บทที่ 26: ข้อกังขาในทฤษฎี

บทที่ 26: ข้อกังขาในทฤษฎี

หลังจากเฟิงเสี่ยวเทียนทะลวงระดับสี่สิบได้ เขาก็รีบแจ้นไปหาผู้อำนวยการโรงเรียนทันที

ผู้อำนวยการโรงเรียนเสินเฟิงดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อรู้ว่าเฟิงเสี่ยวเทียนเลื่อนระดับเป็นสี่สิบแล้ว และยืนกรานว่าจะพาเฟิงเสี่ยวเทียนไปล่าสัตว์วิญญาณด้วยตัวเอง

เพราะเฟิงเสี่ยวเทียนเพิ่งจะเลื่อนระดับสามสิบเก้ามาได้ไม่นาน จู่ๆ ก็กระโดดข้ามไปสี่สิบเลย นี่มันหมายความว่ายังไง?

มันหมายความว่า ในที่สุดเจ้าเด็กนี่ก็เลิกหมกมุ่นกับ 'ทักษะวิญญาณที่สร้างเอง' (Self-Created Soul Skill) แล้วหันมาตั้งใจฝึกฝนพลังวิญญาณสักทีน่ะสิ!

"เสี่ยวเทียน แล้วทักษะวิญญาณที่สร้างเองของเจ้าเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

ผู้อำนวยการแกล้งถามลอยๆ แม้ว่าเฟิงเสี่ยวเทียนจะมีแดนเหิงคอยชี้แนะ แต่เขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าเฟิงเสี่ยวเทียนจะทำทักษะวิญญาณที่สร้างเองให้สมบูรณ์ได้ในเวลาสั้นๆ

ความเป็นไปได้สูงสุดคือเจ้าเฟิงเสี่ยวเทียนถอดใจเพราะความยากไปแล้วต่างหาก!

"ท่านผอ.ครับ นั่นแหละข่าวดีอีกเรื่องที่ผมจะบอกท่าน! ทักษะวิญญาณที่สร้างเองของผมเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ!"

"หา?"

มือที่ถือถ้วยชาของผู้อำนวยการชะงักค้างกลางอากาศ เขามองดูเฟิงเสี่ยวเทียนที่กำลังยิ้มร่าด้วยความไม่อยากเชื่อ

เจ้าเด็กบ้านี่ ทำสำเร็จจริงๆ เหรอ?

"ไม่ใช่แค่สมบูรณ์นะครับ แต่ผมยังเพิ่มลูกเล่นใหม่ๆ เข้าไปบนพื้นฐานเดิมด้วย!"

เฟิงเสี่ยวเทียนเชิดคางขึ้นอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่มุมปากปิดยังไงก็ไม่มิด

"สรุปคือ 'ต่อยอด' สินะ?"

ผู้อำนวยการเกาหัวแกรกๆ คุณแดนเหิงคนนี้ช่างเป็นยอดคนจริงๆ

ไม่เพียงแต่มีพลังฝีมือล้ำเลิศ แต่ยังยินดีชี้แนะเด็กรุ่นหลังอีกด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ ประสิทธิภาพสูงส่งเหลือเชื่อ!

"ถูกต้องครับ อิอิ ท่านผอ.ไม่ต้องห่วง งานประลองแลกเปลี่ยนคราวนี้ ผมจะทำให้ทุกคนอ้าปากค้างไปเลย!"

"ดี ข้าจะรอดู แต่อย่าเผลอโดน 'วงแหวนไฟผลักดัน' (Repulsion Fire Ring) ของน้องสาวฮั่วอู่ของเจ้า ผลักตกเวทีอีกล่ะ"

ผู้อำนวยการแซวเล่น เขาดีใจกับความก้าวหน้าของเฟิงเสี่ยวเทียนจากใจจริง

แต่เจ้าเด็กนี่อาการ 'คลั่งรัก' มันหนักหนาสาหัสเหลือเกิน เขาไม่เชื่อหรอกว่าเฟิงเสี่ยวเทียนจะทำใจลงมือทำร้ายฮั่วอู่ได้

เนื่องจากเฟิงเสี่ยวเทียนต้องไปหาวงแหวนวิญญาณ การประลองแลกเปลี่ยนระหว่างโรงเรียนเสินเฟิงและโรงเรียนอัคคีจึงจำเป็นต้องเลื่อนออกไป

ทว่า คนของโรงเรียนอัคคีกลับไม่รู้เรื่องนี้ และต่างพากันงุนงงกับการที่โรงเรียนเสินเฟิงขอเลื่อนการประลอง

"เลื่อนการประลอง? เสินเฟิงคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"พี่หญิงฮั่วอู่ รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

"โอ๊ย ทำไมอะไรๆ ก็ถามข้า ข้าไม่ใช่สารานุกรมนะ จะไปรู้ทุกเรื่องได้ยังไง?"

