บทที่ 13 - ระเบิดพลัง เครื่องในพังยับ

บทที่ 13 - ระเบิดพลัง เครื่องในพังยับ

"ระวัง!" ขงเจี้ยนกั๋วเห็นมีดเย่ฝานติดอยู่ และหนวดกำลังจะฟาดสวนมา รีบตะโกนเตือน

หนวดเส้นหนึ่งฟาดเข้าใส่เย่ฝานเต็มแรง เร็วเกินกว่าที่มือใหม่อย่างเขาจะหลบพ้น โดนตบปลิวไปหลายเมตร ร่างกระแทกอัดเข้าไปในรถเก๋งจนยุบ!!

"ฉิบหาย!"

ขงเจี้ยนกั๋วหน้าซีดเผือด ไม่รีรออีกต่อไป ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา กลายเป็นหมีสีเทาสูงกว่า 3 เมตร พุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดที่กำลังจะซ้ำเย่ฝาน

แต่เจ้าสัตว์ประหลาดไวกว่า หนวด 4 เส้นง้างขึ้นเตรียมทุบเย่ฝานให้แบนแต๊ดแต๋

"กรี๊ด!"

"จบเห่ จะโดนทุบเละไหมเนี่ย?"

"พระเจ้า ทำไงดี ขนาดผู้มีพลังพิเศษยังแพ้?"

คนดูที่เพิ่งโล่งใจกลับมาลุ้นตัวโก่งอีกรอบ ขนาดเทพยังร่วง แล้วคนธรรมดาจะเหลืออะไร? ไม่กล้าจะคิด...

บางคนถึงกับหลับตาปี๋ไม่กล้าดู

ขณะที่หนวด 4 เส้นกำลังฟาดลงมา จู่ๆ ก็มีแสงสีแดงวาบขึ้นตรงซากรถเก๋ง

"ดูนั่น! แสงอะไรน่ะ!"

"เขายังไม่ตาย! เยี่ยมไปเลย!"

"สุดยอด! โดนขนาดนั้นยังรอด ผู้มีพลังพิเศษนี่มันปีศาจชัดๆ!"

วินาทีต่อมา ร่างมนุษย์สีแดงเพลิงพุ่งออกมา หลบหนวดทั้ง 4 อย่างพลิ้วไหว

เขาดีดตัวเหยียบหนวด พุ่งสวนขึ้นไปหาหัวสัตว์ประหลาด พลิกตัวดึงมีดที่ติดอยู่ออกมา

กลางอากาศ เขาบิดเอวฟันฉับเข้าที่รอยเดิม จนหัวมันแหว่งเป็นรูโบ๋ เจ้าสัตว์ประหลาดชะงักกึก แล้วหงายหลังตึงลงไปนอนแน่นิ่ง!

เย่ฝานลงสู่พื้น เก็บอาภรณ์โลหิต ยืนเกาะประตูรถหอบแฮ่กๆ

เกมพลิกเร็วจนตั้งตัวไม่ติด

ตอนที่หมีขงเจี้ยนกั๋ววิ่งมาถึง ก็จบเกมพอดี

คนดูอึ้งไปสักพัก ก่อนจะเฮลั่น ดีใจที่รอดตายอีกรอบ!

"เชรดเข้! โคตรเอา!"

"เก่งชิบหาย!"

"อ้าว? จบแล้วเหรอ?"

"เหลือจะเชื่อ!"

ไอ้อ้วนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา อยากรู้ว่าเย่ฝานเป็นไงบ้าง โดนตบไปเต็มๆ ขนาดนั้น!

ขงเจี้ยนกั๋วในร่างหมียังไม่คืนร่าง ยืนคุมเชิงศพสัตว์ประหลาดอย่างระแวง

"น่าจะตายแล้ว ลุงหมี ไปดูในหัวมันหน่อย มีของแข็งๆ อยู่ ลองแงะออกมาดูซิ!"

เย่ฝานหอบหายใจ การต่อสู้ดุเดือดทำเอาร่างกายล้า โดยเฉพาะดอกที่โดนตบ เจ็บชิบหาย ต่อให้อัปเกรดมาแล้วก็ต้องพักยาว

"ได้เลย!" หมีพูดได้ตอบรับ "น้องชายเย่ พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวลุงจัดการเอง!"

