บทที่ 24 เจ้าหนูผู้ลืมตาดูโลกกับคุณพ่อจอมแกร่ง

บทที่ 24 เจ้าหนูผู้ลืมตาดูโลกกับคุณพ่อจอมแกร่ง

หลังจากทักทายทุกคนเสร็จสรรพ พ่อเย่ก็เหลือบไปเห็นรถเข็นเด็กหลายคันที่จอดเรียงรายอยู่ด้านหลัง

เขารีบกวักมือเรียกแม่เย่ให้เข้ามาดู

"เสี่ยวเฉิน สองคนนั้นคือหลานชายหลานสาวสุดที่รักของพ่อกับแม่ใช่ไหม?"

พ่อเย่มองเด็กน้อยทั้งห้าที่นอนเรียงกันอยู่อย่างน่าเอ็นดู แล้วจู่ๆ ก็เกิดอาการเลือกไม่ถูกขึ้นมา

"นอกจากรถเข็นเดี่ยวคันนั้นที่เป็นลูกของพี่มู่หยู ที่เหลืออีกสี่คนเป็นหลานชายหลานสาวสุดที่รักของพ่อกับแม่ทั้งหมดเลยครับ!"

เย่เฉินตอบด้วยสีหน้าภูมิใจ

"อะไรนะ?!"

"ไป๋เวยคลอดลูกแฝดสี่ให้แกงั้นเหรอ?!"

พ่อกับแม่เย่หันกลับมามองลูกชายด้วยความตกตะลึง

ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ

"ดี! ดี! ดีจริงๆ!"

"หนูไป๋เวยนี่ช่างประเสริฐแท้!"

"ถ้าแกกล้าทำให้หนูไป๋เวยเสียใจ พ่อจะหักขาแกทิ้งซะ"

พ่อเย่คาดโทษลูกชายเสียงเข้ม ขณะที่ตายังคงจ้องมองหลานๆ ในรถเข็นที่ยังไม่ลืมตาอย่างทะนุถนอม

"พ่อครับ แม่ครับ ไปหาอะไรทานกันก่อนเถอะครับ มีเวลาให้ดูหลานอีกเยอะ"

เย่เฉินรับอาหารกล่องที่พนักงานนิติบุคคลนำมาส่ง แล้วเรียกพ่อกับแม่ที่ยังคงเดินวนเวียนรอบรถเข็นไม่ยอมไปไหนอย่างอ่อนใจ

"ไม่หิว ไม่หิว แล้วหลานกินอะไรหรือยัง?"

"เด็กแรกเกิดห้ามปล่อยให้หิวนะ"

แม่เย่อุ้ม 'ต้าเป่า' พี่สาวคนโตขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

ส่วนพ่อเย่ก็อุ้ม 'เย่จือชิว' หลานชายคนเล็กขึ้นมาหยอกล้ออย่างมีความสุข

"คุณลุง คุณป้าคะ ทานข้าวก่อนเถอะค่ะ"

พอได้ยินเสียงเจียงไป๋เวย ผู้เฒ่าทั้งสองถึงยอมวางหลานลงในรถเข็นอย่างอาลัยอาวรณ์

เดินไปที่โต๊ะอาหารที หันกลับมามองหลานที

"เสี่ยวเฉิน พ่อกับแม่ตัดสินใจว่าจะอยู่ต่ออีกสักพัก จะได้อยู่เป็นเพื่อนไป๋เวยกับหลานๆ"

"ดีเลยครับพ่อ! ผมเตรียมห้องพักไว้ให้แล้ว"

พอได้ยินคำยืนยันจากเย่เฉิน พ่อกับแม่เย่ถึงยอมหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มทานอาหาร

คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหย่อนใจในสวนอย่างมีความสุข

"เอ้อ จริงสิเสี่ยวเฉิน เช่าที่แบบนี้คงแพงน่าดูสินะ"

"เดี๋ยวพ่อโอนเงินให้แก อย่าให้ไป๋เวยกับหลานลำบากเด็ดขาด"

พ่อเย่กินข้าวไปก็ไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องปากท้องลูกหลาน

"พ่อครับ แม่ครับ เรื่องเงินไม่ต้องห่วงหรอกครับ"

"ช่วงนี้ผมเข้าตาเจ้านายใหญ่ ไม่ขาดแคลนเงินทองหรอกครับ"

เย่เฉินรีบโบกมือปฏิเสธ

"งั้นก็ดีแล้ว! ตั้งใจทำงานให้เขา ถ้ามีปัญหาอะไรต้องรีบบอกพ่อกับแม่นะ"

พ่อกับแม่เย่รีบทานข้าวให้เสร็จ แล้วก็พุ่งตัวกลับไปหาหลานๆ ทันที

ทันใดนั้นเอง รถรับส่งคันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ ทีมงานแต่งกายชุดเชฟสี่ห้าคนเดินลงมาจากรถ พร้อมวัตถุดิบทำอาหารครบมือ

