บทที่ 160 - หลี่ซื่อหมิน: ขอบใจเจ้ามากนะที่ระเบิดบ้าน

บทที่ 160 - หลี่ซื่อหมิน: ขอบใจเจ้ามากนะที่ระเบิดบ้าน

"เสี่ยวเสวียน เจ้าเตรียมของแบบเมื่อวานให้ข้าอีกชุดหนึ่ง"

ฉินอวี้หันไปสั่งสือชิงเสวียน

"เจ้าค่ะ"

สือชิงเสวียนไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินออกไป

ครึ่งชั่วยามต่อมา สือชิงเสวียนกลับมาพร้อมกับห่อของขนาดใหญ่ วางลงตรงหน้าฉินอวี้

ไม่ว่าหลี่เต้าจงหรือหลี่หยวน ต่างก็เป็นคนที่หลี่ซื่อหมินไว้วางใจ ดังนั้นตอนฉินอวี้ลงมือทำ จึงไม่ได้ปิดบัง

เขาผสมกำมะถัน ดินประสิว และถ่านไม้ทั้งสามอย่างเข้าด้วยกันตามอัตราส่วนที่กำหนด แล้วกรอกใส่กระบอกไม้ไผ่

หลี่ซื่อหมินและหลี่หยวนจ้องมองมือของฉินอวี้ตาไม่กระพริบ กลัวจะพลาดขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่งไป

ฉินอวี้ก็ไม่ได้ปิดบัง เชิญดูตามสบาย

เพราะมีประสบการณ์จากการทำเมื่อวาน วันนี้ฉินอวี้จึงทำได้อย่างคล่องแคล่ว โดยมีสือชิงเสวียนคอยเป็นลูกมืออยู่เงียบๆ

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ห่อระเบิดที่สมบูรณ์แบบก็เสร็จสิ้น

ฉินอวี้ถือมันไว้ในมือ แล้วพูดกับหลี่ซื่อหมินว่า "ไปกันเถอะฝ่าบาท หาที่ทดลองกัน!"

"ที่แบบไหน?"

หลี่เต้าจงถาม

"ก็ต้องเป็นที่รกร้างผู้คนสิ" ฉินอวี้พูดอย่างเอือมระอา

ไม่งั้นระเบิดโดนคนจะทำยังไง?

องค์ชายยิงธนูโดนนางแอ่นน้อยไม่น่ากลัว แต่ถ้าเขาฉินอวี้ใช้ระเบิดบึ้มโดนนางแอ่นน้อย นั่นสิสยองขวัญ

เพราะนางแอ่นน้อยจะไม่กลายเป็นนางแอ่นบาดเจ็บ แต่จะกลายเป็นนางแอ่นศพ แถมยังเละเป็นโจ๊กด้วย

"งั้นพวกเราไปนอกเมือง"

หลี่ซื่อหมินตัดสินใจทันที

"ฝ่าบาท ความปลอดภัยของพระองค์!"

"ไม่เป็นไร มีฉินอวี้อยู่ ใครจะทำอันตรายเจิ้นได้?"

หลี่ซื่อหมินพูดอย่างไม่ยี่หระ

จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครเคยเห็นฉินอวี้งัดไพ่ตายออกมาใช้ เพราะแค่ลงมือมั่วๆ ก็ไร้เทียมทานแล้ว คนทั่วไปสู้ไม่ได้หรอก

ดังนั้น ไปกับฉินอวี้ หลี่ซื่อหมินวางใจมาก

หลี่เต้าจงได้ยินดังนั้น ก็ไม่พูดอะไรอีก

นั่นสิ มีฉินอวี้อยู่ เขาจะกังวลหาพระแสงอะไร

ฉินอวี้มุมปากกระตุก เอาเถอะ รอบนี้ต้องมาเป็นบอดี้การ์ดฟรีอีกแล้ว

คณะเดินทางขี่ม้าตรงออกไปนอกเมือง

ไม่นานก็พบทำเลริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง

ด้านหน้าเป็นภูเขาลูกใหญ่ รอบด้านมีต้นไม้ปกคลุมมิดชิด

ฉินอวี้ส่งห่อระเบิดให้สือชิงเสวียน แล้วบอกหลี่ซื่อหมินว่า "ฝ่าบาทถอยไปไกลหน่อยจะปลอดภัยกว่า"

พูดจบ ตนเองก็ถอยห่างจากสือชิงเสวียนก่อนเป็นคนแรก

พวกหลี่ซื่อหมินได้ยินดังนั้น ก็ไม่กล้าชักช้า รีบถอยหลังกรูด

เห็นฉินอวี้กับพวกเตรียมพร้อมแล้ว สือชิงเสวียนก็หยิบตะบันไฟ จุดชนวนห่อระเบิด แล้วขว้างออกไปสุดแรงเกิด ฟิ้ว!