ไม่รู้ทำไม เย่ฝานรู้สึกว่าลุงหมีตอนนี้เหมือนตัวการ์ตูนหมีที่เคยดูตอนเด็กๆ เป๊ะ!

"ไอ้ฝาน มึงเป็นไรมั้ย!" ไอ้อ้วนวิ่งเข้ามาถามเสียงสั่น

เย่ฝานยิ้มแห้ง "ไม่เป็นไรว่ะ กูหนังเหนียว แค่หมดแรงเพราะระเบิดพลังไปหน่อย"

ไอ้อ้วนโล่งอก จะประคองเย่ฝานกลับ ปากก็บ่นว่าจะให้หลิวอิงทำแผลให้

เย่ฝานนึกถึงเสียงซุบซิบในขบวนรถเมื่อกี้ หน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา กระซิบ "ไอ้อ้วน มีพวกตาบอดไม่เจียมตัวจ้องจะงาบเสบียงกู เดี๋ยวทำตามนี้นะ สงสัยต้องเชือดไก่ให้ลิงดูซะแล้ว!"

จากนั้นเย่ฝานก็กระซิบแผนการให้ฟัง

เขาเข้าใจดีว่าศึกนี้พิสูจน์ให้คนเห็นความเก่งของเขา คนคงไม่กล้ายุ่งตราบใดที่เขายังอยู่

แต่ถ้าเขาไม่อยู่ หรือหายไปสักพัก เหลือแค่ไอ้อ้วนกับคนธรรมดา... ไม่รับประกันว่าพวกนั้นจะไม่หน้ามืดมาปล้นเสบียง

ไอ้อ้วนเก็ททันที ปรับสีหน้าเป็นเศร้าสลด ปากพึมพำ "ทำไมเป็นงี้วะ มึงจะฝืนทำไม เจ็บหนักขนาดนี้..."

เย่ฝานก้มหน้ารับบทคนเจ็บหนักใกล้ตาย

ยิ่งพอถึงโซนคนเยอะๆ ไอ้อ้วนบีบน้ำตาไหลพราก คร่ำครวญเสียงดัง "มึงนะมึง ทำไมไม่ระวังวะ เครื่องในพังหมดแล้ว แล้วพวกกูจะทำยังไง..."

หลายคนเห็นฉากนี้ ต่อมความโลภเริ่มทำงาน สายตาเหล่ไปที่รถบรรทุกของเย่ฝาน ทุกคนรู้ดีว่าในนั้นมีของกินเพียบ!

ตั้งแต่มาถึงค่าย พวกเย่ฝานกินโชว์ยั่วน้ำลายตลอด ใครมันจะไม่หิว?

ต้องยอมรับว่าเย่ฝานช่วยชีวิตทุกคนไว้ แต่... ชีวิตต้องเดินต่อ จะให้คนทั้งขบวนอดตายเพราะคนเจ็บคนเดียวมันใช่เหรอ? ของกินในรถควรเอามาแบ่งกันสิ!

ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวหลายคน และเริ่มลุกลาม

แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าเปิดปาก บรรยากาศเริ่มมีคลื่นใต้น้ำ

ไอ้อ้วนประคองเย่ฝานเดินช้าๆ กลับไปที่รถ เถ้าแก่จ้าววิ่งมารับ หลิวอิงกับจ้าวเสวี่ยเตรียมที่นอนนุ่มๆ ไว้รอ

ขณะที่หลิวอิงกำลังวุ่นวายหยิบยามาทำแผล ไอ้อ้วนก็ตะโกนห้ามเสียงดัง

"ซ้อ! ไม่ต้องแล้ว! พี่ฝานไม่ไหวแล้ว เครื่องในแหลกหมดแล้ว ยื้อไม่ไหวหรอก ให้แกไปสบายเถอะ!"

พูดเสียงดังฟังชัด กะให้ได้ยินกันทั่วบาง

แล้วผลักคนอื่นออก ไม่ฟังเสียงทัดทาน ยัดเย่ฝานเข้าไปในตู้รถบรรทุก อ้างว่าให้เย่ฝานได้อยู่เงียบๆ คนเดียว

พอประตูปิดลง เย่ฝานสบถเบาๆ "ไอ้อ้วนเวรเอ๊ย ให้แสดงละคร ไม่ได้ให้แช่งกู! คอยดูเถอะ กูจะตัดโควตาสาวมึงทิ้ง!!!"