"เสี่ยวเย่ เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จัก นี่คือหัวหน้าเชฟใหญ่จาก 'เรือนเซียนจู' กับผู้ช่วยเชฟของเขา"

"พี่เห็นว่าคนเยอะขนาดนี้ ลำพังนายคนเดียวคงทำอาหารเลี้ยงทุกคนไม่ไหวแน่"

หม่าเฉิงเย่มองเย่เฉินด้วยสีหน้าขออภัย

"พี่ก็เลยถือวิสาสะเรียกพวกเขามาช่วย แล้วก็ให้เตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นมาด้วยเลย"

จากนั้นเขาก็พาเชฟทุกคนไปแนะนำตัวกับเย่เฉินอย่างละเอียด

"ไม่เป็นไรเลยครับพี่หม่า ผมสิต้องขอบคุณพี่"

"ถ้าทำคนเดียวจริงๆ คงยุ่งน่าดู"

หลังจากเย่เฉินขอบคุณหม่าเฉิงเย่เสร็จ ก็บอกให้เชฟนำวัตถุดิบไปไว้ในครัวก่อน

หม่าเฉิงเย่พาเหล่าเชฟไปที่ห้องครัวขนาดใหญ่ แล้วบอกให้เริ่มเตรียมมื้อเย็นได้เลย

หลังจากหม่าเฉิงเย่เดินออกจากครัวไป ผู้ช่วยเชฟคนหนึ่งก็กระซิบถามหัวหน้าเชฟด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"หัวหน้าหวังครับ คนนี้ใช่ผู้ถือหุ้นที่ไม่ค่อยออกหน้าหรือเปล่าครับ?"

"ที่นี่ผมก็เพิ่งเคยมาครั้งแรก แค่ดูพนักงานนิติบุคคลกับคนสวนระหว่างทาง คฤหาสน์หลังนี้น่าจะติดอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงเลยนะครับ"

"ตั้งใจทำงานเถอะ!"

"คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไม่มีใครธรรมดาสักคน ไม่เห็นท่าทีที่คุณหม่ามีต่อพ่อหนุ่มคนนั้นเหรอ? รีบทำงานให้ว่องไวเข้าไว้"

หัวหน้าเชฟมองทิวทัศน์สวยงามนอกหน้าต่างครัว ส่ายหน้าเบาๆ แล้วลงมือทำอาหารทันที

"เสี่ยวเฉิน ตั้งชื่อหลานหรือยังลูก?"

"ถ้ายัง เดี๋ยวพ่อจะไปขอให้ซินแสที่บ้านเกิดตั้งให้"

พ่อเย่ถามด้วยความอยากรู้ ขณะอุ้มหลานรักไว้ในอ้อมอก

"ตั้งแล้วครับพ่อ คนโตชื่อต้าเป่า คนรองชื่อเย่จื่ออี คนที่สามชื่อเย่เค่อหาน คนสุดท้องชื่อเย่จือชิว"

"พ่อกับแม่ไม่ต้องอุ้มเองตลอดก็ได้ครับ มีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูอยู่"

เห็นพ่อกับแม่ยืนอุ้มหลานไม่ยอมวางตั้งแต่กินข้าวเสร็จ เย่เฉินก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

"เสี่ยวเฉิน ไป๋เวย รีบมาดูเร็วลูก!"

"หลานลืมตาแล้ว! ตาโตสวยเชียว น่าเอ็นดูจังเลยลูก"

แม่เย่ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น

ทำเอาทุกคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว

เย่เฉินจูงมือเจียงไป๋เวยวิ่งมาที่รถเข็นเด็กด้วยความตื่นเต้น

ทั้งสี่คนต่างอุ้มลูกน้อยขึ้นมาคนละคน

เด็กๆ กระพริบตาโตแป๋วแหวว มองดูโลกใบใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มู่หยู ลูกเราก็ลืมตาแล้วเหมือนกัน"

หม่าเฉิงเย่สังเกตเห็นทารกในอ้อมแขนขยับตัวยุกยิก

พอก้มลงมอง ก็พบว่าดวงตาหงส์ที่เคยหรี่ปรือ บัดนี้เบิกกว้างเต็มตา

ซูมู่หยูรีบรับลูกมาจากอ้อมอกสามี น้ำตาคลอเบ้า มองดูลูกน้อยที่กำลังส่งยิ้มให้เธอ

ทุกคนต่างจ้องมองเด็กๆ ที่เพิ่งลืมตาดูโลก

เด็กน้อยเองก็ลืมตามองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาเหล่านี้เป็นครั้งแรก

"เด็กๆ น่ารักเกินไปแล้ว! อยากมีบ้างจัง"

ฉู่เหอมองดูเด็กน้อยน่ารักน่าชัง แล้วกำหมัดแน่นถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ตอนนี้โอกาสคงน้อย แต่ถ้านายกับฟางหยูขยันทำการบ้าน ก็อาจจะเป็นไปได้นะ"

"อะไรยะ?!"

