บทที่ 5 : ฟางถิง ภรรยาหัวหน้าใหญ่ผู้ชอบว่ายน้ำ

วันใหม่

บ้านพักในสวนหงซาน บ้านของเจียงเทียนเซิง

ระเบียงชั้นสอง

"ที่รัก วันนี้ไปเดินห้างกับฉันไหม~~~"

ฟางถิงสวมชุดเดรสบาง เผยให้เห็นแสงสว่างสีขาวคู่หนึ่ง โอบคอเจียงเทียนเซิงจากด้านหลัง บีบทรงกลมให้เป็นครึ่งวงกลม

เจียงเทียนเซิงนั่งดื่มชาบนเก้าอี้ระเบียงชั้นสอง ลูบด้านหลังทีหนึ่ง ยิ้มพูด: "ช่วงเช้าไม่ได้ ฉันนัดคนไว้มีเรื่องต้องคุย"

ต้องบอกว่าเจียงเทียนเซิงรักฟางถิงมาก ฟางถิงเคยเป็นดาราอีโรติก ตามหลักแล้วไม่น่าจะได้เข้าบ้านของเจียงเทียนเซิงผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ จะถูกแก๊งอื่นหัวเราะเยาะ แต่เธอกลับเข้ามาได้

สาเหตุคงไม่ใช่แค่เรื่องความเย้ายวนธรรมดาๆ

ฟางถิงถามอย่างสงสัย: "ที่รัก เดี๋ยวจะเจอใครเหรอ?"

เจียงเทียนเซิง: "ไอ้เล็ก กับลูกน้องคนสำคัญของเขา"

ฟางถิงคิดสักครู่ พูดว่า: "งั้นฉันจะเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเซ็กซี่สักชุดดีไหม?"

เจียงเทียนเซิงยิ้ม: "ดีสิ"

ฟางถิงแกว่งสะโพก เดินยั่วเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำ

ส่วนเจียงเทียนเซิงลงไปข้างล่าง มานั่งข้างสระว่ายน้ำ

ไม่นานคนรับใช้ฟิลิปปินส์ก็นำชามาวางที่โต๊ะข้างสระ

"เชิญเจียงเซินดื่มช้าๆ ค่ะ"

ไม่นานพี่ใหญ่บีและเฉินเย้าก็มาถึงพร้อมกัน ตอนนี้ 8:40 มาถึงบ้านเจียงเทียนเซิงเร็วกว่าเวลา 20 นาที พี่ใหญ่บีตามคนดูแลบ้านมาที่สระว่ายน้ำ

พี่ใหญ่บี: "???"

ใจกระตุก

ทำไมต้องเป็นสระว่ายน้ำอีก?

เดี๋ยวพี่สะใภ้ฟางถิงจะออกมาว่ายน้ำอีกหรือเปล่า?

แย่แล้ว ลืมบอกอาจู่ เดี๋ยวอย่าไปมองมั่ว... พี่ใหญ่บีคิดมาตลอดว่านี่คือการที่พี่ใหญ่เอาพี่สะใภ้มาทดสอบลูกน้อง

ลูกน้องคนไหนจะทนการทดสอบแบบนี้ได้... เอ่อ...

เอ๊ะ อาจู่ยังไม่มาอีกเหรอ?

คิดถึงตรงนี้ พี่ใหญ่บีก็รู้สึกไม่ดี กลัวอาจู่จะมาสาย

เฉินเย้านั่งบนเก้าอี้ ยิ้ม ไม่พูดไม่จา

ไม่นาน คนรับใช้ฟิลิปปินส์ก็หั่นผลไม้เสร็จ นำมาเสิร์ฟ

เวลาผ่านไปทีละนาที

"ที่รัก... พี่บี..."

ตอนนั้น ฟางถิงในชุดว่ายน้ำเซ็กซี่เดินออกมาจากบ้าน มุ่งหน้ามาที่สระว่ายน้ำ

พี่ใหญ่บีมองแวบหนึ่ง รีบก้มหน้า ไม่กล้ามองอีก แต่หัวใจเต้นรัว

บ้าเอ๊ย!

ใหญ่จริง!

ขาวจริง!

ยั่วจริง!

