เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 55 คำที่ข้าต้องการได้ยิน (อ่านฟรี)

เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 55 คำที่ข้าต้องการได้ยิน 

แปลโดย iPAT 

ดวงจันทร์ถูกบดบังด้วยเมฆหมอกอันหนาทึบ

อาจารย์อาวุโสรีบเดินไปตามเส้นทางหมู่บ้านด้วยใบหน้าที่มืดมิด

การใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบาก การหายตัวไปของผู้ใช้วิญญาณถือเป็นเรื่องปกติ ในสถานการณ์ทั่วไปมันหมายถึงความตาย

อย่างไรก็ตามทุกคนสามารถตายแต่เจียชิงเฉิงไม่สามารถ! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่สามารถมาตายที่หมู่บ้านแสงจันทร์บรรพกาลแห่งนี้

ตัวตนของเขาไม่ธรรมดา บิดาของเขาคือผู้นำตระกูลเจีย พี่ชายของเขาเจียฟู่เป็นผู้ใช้วิญญาณระดับสี่

ขณะที่ตระกูลแสงจันทร์มีผู้นำตระกูลเพียงผู้เดียวที่เป็นผู้ใช้วิญญาณระดับสี่ที่สามารถรับมือเจียฟู่ สำหรับผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลแสงจันทร์ พวกเขาเป็นเพียงผู้ใช้วิญญาณระดับสาม

กล่าวถึงหัวหน้าตระกูลเจีย เขายิ่งน่ากลัวเพราะเขาเป็นผู้ใช้วิญญาณระดับห้า ตระกูลถือเป็นตระกูลใหญ่ที่พรั่งพร้อมไปด้วยเกียรติยศและความมั่งคั่ง ตระกูลแสงจันทร์เป็นตระกูลเล็กๆที่อยู่ห่างไกลและไม่สามารถเปรียบเทียบกับตระกูลเจีย

หากเกิดการต่อสู้ ตระกูลแสงจันทร์จะเสียเปรียบมาก

สิ่งสำคัญที่สุดของเรื่องนี้คือชื่อเสียงของตระกูลแสงจันทร์จะเสียหาย พ่อค้าคนอื่นๆจะระวังตัวและหลีกเลี่ยงการเดินทางมายังหมู่บ้านแสงจันทร์บรรพกาล ขณะที่ทรัพยกรของหมู่บ้านจะไม่สามารถขายออก นอกจากนั้นพวกเขาก็จะไม่สามารถซื้อสินค้าที่พวกเขาต้องการ เมื่อเวลาผ่านไปตระกูลจะอ่อนแอลง

‘นี่เป็นเรื่องร้ายแรง หากไม่สามารถจัดการได้อย่างเหมาะสม ภัยพิบัติจะมาเยือน!’ อาจารย์อาวุโสเดินทางไปยังห้องโถงหลักของตระกูลด้วยความร้อนรน

เมื่ออาจารย์อาวุโสมาถึง บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

ที่นั่งหลักถูกครอบครองโดยผู้นำตระกูลแสงจันทร์อวี๋โป้ ชายร่างอ้วนเจียฟู่และผู้คนอีกห้าหรือหกคนยืนอยู่กลางห้องโถง

ภายใต้แสงที่ส่องสว่างจากโคมไฟ ใบหน้าที่เคร่งขรึมของผู้อาวุโสของตระกูลแสงจันทร์สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เจียฟู่เป็นผู้ใช้วิญญาณระดับสี่ เมื่อเขาไม่ได้นั่ง กลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลแสงจันทร์ก็ไม่มีผู้ใดกล้านั่ง พวกเขายืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบ

นี่คือพลังอำนาจของผู้ใช้วิญญาณระดับสี่

“คารวะ....” อาจารย์อาวุโสกำลังจะทำความเคารพแต่เขากลับถูกหยุดเอาไว้โดยผู้นำตระกูลแสงจันทร์

อวี๋โป้กำลังใช้มือบีบขมับของตนพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ “ข้าจะไม่พูดมาก สถานศึกษาอยู่ภายใต้การดูแลของเจ้า ข้าขอถาม ตอนนี้ฟางหยวนอยู่ที่ใด?”

อาจารย์อาวุโสตกใจมาก เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับฟางหยวนได้อย่างไร?