"ฉันยังไม่อยากมีลูกกับนายย่ะ"

"นิสัยเหลาะแหละแบบนาย ถ้าได้สักครึ่งของเย่เฉินค่อยมาคุยกัน"

เฉินฟางหยูกลอกตามองบน บ่นอุบ

"งั้นพวกเธอสองคนก็ช่วยเย่เฉินเลี้ยงลูกหาประสบการณ์ไปก่อนสิ"

"ไว้มีลูกของตัวเองเมื่อไหร่ จะได้คล่องปรื๋อ"

ฟังเพื่อนร่วมห้องของเย่เฉินคุยกันอย่างออกรส ทุกคนก็อดขำไม่ได้ พลอยยิ้มตามกันไปหมด

"จี หนี่ ไท่ เหมย ~ โอ้ว--"

"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการอู๋"

"อืม... ครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปครับ"

เย่เฉินค่อยๆ วางสาย

เขาบอกทุกคนว่าผลการสอบสวนเรื่องเมื่อวานออกมาแล้ว เขาต้องไปจัดการธุระเดี๋ยวนี้

"เสี่ยวหลี่ ไปเป็นเพื่อนเขาหน่อยสิ"

ขณะที่ทุกคนกำลังมองเย่เฉินเดินจากไป จู่ๆ หลินฝานก็ยื่นโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วพูดว่า

"ทุกคนมาดูนี่สิ นี่มันเรื่องเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?"

"มีคนถ่ายคลิปเอาไปลงเน็ตด้วย พี่เย่ของผมโคตรเท่เลย"

ทันใดนั้น ทุกคนก็กรูเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คนถ่ายคลิปแอบถ่ายจากมุมบันได เห็นเหตุการณ์ชัดเจนตั้งแต่ต้นจนจบ แถมยังตั้งชื่อคลิปว่า "หนุ่มชิงหวาบู๊เดือด สู้แก๊งอันธพาล" เรียกยอดวิวถล่มทลาย

"ข้างนอกเกิดเรื่องเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยแค่ไม่กี่นาที!"

"ไอ้นั่นมันผู้จัดการกระจอกๆ ในเครือไม่ใช่เหรอ? ช่างกล้าจริงๆ กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง"

"พี่เย่โคตรโหด! ไม่ใช่แค่บาสเกตบอลเก่ง แต่ฝีมือต่อสู้ก็สุดยอด"

"อันตรายจริงๆ โชคดีที่เสี่ยวเฉินไม่เป็นอะไรมาก"

ทุกคนต่างตื่นเต้นไปกับคลิปวิดีโอ

ส่วนชาวเน็ตที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยิ่งตื่นเต้นกว่า ราวกับตัวเองเป็นเย่เฉินเสียเอง

ท้องนภาที่หนึ่ง: "โครตเดือด!! จัดการบอดี้การ์ดพวกนั้นด้วยมือเปล่า ไอดอลยุคใหม่ชัดๆ!"

นักตอกเสาเข็มแห่งหุบเขา: "เลือดลมสูบฉีดเลยครับ ดูจบผมลุกมาวิดพื้นสองทีทันที"

เบบี้ที่รัก: "สังคมสมัยนี้เป็นอะไรไปหมด? ยังกล้ามาปิดหน้าโรงพยาบาลกันอีก"

"กฎหมายอยู่ไหน ความจริงอยู่ไหน แล้วเบอร์ติดต่อพ่อหนุ่มคนนั้นอยู่ไหนคะ?"

จอมยุทธ์ตัวจริง: "ไม่มีใครสังเกตเหรอว่าทักษะพ่อหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา? พื้นฐานวรยุทธ์แน่นปึก"

หม่าเป่ากั๋ว: "ผมขอค้าน วรยุทธ์ของพ่อหนุ่มคนนี้ยังสู้วิชา 'แส้สายฟ้าห้าจังหวะ' ของอาจารย์หม่าอย่างผมไม่ได้ ยังขาดความเข้าใจเรื่องการรับและการสลายแรงพื้นฐาน"

นักสืบ: "นึกว่าลิโป้ไร้เทียมทานแล้ว เจอคนนี้เข้าไป ยิ่งกว่าลิโป้อีก นี่ลูกน้องบ้านไหนเนี่ย?"

เด็กจีน: "สายข่าวล่าสุดแจ้งมาว่า: พ่อหนุ่มคนนี้เป็นฟอร์เวิร์ดตัวจริงของทีมบาสมหาลัยชิงหวาด้วยนะ"

ความยิ่งใหญ่ไม่ต้องพูดเยอะ: "สืบมาเพิ่มด่วน ถ้าเกิดเรื่องในสนามบาส พ่อหนุ่มคนนั้นคงรู้วิชามวยอยู่บ้างเหมือนกันสินะ"