บทที่ 29 - การต่อสู้ของโฮ่วอี้

กองกำลังเฝ้าบ้านและพวกอันธพาลเริ่มกระจายกำลังโอบล้อมไปทางปีกสองข้าง

หมู่บ้านนาเกลือไม่มีป้อมปราการที่แข็งแกร่ง มีเพียงรั้วไม้หยาบๆ ล้อมรอบ กองกำลังเฝ้าบ้านผลักรั้วไม้ล้มลงอย่างง่ายดาย แล้วบุกเข้าหมู่บ้านจากด้านข้าง

แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามา ก็พบว่าตรงตรอกแคบระหว่างบ้านสองหลัง มีหน่วยยวนยางหน่วยหนึ่งดักรออยู่

หน่วยนี้คือหน่วยหมู่บ้านสกุลจาง นำโดยหัวหน้าหน่วยจางต้าหลาง พลพลองหนามจางต้าซู่ และพลหุงต้มจางหวาจื่อ

ศึกเมื่อครู่พวกเขาตัดหูซ้ายข้าศึกได้สี่ข้าง ทำเงินได้ 120 ตำลึง

แต่คนเราย่อมไม่รู้จักพอ

เรื่องหาเงินใครจะไปรู้จักพอ

พอเห็นทหารศัตรูสวมชุดบ่าวไพร่บุกเข้ามา ดวงตาของจางต้าหลางก็เปลี่ยนเป็นรูปเงินตำลึง "พี่น้อง เงินมาแล้ว"

จางต้าซู่ "ฮี่ฮี่ฮี่"

จางหวาจื่อ "ฮี่ฮี่ฮี่"

ทั้งหน่วย "ฮี่ฮี่ฮี่"

พวกกองกำลังเฝ้าบ้านเห็นรอยยิ้มสยองขวัญของศัตรู ก็รู้สึกขนลุกซู่ คนพวกนี้มันบ้าอะไรกัน

สมองยังไม่ทันประมวลผล ต้นไม้ทั้งต้นในมือจางต้าซู่ก็เหวี่ยง "วูบ" เข้าใส่ กวาดขวางเป็นวงกว้างด้วยพละกำลังมหาศาล อย่าว่าแต่จะบุกเข้าไปเลย แม้แต่จะถอยหนียังไม่ทัน บ่าวไพร่คนหนึ่งถูกฟาดล้มกลิ้ง พลหอกยาวหลังโล่ยาวแทงสวนออกมา "ฉึก ฉึก" ส่งบ่าวไพร่ผู้นั้นไปปรโลก

พวกบ่าวไพร่ตกใจร้องเสียงหลง ถอยกรูดไปหลายก้าว

หน่วยยวนยางฉวยโอกาสรุกคืบ ข้ามศพที่นอนอยู่บนพื้น

จางหวาจื่อพลหุงต้มกลิ้งตัวไปกับพื้นอย่างคล่องแคล่ว ใช้มีดเฉือนหูซ้ายศพ แล้วกลิ้งตัวกลับไปอยู่ท้ายขบวน ยัดหูใส่กระเป๋าอย่างเบิกบานใจต่อหน้าต่อตาข้าศึก หัวเราะร่า "พี่ชายทั้งหลาย ได้มาอีก 30 ตำลึงแล้ว"

เหล่าทหารหาญทั้งหน่วยพากันส่งเสียงร้อง ขวัญกำลังใจพลุ่งพล่าน 'สามสิบตำลึง สามสิบตำลึง'

บ่าวไพร่ด้านหลังขาสั่นพั่บๆ "ระวังตัวด้วย คนพวกนี้มันไม่ปกติ"

ไม่ใช่แค่จุดนี้ที่รู้สึกว่าไม่ปกติ กองกำลังเฝ้าบ้านอีกหลายสายที่บุกเข้าหมู่บ้านจากทิศทางต่างๆ ก็เจอสถานการณ์คล้ายคลึงกัน

ขนาดโจรวอโค่วผู้ดุร้ายเจิค่ายกลยวนยางครั้งแรกยังไปไม่เป็น ได้แต่เอาชีวิตมาทิ้ง นับประสาอะไรกับกลุ่มคนไร้ระเบียบพวกนี้

ใครเข้าหมู่บ้าน คนนั้นตาย

กลายเป็นเงิน 30 ตำลึงในพริบตา

ลูกน้องเศรษฐีหวังบุกไม่เข้า พวกปลาซิวปลาสร้อยที่อ้อมไปตีปีกสองข้างเริ่มส่อแววจะแตกพ่าย...