เขาตอบอย่างสุภาพ “เวลานี้เขาควรจะบ่มเพาะอยู่ในหอพัก”

หัวหน้าตระกูลถอนหายใจ “น้องเจียสงสัยว่าการหายตัวไปของน้องชายเจียชิงเฉิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับฟางหยวน จงนำตัวเขามาที่นี่ทันที”

หัวใจของอาจารย์อาวุโสสั่นสะท้านขึ้น เขาเร่งตอบ “ทราบแล้ว”

เขาเข้าใจถึงความรุนแรงของปัญหานี้และรีบจากไปทันที

“น้องเจีย ฟางหยวนกำลังจะถูกนำตัวมาที่นี่ ตอนนี้เชิญนั่งลงก่อน” อวี๋โป้ผายมือไปยังเก้าอี้

เจียฟู่หัวเราะขมขื่นเล็กน้อยก่อนกล่าว “ข้าต้องขออภัยด้วย ข้ากำลังร้อนใจมาก ข้าไม่เห็นน้องชายของข้ามาหลายวัน ข้าหวาดกลัวจริงๆว่าจะมีบางสิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้นกับเขา ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถรอคอยอยู่สงบสุข”

มีบางสิ่งที่เขาพึ่งเข้าใจหลังจากการหายตัวไปของเจียชิงเฉิง

เจียฟู่พึ่งตระหนักว่าเหตุใดบิดาของเขาถึงส่งเจียชิงเฉิงมาอยู่กับเขา

มันเป็นการทดสอบว่าเจียฟู่สามารถแข่งขันกับพี่ชายของเขาได้หรือไม่ในขณะที่เขาต้องดูแลน้องชายตัวปัญหาไปพร้อมกัน

หากเจียชิงเฉิงตาย บิดาจะมองเขาอย่างไร?

เมื่อเขาตระหนักถึงจุดนี้เขาจึงรีบสืบสวนและเร่งเดินทางกลับมายังหมู่บ้านแสงจันทร์บรรพกาล

เขารีบเดินทางโดยไม่หยุดพักและตอนนี้เขาก็มายืนอยู่ที่นี่โดยไม่เต็มใจที่จะนั่งลงเพื่อกดดันตระกูลแสงจันทร์ให้เป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อเขากลับไปเผชิญหน้ากับบิดาอีกครั้ง มันจะแสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบของเขา

“รายงานท่านผู้นำ ฟางหยวนถูกนำตัวมาแล้ว” อาจารย์อาวุโสนำตัวฟางหยวนเข้ามายังห้องโถงอย่างรวดเร็ว

“ผู้เยาว์ฟางหยวนคารวะท่านผู้นำ ผู้อาวุโสเจียฟู่ และผู้อาวุโสทุกท่าน” ฟางหยวนกล่าวด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

“นั่นคือเขางั้นหรือ?” เจียฟู่สังเกตฟางหยวนก่อนจะเปิดปากถามผู้ใช้วิญญาณหญิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ถูกต้อง นั่นคือเขา ไม่ผิดแน่นอน” ผู้ใช้วิญญาณหญิงตอบด้วยความมั่นใจ

เจียฟู่พยักหน้าและมองไปที่ฟางหยวน แต่เขาไม่สามารถสอบปากคำอย่างเปิดเผย ที่นี่คือหมู่บ้านแสงจันทร์บรรพกาล เขาต้องให้เกียรติผู้นำตระกูลแสงจันทร์

เขาหันหน้าไปทางอวี๋โป้อีกครั้ง

การแสดงออกของอวี๋โป้กลายเป็นยิ่งเคร่งเครียด เขารู้ว่าคำถามของเจียฟู่ไม่ได้เป็นเพียงการยืนยันตัวตนของฟางหยวนแต่มีความนัยซ่อนอยู่

เจียฟู่ต้องการกล่าว่า “ข้ามั่นใจ ดังนั้นท่านผู้นำตระกูลแสงจันทร์อย่าปกป้องเขามากเกินไป”

นี่ทำให้เกิดความไม่พอใจขึ้นในหัวใจของผู้นำตระกูลแสงจันทร์ เขาคิด ‘เจียฟู่ เจ้าสูญเสียน้องชาย นั่นเป็นความผิดพลาดของเจ้า แต่เจ้ากลับมาที่นี่เพื่อกล่าวหาพวกเรา คิดว่าตระกูลแสงจันทร์สามารถรังแกได้โดยง่ายงั้นหรือ? ตระกูลของข้ามีคุณธรรม พวกเราทำงานบนพื้นฐานของความถูกต้องและจริงใจ แต่อย่าคิดว่านี่คือความอ่อนแอ’

