ตอนที่ 30 งูเหล็กยักษ์

ตอนที่ 30 งูเหล็กยักษ์

“คุณปู่ครับ ที่บ้านเรามีทรัพยากรประเภทไฟบ้างไหมครับ?”

คุณปู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เรามีหินแห่งไฟชั้นดีอยู่สองสามก้อน เดี๋ยวข้าจะให้เซอไนท์เอาไปให้เจ้าทีหลัง”

“เดี๋ยวข้าจะให้ย่าของเจ้าทำโปเกบล็อกสำหรับมังกรไฟน้อยโดยเฉพาะด้วย ข้าเชื่อว่ามังกรไฟน้อยจะฟื้นตัวได้เร็วมาก”

เฉินฉือดีใจมาก “ถ้างั้นก็ขอบคุณนะครับ คุณปู่คุณย่า”

ผู้สูงวัยทั้งสองเพียงแค่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร

การที่หลานชายของพวกเขาได้พบกับมังกรไฟน้อยที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ทำให้พวกเขามีความสุขเกินกว่าจะบรรยายได้

จากมุมมองของพวกเขา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

ทันใดนั้น เฉินฉือที่อุ้มมังกรไฟน้อยอยู่ ก็นั่งลงข้างๆ คุณย่าเฉิน

“คุณย่าครับ ผมอยากจะมอบสูตรโปเกบล็อกประเภทแฟรี่ให้คุณย่า”

“ผมยังฝีมือไม่ถึง ตอนนี้ทำได้แค่พัฒนาโปเกบล็อกประเภทแฟรี่ระดับกลางเท่านั้น”

“คุณย่าพอจะช่วยปรับปรุงมันได้ไหมครับ?”

“โอ้” ดวงตาของคุณย่าเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที “บอกมาสิ สูตรเป็นอย่างไร?”

เฉินฉือคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “สวีทพีช 80 กรัม, พีซิมเบอร์รี่ 7 กรัม, มาโกเบอร์รี่ 30 กรัม, โคบาเบอร์รี่ 100 กรัม, ยาเชเบอร์รี่ 25 กรัม, พาสโชเบอร์รี่ 5 กรัม, วาคานเบอร์รี่ 5 กรัม”

ยิ่งคุณย่าเฉินฟัง เธอก็ยิ่งพบว่ามันน่าทึ่งนี่เป็นโปเกบล็อกที่ทำจากส่วนผสมของเบอร์รี่ถึงเจ็ดชนิดจริงๆ

ปริมาณเบอร์รี่ขนาดนี้เพียงพอที่จะทำโปเกบล็อกระดับสูงได้เลย

ดูเหมือนจะเขินอายเล็กน้อยกับสายตาประหลาดใจของคุณย่าเฉิน เฉินฉือเกาศีรษะและอธิบาย

“ตอนแรกผมก็อยากจะทำโปเกบล็อกระดับสูงครับ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเทคนิคของผมมีปัญหา หรือลำดับการใส่ส่วนผสม”

“อย่างไรก็ตาม โปเกบล็อกประเภทแฟรี่ทั้งหมดที่ผมทำได้ก็เป็นแค่ระดับกลางเท่านั้น”

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณย่าเฉินก็ครุ่นคิดอย่างหนักถึงวิธีการผสมเบอร์รี่เหล่านี้ในใจของเธอ

จากนั้นเฉินฉือก็วิ่งขึ้นไปชั้นบนและหยิบโปเกบล็อกที่ฟลาเจสกินเป็นประจำออกมาให้คุณย่าเฉินดู

ผู้อาวุโสรับมันมาและค่อยๆ กัดชิ้นเล็กๆ ลิ้มรสมันในปากของเธอ

ในที่สุด คุณย่าเฉินก็พูดว่า “ย่าไม่เคยทำโปเกบล็อกชนิดนี้มาก่อน คงต้องใช้เวลาวิจัยเพิ่มเติมหน่อย”

“ให้ย่าอีกสองสามชิ้นสิ”

เฉินฉือไม่มีข้อโต้แย้ง เขายังหยิบเครื่องผลิตโปเกบลอกจากกระเป๋าเป้ของเขาออกมาและสาธิตให้คุณย่าเฉินดู

คุณย่าเฉินอยากจะกลับไปที่ห้องทดลองของเธอเพื่อวิจัยโปเกบล็อกชนิดใหม่นี้ในทันที

เฉินฉือเตือนเธอด้วยรอยยิ้มขมขื่น “คุณย่าครับ อย่าลืมมังกรไฟน้อยของผมนะครับ!”

