บทที่ 44 - ต้นแบบแห่งจินตนาการ?

บทที่ 44 - ต้นแบบแห่งจินตนาการ?

☆☆☆☆☆

เสียงก่นด่าของคนงานยิ่งทวีความรุนแรง แต่ไป๋เวิ่นทำหูทวนลม ตะโกนร่ายคำสาปนรกต่อไปไม่หยุด!

คนงานในเวิร์กช็อปนี้ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่บริษัท หรือถ้าไม่ใช่ ก็ต้องเป็นตัวตนที่คล้ายๆ กัน

เพราะสภาพแวดล้อมในเวิร์กช็อปนี้ คนธรรมดาไม่มีทางรอด...

สรุปคือเพราะไป๋เวิ่นปล่อยของออกมาไม่หยุด แถมเน้นปริมาณไม่เน้นคุณภาพ พวกที่ 'รู้เรื่อง' พอรู้ตัวว่าไป๋เวิ่นกำลังทำอะไร ก็หน้าเปลี่ยนสีกันถ้วนหน้า จากนั้นราวกับนัดกันมา พวกเขาต่างพากันทำลายการได้ยินของตัวเองทันที

แต่พอเกิดบาดแผล ด้วยสภาพแวดล้อมที่มีการสั่นสะเทือนความถี่สูงในเวิร์กช็อป แผลเลยสมานยาก เลือดไหลออกมาไม่เยอะแต่ไหลไม่หยุด

ส่วนพวกที่รู้ตัวช้า กว่าจะรู้ตัวก็เกือบไม่ทัน ยังดีที่ประสบการณ์ชีวิตของแต่ละคนต่างกัน การรับรู้ก็ต่างกัน ทำให้ไม่สามารถเข้าใจมุกตลกนรกที่ไป๋เวิ่นปล่อยออกมาได้ทันที เลยรอดพ้นคำสาปมาได้อย่างหวุดหวิด...

ไม่นานนัก ทั้งเวิร์กช็อปนอกจากไป๋เวิ่น คนงานคนอื่นก็ทำลายการได้ยินของตัวเองจนหมด เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเผลอไปฟังรู้เรื่องแล้วหลุดขำออกมา

แต่ไป๋เวิ่นก็ยังไม่หยุด ตอนนี้เขาราวกับต้นแมนเดรกคลุ้มคลั่ง เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงพร้อมกับส่งเสียงคำรามที่สิ่งมีชีวิตยากจะรับไหว

ช่างชิวคนนั้นตอนนี้ไส้แทบขาดด้วยความเสียใจ ถ้ารู้ว่าไป๋เวิ่นเป็นคนแบบนี้ ต่อให้ตายเขาก็จะไม่ใช้สกิล 'ทางวิบาก' ใส่เด็ดขาด!

"มึงมันบ้าไปแล้ว! กูขอโทษแล้วไงวะ!" ช่างชิวที่ทำลายการได้ยินของตัวเองไปแล้วตะโกนอย่างสิ้นหวัง "ต่อให้มึงอยากแก้แค้นกู ก็รอหลังเลิกงานค่อยทำก็ได้นี่หว่า! ตอนนี้มึงสร้างศัตรูไปทั่ว มึงคิดว่ามึงจะรอดออกไปได้เหรอ?!"

ไป๋เวิ่นเห็นช่างชิวทำลายหูตัวเองไปแล้ว รู้ว่าต่อให้พูดอะไรไปหมอนั่นก็ไม่ได้ยิน เลยได้แต่แสยะยิ้ม — ควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้า ให้มุมปากฉีกกว้างถึงใบหู บวกกับการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ทำให้ดูสยองขวัญพิลึก!

ช่างชิวเห็นภาพนั้น ก็หุบปากเงียบกริบ

คนงานคนอื่นก็คิดคล้ายๆ กัน เพียงแต่พวกเขาหนึ่งคือมองไม่เห็นสภาพของไป๋เวิ่นชัดๆ สองคือ... ในสถานการณ์ตอนนี้ ในเวิร์กช็อปนี้มีไม่กี่คนหรอกที่จะรักษาความเร็วระดับนี้ไปได้จนถึงเวลาเลิกงาน!

แต่ก็จำใจต้องตามให้ทัน และในกระบวนการนี้ อัตราการเพิ่มขึ้นของ 'ความเหนื่อยล้า' ก็พุ่งกระฉูด

ถ้าตามไม่ทัน คะแนนงานที่มีอยู่ก็จะค่อยๆ ลดลง ชั่วโมงงานสะสมก็จะไม่มีวันสิ้นสุด

ถ้าตามทัน 'ความเหนื่อยล้า' ก็จะพุ่งปรี๊ด 'ตายเพราะโหมงานหนัก' ก็จะตามติดมาดั่งเงาตามตัว!

