บทที่ 19 - ความโลภของมนุษย์ และการหนีตายของขบวนรถ
บทที่ 19 - ความโลภของมนุษย์ และการหนีตายของขบวนรถ
บทที่ 19 - ความโลภของมนุษย์ และการหนีตายของขบวนรถ
แต่ยังไม่ทันที่เย่ฝานจะตอบรับ หลงเย่ก็ตะโกนลั่น "เก็บของ! ขึ้นรถ! ไปเดี๋ยวนี้! เร็ว!"
วินาทีต่อมา รถของหลงเย่ก็พุ่งออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือทันที
เย่ฝานไม่รอช้า ตะโกนเรียกพวกไอ้อ้วนให้ตามมา แล้วโดดขึ้นรถบรรทุกขับตามไปติดๆ
เขาเตี๊ยมกับพวกไอ้อ้วนไว้แล้ว ถ้าหลงเย่สั่งลุย ห้ามลังเล ทิ้งทุกอย่างที่เก็บไม่ทันแล้วไปโลด!
นิสัยเก็บของเข้าที่ทันทีที่ใช้เสร็จช่วยได้มากในเวลานี้
รถสามคันของเย่ฝานตามไปติดๆ ขงเจี้ยนกั๋วตะโกนบอกลูกทีม "ตามมา!" แล้วขับตามไป
กู้เหยียนยืนอึ้ง... นี่ฉันโดนปฏิเสธเหรอ?
แต่ด้วยสัญชาตญาณสาวแกร่ง เธอรู้ว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล รีบวิ่งกลับไปที่รถแล้วขับตามไป
ฮึ! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย อุตส่าห์รวบรวมความกล้าแทบตาย!
ครั้งแรกเลยนะที่พูดอะไรแบบนั้น กล้าดียังไงมาเมินฉัน!
กู้เหยียนขับรถไป ทุบตุ๊กตาหมาหน้ารถระบายอารมณ์ นึกว่าเป็นหน้าเย่ฝาน!
คนอื่นๆ ในค่ายงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น แต่รู้ว่าตามผู้มีพลังพิเศษไปมีโอกาสรอดสูงกว่า!
หลายคนคว้าข้าวของเท่าที่หยิบได้ โดดขึ้นรถตามไป
บางคนเสียดายของ ยืนเก็บของยุกยิก บ่นงึมงำว่าทิ้งไปเสียดายของ กว่าจะออกรถได้ก็ช้าไปโข
หนักสุดคือพวกหน้าเงิน เห็นคนอื่นทิ้งของไว้ รีบวิ่งไปเก็บ
ผัวตะโกนเรียกเมีย "ไปได้แล้ว! อย่าเก็บเลย คนไปหมดแล้ว!"
"รีบอะไรนักหนา ทิ้งไว้เสียดายแย่ เก็บไว้ใช้ภายหลังสิ!"
"นั่นสิ พวกนั้นบ้าอะไรไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็รีบไป!"
"เชรด! เจอมาม่าลังนึงยังไม่แกะ!"
"กระจอก! ฉันเจอหม้อไฟร้อนเองด้วย ของไหตี่เลาเลยนะเว้ย!"
"หวังเฟินเฟิน! จะไปไหม? ไม่ไปฉันไปแล้วนะ!" จางเทียนเจินทนไม่ไหว ตาขวากระตุกยิกๆ สังหรณ์ใจไม่ดี ตะโกนเรียกแฟนสาว
"มาแล้วๆ ขออีกห่อนึง!"
"เวรเอ๊ย! แค่ของกินห่อเดียว จะเอาชีวิตไปทิ้งหรือไง!"
"หุบปากนะจางเทียนเจิน! แน่จริงมึงอย่าแดกมาม่ากูนะ!"
พอหวังเฟินเฟินขึ้นรถ จางเทียนเจินก็เหยียบคันเร่งมิด ไม่รอช้า
หวังเฟินเฟินมองกระจกหลังด้วยความเสียดาย บ่นอุบ "เห็นมะ ไม่มีไรเกิดขึ้นสักหน่อย รีบทำไม!"
ยังไม่ทันขาดคำ...
"กริ๊ดดด!"
"เป็นไร?" จางเทียนเจินตกใจ สะดุ้งโหยง
ตอนนี้ขับเร็วมาก วอกแวกไม่ได้
"ขะ... ข้างหลัง!" หวังเฟินเฟินเสียงสั่น
จางเทียนเจินอยากจะด่า แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เหลือบมองกระจกหลังแวบหนึ่ง...
"เชี่ย!"
ขนหัวลุกตั้งชัน เหยียบคันเร่งจมมิด พุ่งตามขบวนรถไปสุดชีวิต
เขาเกลียดยัยโง่นี่เข้าไส้ จะงกอะไรนักหนาวะ!