ผู้นำตระกูลยังไม่สอบสวนฟางหยวนแต่เขาถามผู้ใช้วิญญาณหญิงผู้นั้น “เจ้าเห็นเขาอย่างชัดเจนหรือไม่? ข้าคงต้องบอกเจ้าบางอย่าง ฟางหยวนมีพี่น้องฝาแฝดที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับเขาเป็นอย่างมาก เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นเขา?”

ผู้ใช้วิญญาณหญิงเป็นเพียงผู้ใช้วิญญาณระดับหนึ่ง ภายใต้แรงกดดันจากผู้ใช้วิญญาณระดับสี่ นางกลายเป็นตื่นตระหนกและแสดงออกด้วยความลังเล

เจียฟู่ไม่พอใจ เขาเดินออกไปข้างหน้าผู้ใช้วิญญาณหญิงก่อนกล่าว “พี่อวี๋ ข้าให้เกียรติและเคารพตระกูลแสงจันทร์มาตลอดโดยเฉพาะผู้นำตระกูลรุ่นที่หนึ่งและผู้นำตระกูลรุ่นที่สี่ซึ่งเป็นผู้ใช้วิญญาณระดับห้า ผู้นำตระกูลรุ่นที่หนึ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถก่อตั้งตระกูลขึ้นมาด้วยตัวเขาเอง สำหรับผู้นำตระกูลรุ่นที่สี่ เขาเป็นวีรบุรุษที่อุทิศชีวิตของตนเองเพื่อตระกูล พี่อวี๋เป็นผู้นำตระกูลรุ่นปัจจุบัน ข้าเชื่อว่าท่านจะทำตัวเป็นกลางและโปรดสอบสวนฟางหยวน”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ อวี๋โป้แสดงท่าทีอ่อนลงแต่ภายในเขาตัดสินใจแล้ว

หากฟางหยวนเป็นผู้ร้าย เขาจะส่งฟางหยวนให้เจียฟู่ทันที ไม่ว่าอย่างไรฟางหยวนก็มีพรสวรรค์เพียงนภาที่สามเท่านั้น มันไม่ถือว่าเป็นการสูญเสียสำหรับเขา ตราบเท่าที่สามารถยุติปัญหานี้

แต่หากเป็นฟางเจิ้งที่ทำผิด ฟางหยวนจะต้องรับผิดแทน เพราะฟางเจิ้งเป็นผู้มีพรสวรรค์นภาที่หนึ่ง ตระกูลไม่สามารถสูญเสียเขา

“ฟางหยวนอย่ากังวล” ผู้นำตระกูลแสงจันทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ข้าขอถาม เจ้ารู้ข้อมูลใดๆเกี่ยวกับเจียชิงเฉิงหรือไม่?”

“ผู้ใดคือเจียชิงเฉิง?” ฟางหยวนเงยหน้าและกล่าวออกมาอย่างสงบ

“เขาโกหก!” ผู้ใช้วิญญาณหญิงแห่งกระโจมโชคลาภตะโกนเสียงแหลมขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างมองไปที่นางและขมวดคิ้วลึก

ผู้ใช้วิญญาณหญิงชี้นิ้วไปที่ฟางหยวน “ที่กระโจมโชคลาภเขาซื้อผลึกหินสีทองม่วงหกก้อน หนึ่งในห้ามีคางคกปฐพีอยู่ภายใน เมื่อนายน้อยเจียเห็น เขาใช้หินวิญญาณห้าร้อยก้อนเพื่อซื้อมัน เหตุการณ์นี้ยังทิ้งความประทับใจครั้งใหญ่ไว้กับข้า แม้จะหนึ่งปีหรือสองปีต่อจากนี้ข้าก็ยังไม่สามารถลืมเลือนมันได้ นอกจากข้ายังมีผู้ใช้วิญญาณอีกหลายคนในกระโจมโชคลาภที่เห็นเหตุการณ์นี้”