ฮั่วอู่เองก็หงุดหงิดอยู่เหมือนกัน วันก่อนเฟิงเสี่ยวเทียนบอกนางว่ามีเซอร์ไพรส์จะให้ ถ้าเป็นปกติ นางคงไม่เก็บมาใส่ใจ

เพราะเจ้าบ้าเฟิงเสี่ยวเทียนนั่น ถ้าไม่ส่งดอกไม้ ก็คงเก๊กท่าที่คิดว่าหล่อมาเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้านางนั่นแหละ

แต่คราวนี้ ตั้งแต่เฟิงเสี่ยวเทียนบอกว่ามีเซอร์ไพรส์ ก็เงียบหายไปเลย ไม่มีข่าวคราว ขัดกับนิสัยปกติของเขามาก

หรือว่าเขาจะเตรียมเซอร์ไพรส์จริงๆ หรือกะจะเล่นใหญ่อะไรสักอย่าง?

ฮั่วอู่ชักจะอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ

"ทุกคน ข้ารู้แล้ว"

ทันใดนั้น ฮั่วอู๋ซวงก็ผลักประตูเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ

"เกิดอะไรขึ้นพี่ใหญ่?"

เห็นดังนั้น ทุกคนก็เปลี่ยนท่าทีทันที นั่งตัวตรงรอฟังฮั่วอู๋ซวงพูดต่อ

"เฟิงเสี่ยวเทียน"

ฮั่วอู๋ซวงเอ่ยชื่อเฟิงเสี่ยวเทียนออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ

"เฟิงเสี่ยวเทียน? เขาเป็นคนขอเลื่อนการประลองเหรอ?"

"หรือว่าเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์ให้พี่หญิงฮั่วอู่?"

"พี่หญิงฮั่วอู่ รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

ฮั่วอู่: ...

ถ้าข้ารู้ ข้าคงตะโกนใส่หูพวกเจ้าจนหูหนวกไปนานแล้ว!

"เขาเก็บตัวฝึกวิชาเหรอ?"

ฮั่วอู่เห็นฮั่วอู๋ซวงเงียบไป ก็พอจะเดาอะไรได้ลางๆ

"เปล่า เขาเลื่อนระดับเป็นสี่สิบแล้ว"

ทั้งห้องเงียบกริบทันที

"พะ-พี่ใหญ่ ล้อเล่นหรือเปล่า?"

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ สมาชิกคนหนึ่งถึงได้เอ่ยออกมาเบาๆ

"ไม่ได้ล้อเล่น ได้ยินว่าเฟิงเสี่ยวเทียนไปฝึกกับคนที่ชื่อแดนเหิงในสภาพแวดล้อมจำลองการฝึกฝนอยู่ไม่กี่วัน พอออกมาก็ระดับสี่สิบแล้ว"

สมาชิกทีมโรงเรียนอัคคีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักพัก

ปฏิกิริยาของฮั่วอู่นิ่งสงบผิดคาด ราวกับว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว

"พี่คะ ตอนที่พี่เจอเฟิงเสี่ยวเทียนเมื่อไม่กี่วันก่อน พลังวิญญาณเขาเป็นยังไง? ใกล้จะถึงระดับสี่สิบหรือยัง?"

ฮั่วอู่ถามคำถามนี้ขึ้นมา ฮั่วอู๋ซวงส่ายหน้าอย่างงุนงง

"ไม่นะ เขาเพิ่งระดับสามสิบเก้ามาสักพักก็จริง แต่ยังห่างไกลจากระดับสี่สิบอยู่พอสมควร"

ได้ยินดังนั้น ฮั่วอู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ถ้าเป็นอย่างนั้น เซอร์ไพรส์ที่เฟิงเสี่ยวเทียนพูดถึง คงไม่ใช่แค่การเลื่อนระดับสี่สิบแน่ๆ

"น่าสนใจ เจ้าดูจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนิดหน่อยนะ"

"จะไปล่าสัตว์วิญญาณเหรอครับ?"