คนงานบางคนเลยตัดสินใจฮึดสู้ เข้าร่วมวงปั่นงานด้วย

จึงเกิดเป็นสถานะ 'แข่งขัน' กับไป๋เวิ่น แต่ไป๋เวิ่นเดินตรวจตราไปได้ 72 รอบนานแล้ว ชั่วโมงงานของวันนี้เต็มเปี่ยม แต่ตอนนี้วงจรอุบาทว์แห่งการแข่งขันมันก่อตัวขึ้นแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาอยากหยุดก็หยุดได้

แต่ไป๋เวิ่นไม่สน เขาสามารถ 'เทิร์นของเก่าแลกของใหม่' ได้ อัตราการสะสม 'ความเหนื่อยล้า' ต่ำกว่าคนอื่นแบบเทียบกันไม่ติด

"จริงสิ ในเมื่อฉันสามารถ 'เทิร์นของเก่าแลกของใหม่' แบบนี้ได้ งั้นฉันจะกันคำสาป 'นรกขำขัน' ได้ด้วยหรือเปล่า? อย่างเช่น ฉันลงนรกไปแค่ส่วนเดียว ส่วนที่เหลือยังอยู่ข้างนอก?"

ไป๋เวิ่นนึกสนุก จู่ๆ ก็ถามขึ้นในใจ

แต่ที่ผิดคาดคือ ครั้งนี้ 'ดวงตาแห่งความโลภ' ไม่ได้เสนอราคามาในทันที!

แม้ว่าไม่นาน 'ดวงตาแห่งความโลภ' จะแจ้งว่าคำตอบของคำถามนี้ต้องใช้ค่าสเตตัสรวม 1,000 แต้ม แต่การชะงักไปชั่วครู่นั้น ไป๋เวิ่นก็จับสังเกตได้

"หรือว่าแกเองก็ไม่รู้?"

【อย่ามาพูดมั่วซั่ว! ป๋าไม่มีทางไม่รู้เรื่องอะไรหรอก! แค่คำถามของแกมันไม่เคยมีกรณีตัวอย่างมาก่อนเท่านั้นเอง!】

"โอ้?" ไป๋เวิ่นครุ่นคิด "ที่แท้แกก็บ้ายุสินะ"

【?】

"งั้น ความสามารถของฉันที่แม้แต่ 'วิถีสวรรค์ตรรกะ' ยังระบุรายละเอียดไม่ได้ มันคืออะไรกันแน่?"

【คำถามนี้ต้องใช้ค่าสเตตัสรวม 10,000 แต้ม ยืนยันที่จะถามต่อหรือไม่?】

ไป๋เวิ่นคิดนิดหนึ่ง แล้วเปลี่ยนคำถาม "ความสามารถของฉันเคยปรากฏขึ้นมาก่อนหรือไม่?"

【คำถามนี้ต้องใช้ค่าสเตตัสรวม 1 แต้ม...】

"ชื่อความสามารถของฉันคืออะไร?"

【คำถามนี้ต้องใช้ค่าสเตตัสรวม 10 แต้ม...】

...

"ต้นแบบแห่งจินตนาการ? นี่คือความสามารถของฉัน?" ไป๋เวิ่นแปลกใจ "เกี่ยวกับแก่นแท้ของห้วงลึก... แต่นี่ฉันมั่วๆ ฝึกจนได้มานะ? ทำไม..."

ไป๋เวิ่นลองเชิงถามต่อ จนเสียค่าสเตตัสรวมไปทั้งหมด 103 แต้ม ก็ได้คำตอบที่ต้องการ

อย่างแรก ความสามารถของเขาถูก 'ดวงตาแห่งความโลภ' เรียกว่า 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' ในห้วงลึก ถือว่าเป็นความสามารถสารพัดนึกเลยทีเดียว

สาเหตุที่มันเกิดขึ้น หลักๆ เป็นเพราะตอนที่ไป๋เวิ่นกลายเป็นปัจเจกวิญญาณเหนือมนุษย์ ด้วยความที่มี 'ความทรงจำชาติก่อน' การฝึกวิชาเลยไม่อิงหลักการปกติ แถมยังบังเอิญไปฆ่าแกนกลางของสนามทดลองนั้นอย่างเถาเถี่ยวัยแรกเกิดแล้วกลืนกินเข้าไป ทำให้จิตมุ่งมั่น ปณิธาน และอื่นๆ ที่ประกอบกันเป็นสนามทดลองนั้น ไหลมารวมที่ตัวเขาโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นไป๋เวิ่นก็ทำอะไรนอกกรอบ 'สามัญสำนึก' ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งบังเอิญควบแน่นสิ่งที่เรียกว่า 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' นี้ขึ้นมาได้...