“อย่าลืมทำโปเกบล็อกให้เขาด้วยนะครับ”

ผู้อาวุโสไม่ได้หันศีรษะกลับมาด้วยซ้ำ เพียงแค่โบกมือ แสดงว่าเธอเข้าใจแล้ว

คุณปู่เฉินหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ย่าของแกก็เป็นแบบนี้เสมอแหละเวลาเจออะไรที่น่าสนใจ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ถ้าแกไม่ทำโปเกบล็อกให้เจ้า ปู่จะทำให้เอง”

เฉินฉือแค่พูดไปอย่างนั้น เขาไม่ได้กังวลจริงๆ ว่าคุณย่าเฉินจะลืม

เพราะเมื่อเป็นเรื่องของเขา คุณปู่และคุณย่าให้ความใส่ใจอย่างเต็มที่เสมอ

.......

ขณะที่หลานชายและคุณปู่กำลังพูดคุยกันอยู่ ร่างหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาทางประตูหลัก

“พี่เฉินฉือคะ หนูจับอิวาร์คมาได้แล้วค่ะ!”

“เป็นอิวาร์คระดับสูงด้วยนะคะ!”

เมื่อมองดูฟูโยที่ดูยุ่งเหยิงอยู่ตรงหน้า เฉินฉือก็ถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ได้เจออันตรายอะไรใช่ไหม?”

ฟูโยเช็ดฝุ่นออกจากใบหน้าเล็กๆ ของเธอแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่อิวาร์คตัวนี้ชอบขุดรู กว่าหนูจะหามันเจอก็เลยต้องใช้ความพยายามมากหน่อย”

“พี่เฉินฉือคะ เห็นไหมคะ อิวาร์คถูกจับมาแล้ว”

“พี่...”

ขณะที่ฟูโยพูด เธอก็มองเฉินฉืออย่างคาดหวัง ความหมายนั้นชัดเจน

เฉินฉือถอนหายใจอย่างจนใจ “ข้าไม่มีเงินติดตัว เดี๋ยวจะให้ทีหลังนะ”

“อื้มๆๆ”

ฟูโยพยักหน้าเหมือนลูกไก่จิกข้าวทันที

หลังจากนั้น เฉินฉือก็รับโปเกบอลมาและออกไปข้างนอกเพื่อปล่อยอิวาร์คออกมา

แสงสีแดงวาบขึ้น และอิวาร์คที่กำลังจะตายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

เฉินฉือพูดกับมันว่า “อิวาร์ค ข้าพาเจ้ามาที่นี่เพราะอยากจะขอความช่วยเหลือจากเจ้า”

“ข้ารู้วิธีที่เจ้าจะพัฒนาร่างได้ เจ้าแค่ต้องร่วมมือกับข้า”

“ข้าจะรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไปหลังจากที่เจ้าพัฒนาร่างแล้ว”

“เป็นไงล่ะ?”