“ว่าอย่างไร...” ผู้นำตระกูลแสงจันทร์หันไปถามฟางหยวน

ฟางหยวนพยักหน้าและแสร้งแสดงออกว่าพึ่งรู้ความจริง “โอ้ มันเป็นเขา เอาล่ะ หากเขาคือเจียชิงเฉิง ข้าก็รู้จักเขาจริงๆ แต่หลังจากเหตุการณ์ที่กระโจมโชคลาภ ข้าก็ไม่เคยพบเขาอีก”

“โกหก!” ครั้งนี้ไม่ใช่ผู้ใช้วิญญาณหญิงแต่เป็นชายหนุ่ม

ฟางหยวนมองชายผู้นั้นและแสดงออกด้วยความตกใจก่อนจะพยายามซ่อนมันเอาไว้ภายใน แต่ทุกการแสดงออกของเขาอยู่ในสายตาของผู้อาวุโส

“เรียนนายท่าน ข้าเป็นพนักงานที่ร้านสุรา” ผู้ใช้วิญญาณหนุ่มชี้นิ้วไปที่ฟางหยวน “คืนนั้นข้าเห็นอย่างชัดเจนว่าเขานั่งอยู่กับนายน้อยเจียชิงเฉิงและกระทั่งลอบพูดคุยกันอยู่เป็นเวลานาน”

เมื่อถึงจุดนี้ผู้คนภายในห้องโถงก็เริ่มพูดคุย

อาจารย์อาวุโสมองฟางหยวนด้วยสายตาเย็นชา

ผู้นำตระกูลเอนกายพิงเก้าอี้

“มันจะเป็นไปได้อย่างไร!?” ฟางหยวนตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ “ร้านสุรามีผู้คนมากมาย เจ้าสามารถระบุตัวข้าได้อย่างไร เจ้าเข้าใจผิดไปเองหรือไม่?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่มีทางจำคนผิด” ผู้ใช้วิญญาณหนุ่มมองฟางหยวนด้วยความมั่นใจ

“ยังไม่ต้องกล่าวว่าเมื่อนายน้อยเจียชิงเฉิงเข้ามาในร้านของเรา พวกเราย่อมต้องดูแลอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามแม้จะไม่ใช่นายน้อย พวกเรายังต้องต้อนรับอย่างดีโดยเฉพาะผู้ใช้วิญญาณที่น่าประทับใจเช่นเจ้า”

ผู้ใช้วิญญาณหนุ่มยกคิ้วขึ้นก่อนกล่าวต่อ “เจ้ายังจำได้หรือไม่ วันนั้นเจ้ามาที่ร้านของข้าและสั่งสุราวานร แต่เจ้ากลับจิบเพียงเล็กน้อยก่อนจะให้วิญญาณสุราดูดซับมันเข้าไปทั้งหมด เมื่อข้าเห็นวิญญาณสุรา ข้ารู้สึกตื่นเต้นมากและต้องการซื้อมันจากเจ้า แต่เจ้ากลับปฏิเสธที่จะขายมันให้ข้าและเดินจากไปทันที”

‘ดีมาก นี่คือคำที่ข้าต้องการได้ยิน’ ฟางหยวนลอบหัวเราะอยู่ภายใน แต่ภายนอกเขาแสดงออกราวกับกำลังตกใจและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“วิญญาณสุรา!?” ดวงตาของอาจารย์อาวุโสส่องประกายขึ้นทันที

แต่หลังจากนั้นเขากลับขมวดคิ้วก่อนจะเปิดปากถาม “ฟางหยวน เจ้าได้วิญญาณสุรามาจากที่ใด?”

ฟางหยวนกำหมัดและกัดฟันแน่นแต่ปฏิเสธที่จะตอบ

ผู้อาวุโสของตระกูลที่ยืนอยู่รอบๆเริ่มโกรธ

“ฟางหยวน เจ้ารู้ปัญหาที่เจ้าก่อขึ้นหรือไม่?”

“พูดมาว่าเกิดสิ่งใดขึ้น?”

“บอกทุกสิ่งที่เจ้ารู้ออกมา วิญญาณสุราตัวนี้เป็นของเจียชิงเฉิงหรือไม่?”

“มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? วิญญาณสุราเป็นของข้าอย่างแน่นอน ข้าพบมันในผลึกหินสีทองม่วง!” ฟางหยวนเงยศีรษะขึ้นและตะโกนออกมาราวกับไม่สามารถอดทนต่อการถูกใส่ร้าย