"ตูม!"

เสียงกัมปนาทดังสนั่น แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

แม้จะเตรียมตัวมาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ยังถูกแรงสั่นสะเทือนจนเซเกือบล้ม หากไม่ใช่ฉินอวี้คว้าตัวไว้ทัน ป่านนี้คงลงไปนอนวัดพื้นแล้ว

"ฝ่าบาท ระวังหน่อย"

ฉินอวี้เตือน

ส่วนหลี่ซื่อหมินตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ลืมตอบสนองไปเลย

หลี่หยวนกับหลี่เต้าจงก็สภาพไม่ต่างกัน

ของที่มีอานุภาพรุนแรงขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ฉินอวี้ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "เล็กไป วิสัยทัศน์เล็กไป"

แค่ห่อระเบิดลูกเดียวยังตกใจขนาดนี้ ถ้าวันหน้าเขาสร้างปืนใหญ่ขึ้นมา พวกนี้ไม่ต้องคางหลุดลงไปกองกับพื้นเลยเหรอ?

ปืนใหญ่ อีกหลายร้อยปีถึงจะปรากฏ สมัยราชวงศ์หมิงและชิง มีการนำมาใช้ในสงครามแล้ว ดังนั้นต่อให้เขาสร้างขึ้นมาก่อนเวลาหลายร้อยปี ก็ไม่มีผลกระทบอะไร

อีกอย่าง ผู้ที่ข้ามภพหรือย้อนเวลามาทุกคน ตั้งแต่วินาทีที่ข้ามมา พวกเขาก็ได้เปลี่ยนแปลงห้วงเวลาเดิมไปแล้ว

ทำให้เกิดห้วงเวลาคู่ขนาน และจะเปลี่ยนแปลงไปตามผู้ที่ข้ามมา

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมมีคนข้ามภพย้อนเวลามามากมาย แต่โลกในยุคปัจจุบันก็ยังเป็นโลกใบเดิม

เรื่องนี้ ฉินอวี้ก็เพิ่งรู้จากระบบเมื่อไม่นานมานี้เอง

ที่เรียกว่า หนึ่งเล่มหนึ่งโลกหล้า หนึ่งใบไม้หนึ่งพุทธะ ก็คือหลักการนี้นี่เอง

"นี่... นี่คืออานุภาพของดินปืน?"

หลี่ซื่อหมินตื่นเต้นจนพูดแทบไม่ออก

เห็นได้ชัดเพียงกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่สั่นระริกไม่หยุด

หลี่เต้าจงที่อยู่ข้างๆ ก็อาการไม่ต่างกัน ตอนนี้เขารู้สึกแค่ขาชาแขนอ่อน ไม่มีแรงเลยสักนิด

หัวใจเต้นตึกตักแทบจะกระดอนออกมา

ส่วนหลี่หยวนที่มีปฏิกิริยามากที่สุด ถึงกับลงไปนั่งแปะกับพื้นแล้ว

"อานุภาพร้ายกาจเหลือเกิน ของดี ของดีจริงๆ"

ฉินอวี้เห็นปฏิกิริยาของทั้งสามคน ก็ส่ายหน้า "ข้าว่าพวกท่าน ก่อนจะชม ไปดูผลงานก่อนดีไหม?"

"แค่อาศัยเสียงดังแล้วบอกว่าดี มันจะด่วนสรุปไปหน่อยไหม?"

"ใช่ๆๆ"

หลี่ซื่อหมินพยักหน้ารัวๆ "ควรไปดู ไป เจิ้นจะไปดูเดี๋ยวนี้"

พูดจบ หลี่ซื่อหมินก็เดินขาสั่นๆ ตรงเข้าไป

หลี่เต้าจงรีบตามไป ท่าเดินของทั้งคู่ดูแข็งทื่อและตลกขบขัน ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

ส่วนหลี่หยวน ถลึงตาใส่ฉินอวี้ "ไอ้หนู ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่เห็นเรอะว่าเจิ้นลุกไม่ขึ้น? ยังไม่รีบมาพยุงเจิ้นอีก?"