ที่หน้าประตูโรงเรียนเสินเฟิง แดนเหิงที่เพิ่งออกไปเดินเล่นกลับมาพอดี เจอเฟิงเสี่ยวเทียนและผู้อำนวยการกำลังจะออกเดินทาง

ดูจากท่าทางรีบร้อน คงจะไปหาวงแหวนวิญญาณที่สี่ให้เฟิงเสี่ยวเทียน

"ครับ คุณแดนเหิง ครั้งนี้ไม่ต้องรบกวนคุณหรอกครับ มีท่านผอ.ไปด้วยก็พอแล้ว"

เลื่อนระดับเป็นอัคราจารย์วิญญาณ (Spirit Ancestor) แถมทำทักษะวิญญาณที่สร้างเองสำเร็จ เฟิงเสี่ยวเทียนอารมณ์ดีสุดๆ

งานประลองแลกเปลี่ยนคราวนี้ เขาจะโชว์ฝีมือแค่นิดหน่อยก่อน เก็บไม้ตายทักษะวิญญาณที่สร้างเองไว้ทีหลัง รับรองน้องสาวฮั่วอู่ต้องมองเขาใหม่แน่!

ใช่ เขายังคงคิดถึงแต่น้องสาวฮั่วอู่ ไม่เคยเปลี่ยน

"วางแผนจะล่าสัตว์วิญญาณอายุเท่าไหร่ครับ?"

"หือ? พวกเรา..."

เฟิงเสี่ยวเทียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทำไมจู่ๆ แดนเหิงถึงสนใจเรื่องนี้?

"ผมอ่านเจอในหนังสือทฤษฎี บอกว่าขีดจำกัดอายุสูงสุดของวงแหวนวิญญาณที่สี่ที่วิญญาจารย์ดูดซับได้ อยู่ที่ประมาณห้าพันปี ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ คุณแดนเหิง มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ? หรือเราจะเดินไปคุยไปดี?"

ผู้อำนวยการเองก็ไม่รู้ว่าแดนเหิงต้องการจะสื่ออะไรที่ยกเรื่องนี้ขึ้นมา หรือว่าวงแหวนวิญญาณของเขาไม่ได้เป็นไปตามทฤษฎีนี้?

"ผมแค่สงสัยน่ะครับ ตามหลักแล้ว ความแข็งแกร่งทางร่างกายของวิญญาจารย์สายสนับสนุนกับสายต่อสู้ย่อมต่างกัน และร่างกายของวิญญาจารย์สายอาวุธกับสายสัตว์ก็ต่างกัน"

"คุณภาพของวิญญาณยุทธ์ที่ต่างกัน ก็ให้ผลลัพธ์ต่อวิญญาจารย์ต่างกัน และการดูดซับวงแหวนวิญญาณก็ขึ้นอยู่กับความทนทานของวิญญาจารย์"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงมีมาตรฐานเดียวมาจำกัดวิญญาจารย์ทุกคนล่ะครับ?"

...

เฟิงเสี่ยวเทียนและผู้อำนวยการถึงกับมึนงงกับคำถามของแดนเหิง พวกเขาไม่ได้ศึกษาเรื่องนี้ลึกซึ้ง และไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบคำถามของแดนเหิงยังไง!

"งั้น... คุณแดนเหิงต้องการจะบอกอะไรครับ?"

"สิ่งที่ผมจะบอกคือ ทฤษฎีไม่ได้ถูกต้องเสมอไป ผมเห็นพรสวรรค์ที่โดดเด่นและจิตใจที่มุ่งมั่นของเสี่ยวเทียน บางทีในเรื่องการล่าวงแหวนวิญญาณ คุณอาจจะลองเสี่ยงทำอะไรที่ท้าทายดูบ้างก็ได้"

"แน่นอน นี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐานที่ผมเสนอขึ้นมาจากการมองเห็นช่องโหว่ในทฤษฎี ไม่ได้แปลว่าทฤษฎีนั้นผิดเสมอไป แค่เป็นคำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ครับ"

...

เฟิงเสี่ยวเทียนและผู้อำนวยการตะลึงงันไปอีกรอบ พวกเขาเข้าใจสิ่งที่แดนเหิงสื่อแล้ว

เพียงแต่ว่า การท้าทายดูดซับวงแหวนวิญญาณที่เกินขีดจำกัด...

เป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีใครกล้าคิดมาก่อน!