แน่นอน 'ดวงตาแห่งความโลภ' พูดตรงๆ ว่า ในมุมมองของห้วงลึกบางแห่ง สภาวะของไป๋เวิ่นตอนนี้ หรือเจ้า 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' นี่ จริงๆ แล้วมันเรียกว่า 'ธาตุไฟเข้าแทรก'...

แต่ไป๋เวิ่นไม่สนใจจุดนี้

ยังไงซะในยุคนี้ ทรัพยากรทุกอย่างก็ได้มาจากห้วงลึก และห้วงลึกก็คือพื้นที่พิเศษในแดนจิตวิญญาณ โดยเนื้อแท้แล้ว มันก็เปรียบเสมือน 'จินตนาการหลุดโลก' หรือ 'หลุมดำแห่งจินตนาการ' นั่นเอง!

'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' ของไป๋เวิ่น ย่อมมีผลพิเศษบางอย่างในนั้น

แต่ตอนนี้ ไป๋เวิ่นยังอ่อนแอเกินไป 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' ของเขาแทบไม่มีผลกระทบต่อตัวห้วงลึกเลย เพราะห้วงลึกเกิดจากสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานจนกลายเป็น 'เขตแดนจินตนาการหลุดโลก'

ด้วยระดับของไป๋เวิ่นตอนนี้ 'จินตนาการ' ของเขา ทำได้แค่ส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองในระดับหนึ่งเท่านั้น และยังต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ที่มีอยู่จริงของห้วงลึกด้วย...

แถมความสามารถเขาก็มีขีดจำกัด

ตอนนี้ 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' ของไป๋เวิ่น แยกย่อยผลลัพธ์ออกมาได้แค่ 'ดูดซับและกลั่นพลังงานจิต' 'พื้นที่เก็บของและประกันภัยทางจิต' 'เทิร์นพลังจิตเก่าแลกใหม่'... แค่สามอย่างนี้เท่านั้น

นี่คือขีดจำกัดในตอนนี้แล้ว

อยากได้ผลลัพธ์มากกว่านี้ ต้องบ่มเพาะยกระดับ 'ต้นแบบแห่งจินตนาการ' ต่อไป...

"เป็นอย่างนี้นี่เอง"

ไป๋เวิ่นครุ่นคิด

เรื่องอื่นยังไม่สำคัญเท่าไหร่ ที่สำคัญคือ พอรู้ชื่อความสามารถของตัวเองแล้ว เขาก็สามารถค้นหาสินค้าที่เกี่ยวข้องใน 'วิถีสวรรค์ตรรกะ' ได้ในที่สุด—

ใช่แล้ว ตัว 'จินตนาการ' เองก็อยู่ในขอบเขตธุรกิจของบริษัท และเป็นสินค้าที่ซื้อขายได้ ราคาเริ่มต้นสูงถึงหนึ่งล้านแต้มความมั่งคั่ง!

แต่นั่นเป็นเวอร์ชันสมบูรณ์ หมายความว่า ถ้าไป๋เวิ่นเติบโตต่อไปได้เรื่อยๆ ค่าตัวของเขา อย่างต่ำๆ ก็หลักล้าน...

"แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของมิติที่สองเองนี่นา... คิดดูแล้วก็ไม่ได้เทพขนาดนั้นมั้ง..."

ไป๋เวิ่นเดาะลิ้น ระหว่างที่คิดก็ไม่ได้หยุดปั่นงาน เพราะมีคนแข่งด้วย การเดินตรวจตราความเร็วสูงแบบนี้ ก็ถูกนับเป็นแค่ 'การทำงานปกติ' เท่านั้น นอกจากไป๋เวิ่นจะทิ้งห่างไปอีก ไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้ประโยชน์เพิ่ม

แต่ถึงอย่างนั้น สามชั่วโมงต่อมา ไป๋เวิ่นก็ได้รับผลประโยชน์—

ในที่สุดช่างชิวก็ 'ตายเพราะโหมงานหนัก' ไปแล้ว!

...

[จบแล้ว]