"ได้เลย มาแล้วจ้า"

ฉินอวี้รู้ว่าหลี่หยวนกำลังเขิน เลยไม่ต่อปากต่อคำ

เดินเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา

ความจริง ตัวเขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าระเบิดที่ปรุงขึ้นมีอานุภาพแค่ไหน

แม้จะมีประสบการณ์ แต่สัดส่วนต่าง ผลลัพธ์ก็ต่าง ผลงานเมื่อวานที่จวนจ่างซุนเขาไม่เห็น

และวันนี้เขาก็ปรับสัดส่วนจากเมื่อวาน และเพิ่มปริมาณดินปืนเข้าไปอีก ฉินอวี้ก็อยากรู้ผลลัพธ์

พอฉินอวี้กับหลี่หยวนเดินไปถึงจุดระเบิด หลี่ซื่อหมินกับหลี่เต้าจงยืนทึ่มทื่อ มองดูหลุมขนาดใหญ่เบื้องหน้า

"แม่เจ้าโว้ย ฉินอวี้ สมกับเป็นเจ้า ต้าถังมีของดีแบบนี้ ยังจะกลัวทูเจวี๋ย ถูอวี้หุน อะไรอีก? คำเดียว ลุยมันเลย"

หลี่หยวนเห็นหลุมยักษ์นั่น ก็จิ๊ปากชมเปาะ คำชมพรั่งพรูออกมาเหมือนไม่ต้องเสียเงินซื้อ

แทบจะยกยอฉินอวี้เป็นเทวดา

หลี่ซื่อหมินกับหลี่เต้าจงได้สติ ก็เริ่มสรรเสริญเยินยอตามมา

"นี่มันของวิเศษจริงๆ ฉินอวี้ เจ้าคือดาวนำโชคของต้าถังจริงๆ มีเจ้าอยู่ เจิ้นยังมีอะไรต้องกลัว? แค่เจ้าพูดคำเดียว เจิ้นสั่งเปิดศึกได้ทุกเมื่อ"

ได้เห็นอานุภาพของระเบิด เลือดรักชาติและความฮึกเหิมของหลี่ซื่อหมินก็พุ่งพล่านทันที

เวลานี้ เขาแทบอยากจะถือห่อระเบิดนี้ บุกเดี่ยวไปถล่มค่ายศัตรูให้ราบ

หลี่เต้าจงนอกจากชมฉินอวี้แล้ว ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก

สรุปคือ วันนี้เขาเปิดหูเปิดตาแล้ว

"น่าเสียดาย น่าเสียดาย"

"ของดีขนาดนี้ เอาไประเบิดจวนจ่างซุนอู๋จี้ ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ"

พอพูดถึงเรื่องนี้

หลี่ซื่อหมินกับหลี่หยวนก็เงียบลง

สิ้นเปลืองจริงๆ นั่นแหละ

และของสิ่งนี้อานุภาพร้ายแรง เห็นได้ชัดว่าฉินอวี้ยั้งมือไว้แล้ว ระเบิดแค่บ้าน เขาได้ยินมาว่า บ้านจ่างซุนอู๋จี้แม้จะถล่ม แต่บ่าวไพร่สักคนก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ นี่แสดงว่าอะไร?"

"แสดงว่าฉินอวี้แค่ต้องการเตือนและข่มขู่จ่างซุนอู๋จี้ ไม่ได้ต้องการเอาชีวิตพวกเขา ในจุดนี้ ฉินอวี้ทำได้ดีมาก เพราะสิ่งที่จ่างซุนอู๋จี้ต้องการคือชีวิตของเขา"

"ถ้าเขาจะเอาเรื่องจริงๆ ต่อให้ฆ่าจ่างซุนอู๋จี้ เขาก็มีเหตุผล แต่ฉินอวี้ไม่ทำ ถือว่าไว้หน้าเขากับฮองเฮามากแล้ว"

คิดได้ดังนี้ หลี่ซื่อหมินก็รู้สึกซาบซึ้งใจตัวเองแปลกๆ

เมื่อก่อนเขาคิดว่าฉินอวี้เป็นคนนิสัยตามใจตัวเองเกินไป ตอนนี้ดูแล้ว คนคนนี้ก็มีความละเอียดอ่อนในความหยาบกระด้าง

อย่างน้อยในเรื่องจ่างซุนอู๋จี้ เขาก็ไม่ได้ทำให้ลำบากใจ

หลี่ซื่อหมินตบไหล่ฉินอวี้แล้วกล่าวว่า "เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีมาก เจิ้นจะไปตักเตือนเขาเอง"

ฉินอวี้เลิกคิ้ว

ทำได้ดีมาก?