เจียงเทียนเซิงยิ้มพูดกับฟางถิง: "เธอจะว่ายน้ำเหรอ? งั้นไปว่ายเถอะ"

ไม่นาน ฟางถิงก็ลงน้ำ กลายเป็นนางเงือกสาว

พี่ใหญ่บีตาจรดจมูก จมูกจรดใจ ไม่กล้ามอง แต่เสียงว่ายน้ำที่ดังมาเหมือนปีศาจที่คอยดังเข้าหูเขาตลอด ทำให้อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

เวลาผ่านไปทีละน้อย

กวนจู่ยังไม่มา

พี่ใหญ่บีเริ่มร้อนใจ มองนาฬิกาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รอยยิ้มของเจียงเทียนเซิงค่อยๆ จางลง

ตอนนี้ เวลา 9 โมงพอดี

พี่ใหญ่บีดูนาฬิการอเล็กซ์ เห็นสีหน้าเจียงเทียนเซิงไม่ค่อยดี รีบอธิบาย: "เจียงเซิน ขอโทษครับ อาจู่คงรถติด เขารู้หนักเบามาก ต้องมีอะไรทำให้ล่าช้าแน่ๆ"

เจียงเทียนเซิงพูดเรียบๆ: "หึ~ ไม่เป็นไร"

ทุกครั้งที่เจียงเทียนเซิงประชุมแก๊ง เขาจะมาสายหรือไม่มา เพื่อแสดงบารมีของหัวหน้าใหญ่

แต่กลับกัน เขาเกลียดมากที่คนอื่นมาสาย รู้สึกเหมือนท้าทายอำนาจเขา

พี่ใหญ่บีรู้ว่าไม่ดีแล้ว รีบตะโกนในใจ: ไอ้หนู รีบมาเถอะ

ตอนนั้นเอง

ปัง ปัง ปัง ปัง~~~~~

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามา คนรับใช้พากวนจู่เดินผ่านบ้านมาที่สระว่ายน้ำ

"อาจู่ เกิดอะไรขึ้น?"

สีหน้าพี่ใหญ่บีเปลี่ยนไป

เห็นเสื้อเชิ้ตสูทสีขาวของกวนจู่เปื้อนเลือดสีแดงสด

"โดนคนของเหอเหอถู่ลอบโจมตีหรือ? บาดเจ็บตรงไหน? ต้องไปโรงพยาบาลไหม?"

พี่ใหญ่บีเป็นห่วงกวนจู่มาก

เจียงเทียนเซิงก็เคร่งขรึมขึ้นมา

เพิ่งเจรจากับเหอเหอถู่เสร็จ อีกฝ่ายก็มาลอบโจมตี? เหอเหอถู่กล้าขนาดนี้เลยหรือ?

"เจียงเซิน! พี่บี!" กวนจู่ท่าทางนอบน้อมมาก "ขอโทษที่ผมมาสาย"

แล้วเริ่มอธิบาย: "ไม่มีใครทำร้ายผมหรอกครับ ระหว่างมา ผมเจออุบัติเหตุรถชนกันหลายคัน"

พี่ใหญ่บี: "แกโดนรถชนบาดเจ็บเหรอ?"

กวนจู่: "นี่เป็นเลือดของคนเจ็บตอนผมช่วยเขา... แต่ผมก็บาดเจ็บนิดหน่อย"

แล้วขอโทษเจียงเทียนเซิงอีก: "เจียงเซิน ขอโทษที่ให้รอ อุบัติเหตุร้ายแรงมาก มีคนตายและบาดเจ็บสิบกว่าคน ผมเลยเสียเวลาช่วยคน"

เจียงเทียนเซิงได้ยินแล้วชะงัก

มองดูสันจมูกโด่งสูง ดวงตาลึกล้ำ ใบหน้าหล่อเหลา และเสื้อเปื้อนเลือด กางเกงขาด... รวมถึงรอยยิ้มสดใสอบอุ่นนั้น...

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเทียนเซิงเห็นกวนจู่

ปกติไอ้เล็กพูดถึงกวนจู่กับเขา แค่บอกว่าหล่อ แต่ไม่คิดว่าจะมีภาพลักษณ์แบบนี้

ไม่เหมือนนักเลงที่ชอบต่อสู้ฆ่าฟันเลย

กลับเหมือนลูกคนรวยที่ใจดี

หมอนี่ จะเป็นสายลับหรือเปล่า?