ในกระจกหลัง เขาเห็นกำแพงหน้าคนขนาดมหึมาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง กลืนกินพวกโลภมากที่ยังเก็บของอยู่!
บางคนไหวตัวทันพยายามหนี แต่สายไปแล้ว!
รถของจางเทียนเจินกลายเป็นคันรั้งท้าย!
และไอ้กำแพงหน้าคนนั่นกำลังไล่กวดมาติดๆ
เขาเป็นมือใหม่หัดขับ ไม่กล้าละสายตา ตะโกนถาม "หวังเฟินเฟิน ดูซิ มันอยู่ห่างแค่ไหน?"
เงียบกริบ...
"ยัยโง่! ทำไรอยู่ฮะ?"
เงียบ...
เขาหันไปดู... ยัยนั่นช็อกตาตั้ง สลบเหมือดไปแล้ว...
จางเทียนเจินไม่มีทางเลือก อาศัยช่วงทางตรงมองกระจกหลัง เห็นว่าความเร็วยังพอยื้อระยะห่างได้ ค่อยใจชื้นขึ้นหน่อย
แต่พอมองเกจน้ำมัน... วิญญาณแทบหลุดจากร่าง!
เหลือวิ่งได้อีกแค่ 7 กิโล!!!
"บ้าเอ๊ย! ลืมดูน้ำมันได้ไง! รู้งี้หาเติมก่อนดีกว่า!"
เพราะหวังเฟินเฟินถ่วงเวลา เขาเลยมองไม่เห็นขบวนรถข้างหน้า ต้องเดาทางจากรอยล้อ
ทำได้แค่ภาวนาให้ดวงดี ปีศาจไม่ตามมาเกิน 7 กิโล!
หรือให้ขบวนรถข้างหน้าจอดรอ...
ยิ่งคิดยิ่งสิ้นหวัง ยิ่งเกลียดยัยตัวถ่วงข้างๆ
ต้องหาทางรอด!
ทันใดนั้น เขานึกขึ้นได้... ยัยนี่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย!!
ผิดกฎจราจรนะเนี่ย!
เมื่อก่อนโดนปรับ แต่วันนี้... บทลงโทษอาจรุนแรงกว่านั้น!
จางเทียนเจินกัดฟัน อาศัยจังหวะเข้าโค้งหักศอก ล็อคพวงมาลัย เอื้อมมือไปเปิดประตู้ฝั่งคนนั่ง แล้วผลักยัยนั่นลงไป!
หวังเฟินเฟินที่สลบอยู่ กลิ้งหลุนๆ ลงไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดปลุกให้ตื่น งัวเงียมองรถแฟนที่วิ่งห่างออกไป
"นั่นรถพ่อซื้อให้นะ... ทำไมฉันมาอยู่นี่..." เธอยังมึนๆ
วินาทีต่อมา เสียงครืดคราดดังมาจากด้านหลัง หันไปมอง... สว่างคาตา!
"กริ๊ดดด!!! ไอ้จางเทียนเจิน ไอ้สารเลว!!!!"
จางเทียนเจินมองกระจกหลัง เห็นกำแพงหน้าคนเลี้ยวไปหาหวังเฟินเฟิน ทิ้งระยะห่างออกไป
เขาถอนหายใจโล่งอก พึมพำเหมือนคนบ้า "โทษเธอเองนะ... บอกให้ไปก็ไม่ไป... เป็นความผิดเธอ... ใครใช้ให้ไม่คาดเข็มขัด..."
แต่กรรมติดจรวด... เขาไม่ทันระวังหลุมใหญ่ข้างหน้า หักหลบกะทันหัน
รถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ พลิกคว่ำหลายตลบ ไปตะแคงแน่นิ่งอยู่ไกลๆ!!
ที่ซวยกว่าคือ... ขาเขาติด ออกไม่ได้!!
เสียงครืดคราดดังใกล้เข้ามา เสียงกระซิบโหยหวนของวิญญาณนับล้านดังข้างหู
จางเทียนเจินหลับตาลง ทุบพวงมาลัยอย่างเจ็บแค้น "ขับรถเร็วก็โดนลงโทษเหมือนกันสินะ ไอ้เวรเอ๊ย!"
การพลิกคว่ำของรถจางเทียนเจิน ช่วยดึงความสนใจปีศาจ ทำให้ขบวนรถทิ้งระยะห่างไปได้ไกล จนกลิ่นอายจางหายไป
ขบวนรถรอดตายหวุดหวิด
หลงเย่สัมผัสได้ว่าปีศาจเลิกตามแล้ว ขับต่อไปอีกครึ่งชั่วโมงถึงสั่งพัก
คนในขบวนรถไม่รู้เรื่องราวข้างหลัง เริ่มบ่นอุบ "ทำบ้าอะไรเนี่ย? อยู่ๆ ก็ออกรถ ไม่บอกไม่กล่าว!"
"ใช่ๆ เห็นหัวกันบ้างไหมเนี่ย?"