อิวาร์คมองดูมนุษย์ตรงหน้ามันด้วยความสับสน ไม่แน่ใจว่าจะเชื่อสิ่งที่เขาพูดดีหรือไม่

“อย่างไรเสีย ตอนนี้เจ้าก็เป็นเชลยแล้ว ข้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเจ้า”

อิวาร์คคิด นั่นก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

ในเมื่อมันถูกจับมาแล้ว ก็ไม่มีทางหนีชะตากรรมของมันได้อยู่ดี ดังนั้นก็อาจจะลองเชื่อใจคนคนนี้ดูสักครั้ง

หลังจากนั้น อิวาร์คก็พยักหน้าตกลง

เฉินฉือยิ้ม ฉีดสเปรย์รักษาแผลให้มัน แล้วก็ขอให้เซอไนท์ใช้หยาดน้ำค้างแห่งชีวิตให้มัน

อาการของอิวาร์คดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในทันที และสีหน้าที่เจ็บปวดของมันก็ผ่อนคลายลง

หลังจากเรียกอิวาร์คกลับเข้าโปเกบอลแล้ว เฉินฉือก็หยิบเมทัลโค้ทและเดินตามคุณปู่เฉินเข้าไปในห้องทดลองใต้ดิน

นี่คือที่ที่คุณปู่และคุณย่าทำยาและโปเกบล็อก ทุกบ่าย เฉินฉือก็จะมาที่นี่กับคุณปู่เฉินเพื่อเรียนรู้เช่นกัน

คุณปู่เฉินนำเขาไปยังเครื่องเทเลพอร์ตที่มุมห้อง

เฉินฉือไม่พูดให้มากความ เขาหยิบกล้องออกมาและเริ่มถ่ายทำ แล้วก็ปล่อยอิวาร์คออกมา

อิวาร์คไม่สามารถยืดตัวได้ในพื้นที่คับแคบนี้ ทันทีที่มันออกมา มันก็มองเฉินฉือด้วยความสับสน

“นี่ คาบไอ้นี่ไว้!”

เฉินฉือโยนเมทัลโค้ทให้อิวาร์คคาบไว้ แล้วก็เรียกมันกลับเข้าโปเกบอล

จากนั้น เฉินฉือก็วางโปเกบอลลงในช่องหนึ่งของเครื่องเทเลพอร์ต

หลังจากตั้งค่าปลายทางเป็นเครื่องเทเลพอร์ตของตัวเองแล้ว เฉินฉือก็เปิดใช้งานเครื่อง

ในชั่วพริบตาถัดมา โปเกบอลก็หายไปจากช่องหนึ่งของเครื่องเทเลพอร์ตและปรากฏขึ้นในอีกช่องหนึ่ง

จากนั้น เฉินฉือก็เปิดโปเกบอล และแสงแห่งการพัฒนาร่างก็เปล่งออกมาจากอิวาร์คทันที

อีกด้านหนึ่ง คุณปู่เฉินถึงกับตกตะลึง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีโปเกบอลในโลกนี้ที่ต้องใช้การเทเลพอร์ตเพื่อพัฒนาร่าง

ก่อนที่จะมีการประดิษฐ์เครื่องเทเลพอร์ต โปเกมอนเหล่านี้พัฒนาร่างกันอย่างไร?

ครู่ต่อมา ฮากาเนลที่มีผิวโลหะก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

ลักษณะทางกายภาพของมันประกอบด้วยลำตัวสีเทา ดวงตาสีแดง และหางที่คล้ายกับหนามแหลม

หลังจากปิดกล้องแล้ว เฉินฉือก็ถามฮากาเนล

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฮากาเนลบิดตัวของมัน รู้สึกดีกว่าที่เคยเป็นมา

เพียงแต่ว่าพื้นที่ที่นี่เล็กเกินไปสำหรับมันที่จะยืดตัวได้ ถ้ามันใหญ่กว่านี้ก็จะดีมาก

เฉินฉือไม่รอคำตอบของฮากาเนลและเรียกมันกลับเข้าโปเกบอล

เพราะจากดวงตาของฮากาเนล เห็นได้ชัดว่ามันพอใจมาก

คุณปู่เฉินเดินเข้ามาและพูดว่า “ไม่เคยนึกเลยว่าอิวาร์คจะพัฒนาร่างแบบนี้”

“มันน่าทึ่งจริงๆ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินฉือก็ยิ้มและพูดว่า “โปเกมอนเองก็น่าทึ่งมากอยู่แล้วครับ”

[จบตอน]