แต่เจียงเทียนเซิงก็อดยิ้มไม่ได้ จากที่ได้ยินจากพี่ใหญ่บี พฤติกรรมของกวนจู่ ตำรวจก็คงไม่ใจดีขนาดนี้

อีกอย่าง กวนจู่ตามพี่ใหญ่บีมา 10 ปีแล้ว ตอนนั้นอายุแค่ 15-16 ไม่มีตำรวจเด็กขนาดนั้นหรอก

ขณะนั้น พี่สะใภ้ฟางถิงที่ว่ายน้ำอยู่ในสระก็มองมาที่กวนจู่

ดวงตาเป็นประกายทันที

เห็นกวนจู่ยืนอยู่ไม่ไกล แสงแดดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลา ราวกับเคลือบด้วยแสงสีทอง ดวงหน้าคมคายราวกับงานศิลปะที่แกะสลักอย่างประณีต

ฟางถิงรู้สึกหัวใจเต้นระรัว

(พี่สะใภ้บี: ฉันก็เคยเป็นแบบนั้น!)

จิตใจฟางถิงอดสั่นไหวไม่ได้ ว่ายมาที่ขอบสระ โผล่หน้าขึ้นจากน้ำ สะบัดผมไปด้านหลัง มือลูบผมขึ้นไปด้านหลัง การยกแขนทั้งสองข้างทำให้อกผงาดขึ้น ยิ่งอวดภูเขาหิมะให้เห็นชัดเจน

ท่าทางนี้...

ดึงดูดความสนใจของพี่ใหญ่บีและกวนจู่ทันที

เจียงเทียนเซิงหันไปมองฟางถิง แล้วมองสายตาของไอ้เล็กและกวนจู่ที่จับจ้องฟางถิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

หลังฟางถิงขึ้นจากสระ เธอไม่ปิดบังรูปร่างเซ็กซี่และท่าทางยั่วยวน แกว่งเอวน้อยๆ ราวกับจะหักเอว เดินมาหน้าเจียงเทียนเซิง

"ที่รัก ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว..."

เจียงเทียนเซิงยิ้มพยักหน้า

แล้วฟางถิงก็แกว่งเอวยั่วๆ เดินจากไป

หลังฟางถิงไป เจียงเทียนเซิงมองกวนจู่: "เธอคืออาจู่สินะ เคยได้ยินไอ้เล็กพูดถึงบ่อย บอกว่ามีลูกน้องคนสำคัญ"

กวนจู่ยิ้ม: "พี่บีชมเกินไปครับ"

เจียงเทียนเซิง: "คราวนี้เรื่องป๋าปี้ เธอทำได้ดี"

กวนจู่ถ่อมตัว: "เป็นสิ่งที่ผมควรทำ ไม่กล้ารับความดีความชอบครับ"

พี่ใหญ่บี: "เจียงเซิน อาจู่ตามผมมา 10 ปี ทำงานไม่มีปัญหา ไว้ใจได้ครับ"

เจียงเทียนเซิงพยักหน้า แล้วเริ่มพูดเรื่องสำคัญ: "วันนี้เรียกเธอมา อยากให้ไปทำงานหนึ่ง ที่มาเก๊ามีบ่อนหนึ่ง เป็นของหงเฮงดูแลมาตลอด ต้นปีนี้ไม่รู้ซ่างเปี้ยวจากมาเก๊าเป็นบ้าอะไร ยื่นขาเข้ามาบอกว่าทุกบ่อนต้องแบ่งสามส่วน โหดกว่ารัฐบาลมาเก๊าอีก"

พี่ใหญ่บี: "บ่อนอื่นว่ายังไงบ้าง?"

เจียงเทียนเซิงหัวเราะเย็น: "บ่อนอื่นจะยอมหรือไม่ฉันไม่สน แต่บ่อนของหงเฮง ไม่มีทางยอมแน่"

พี่ใหญ่บีพยักหน้า: "ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

เจียงเทียนเซิง: "เดี๋ยวอาเย้าจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง... อาจู่ ถ้าจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย ฉันจะดูแลเธอให้ดี! กินแตงโมกันก่อน~~~"

ความหมายชัดเจน ทำงานนี้สำเร็จ ได้เป็นหง่วนกวนแน่นอน

(จบบทที่ 5)