เขาระเบิดบ้านจ่างซุนอู๋จี้ หลี่ซื่อหมินยังชมเขา?

นี่มันแปลกประหลาดจริงๆ

แต่พอลองคิดดู ฉินอวี้ก็เข้าใจ หลี่ซื่อหมินไม่ได้ชมที่เขาระเบิดบ้าน แต่ชมที่เขาไม่ฆ่าจ่างซุนอู๋จี้ และไม่ทำร้ายคนตระกูลจ่างซุน

"ใครก่อกรรมคนนั้นรับ ข้าไม่ทำมั่วซั่วหรอก"

ฉินอวี้พูดเรียบๆ "แต่ถ้าคราวหน้ายังมาวางยาข้า หรือใช้วิธีสกปรกแบบนี้อีก ข้าไม่รับประกันนะว่าจะเอาชีวิตเขาหรือไม่"

พระอิฐพระปูนยังมีอารมณ์

เขาฉินอวี้ไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม

"เจิ้นรู้ เมื่อคืนเจิ้นได้คุยกับฮองเฮาเรื่องนี้แล้ว เชื่อว่าวันนี้ ฮองเฮาคงไปคุยกับเขา"

จะคุยหรือไม่คุยฉินอวี้ไม่สน

แต่ถ้ายังรนหาที่ตายมาแหย่เขา เขาจะไม่เกรงใจแน่

"เอาล่ะ กลับกันเถอะ เรื่องดินปืนยังต้องหารือกันในรายละเอียดอีก"

พอพูดถึงปัญหาเรื่องจ่างซุนอู๋จี้ หลี่ซื่อหมินก็ปวดหัว

เลยเปลี่ยนเรื่อง

ดูจบแล้ว ก็ต้องกลับ

...

อีกด้านหนึ่ง หลี่ซื่อหมินพูดไม่ผิด

จ่างซุนฮองเฮาหลังจากฟังเรื่องที่หลี่ซื่อหมินเล่า ก็นอนไม่หลับทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น กินข้าวเช้าเสร็จก็ตรงไปที่โรงเตี๊ยมที่จ่างซุนอู๋จี้พักอยู่

"ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงเสด็จมา ไม่ได้ออกไปต้อนรับ"

จ่างซุนอู๋จี้คารวะอย่างนอบน้อม แต่อารมณ์ดีมาก

บ้านเขาเพิ่งเกิดเรื่อง น้องสาวที่เป็นฮองเฮาก็มาเยี่ยมถึงโรงเตี๊ยม ให้เกียรติพวกเขาอย่างยิ่ง

จ่างซุนอู๋จี้แค่อยากให้ทุกคนดูว่า ตระกูลจ่างซุนของเขามีฮองเฮา สถานะของตระกูลจ่างซุนสูงส่ง

เมื่อคืนองค์รัชทายาทมาจัดการที่พักให้ด้วยตัวเอง เช้านี้ก็รีบมาเยี่ยมเยียน

รัชทายาทเพิ่งกลับไป ฮองเฮาก็เสด็จมาด้วยพระองค์เอง ความโปรดปรานเช่นนี้ ถามทั่วทั้งฉางอัน จะมีใครได้รับ?

"ท่านพี่ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด"

จ่างซุนฮองเฮาเห็นจ่างซุนอู๋จี้ซูบผอม ก็ปวดใจ

ยังไงก็เป็นพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกัน จะไม่มีความผูกพันได้อย่างไร?

แต่เพราะความผูกพัน นางถึงไม่อยากให้พี่ชายเดินทางผิดต่อไป

"เหนียงเหนียงเชิญข้างใน"

จ่างซุนฮองเฮาลงจากเกี้ยว เดินเข้าโรงเตี๊ยมโดยมีนางกำนัลและจ่างซุนอู๋จี้ห้อมล้อม

มองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ จ่างซุนฮองเฮาก็ขมวดคิ้ว

"ท่านพี่พักอยู่ที่นี่หรือ?"

"ทำไมไม่ไปพักที่บ้านสวน? ที่นี่ค่อนข้างซอมซ่อ และคนพลุกพล่าน อยู่กันแออัด"

"ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่เป็นห่วง กระหม่อมไม่เป็นไร โรงเตี๊ยมแห่งนี้รัชทายาททรงจัดการให้ กระหม่อมจะปฏิเสธน้ำพระทัยของรัชทายาทได้อย่างไร?"

(จบแล้ว)