เมื่อการสู้รบดำเนินไป เศรษฐีหวังก็เริ่มได้สติ

เมื่อครู่เขาโดนแม่นางรองกงยั่วโมโหด้วยคำว่า "นาเกลือเป็นของข้า เจ้าจะกลายเป็นยาจก" จนขาดสติ สั่งบุกตะลุยดื้อๆ ตอนนี้พอมองดูสถานการณ์ เห็นชัดว่าหลงกลเข้าเต็มเปา อีกฝ่ายใช้ชัยภูมิได้เปรียบดักเล่นงานเขาอยู่

โง่บัดซบ

ต้องถอยทัพ

ความคิดแล่นเร็วรี่ในหัวเศรษฐีหวัง ศัตรูมีคนแค่ร้อยกว่าคน ขอแค่เขาถอยกลับไปตั้งหลักที่ป้อมตระกูลหวัง มีกำแพงสูงคุ้มกัน ค่ายกลพิสดารอะไรนั่นก็ไร้ความหมาย

อีกอย่าง พวกแซ่กงหนีตายมาจากเมืองจี๋ม่อ ไม่มีเสบียงกรัง ต่อให้ยึดนาเกลือได้ ก็เลี้ยงดูชาวนาเกลือไม่ไหว เผลอๆ จะเลี้ยงตัวเองยังลำบาก อยู่ได้ไม่นานก็ต้องไปหาเสบียงที่อื่น ตนไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแย่งนาเกลือคืนเดี๋ยวนี้

คิดได้ดังนั้น เศรษฐีหวังก็หันไปหาคนรับใช้คนสนิทที่ถือฆ้องอยู่

เขากำลังจะอ้าปากสั่งให้ตีฆ้องถอยทัพ

ทันใดนั้นเอง...

ป่าข้างทางก็มีคนป่าเปลือยท่อนบนกระโจนออกมา โฮ่วอี้มาแล้ว

เขาซุ่มรออยู่ในป่ามานาน การล่าสัตว์คือทักษะพื้นฐานของโฮ่วอี้ และการล่าสัตว์ต้องใช้ "ความอดทน" บางครั้งต้องหมอบนิ่งในป่าทั้งวัน เพื่อรอจังหวะที่เหยื่อเผลอเพียงชั่วพริบตา

และตอนนี้คือช่วงเวลาที่เศรษฐีหวังเผลอ

พวกค้าเกลือเถื่อนถูกส่งไปตีหน้าหมู่บ้านหมดแล้ว กองกำลังเฝ้าบ้านและอันธพาลก็กระจายไปตีโอบ เหลือคนคุ้มกันข้างกายเพียงไม่กี่คน มิหนำซ้ำสมาธิของเศรษฐีหวังยังเบนออกจากสนามรบชั่วคราว หันไปสนใจคนถือฆ้อง

โฮ่วอี้พุ่งตัวออกจากชายป่า วิ่งตะบึงไปข้างหน้า เพื่อให้เศรษฐีหวังเข้ามาอยู่ในระยะยิงหวังผล วิ่งพลางง้างธนูพลาง

ช่างเป็นลูกธนูที่งดงามนัก

แม้ตำนานโฮ่วอี้จยิงตะวันจะเป็นเรื่องแต่ง แต่หากตัดส่วนที่เป็นอิทธิปาฏิหาริย์ออกไป ฝีมือยิงธนูของโฮ่วอี้ก็นับเป็นอันดับต้นๆ ในหน้าประวัติศาสตร์ห้าพันปีของจีน ลูกธนูนี้พุ่งออกไปดุจลูกศรล่าตะวัน พาดผ่านระยะร้อยก้าว "ฉึก" ปักเข้าที่ขมับซ้ายของเศรษฐีหวังอย่างแม่นยำ

ลูกธนูทะลวงกะโหลก เศรษฐีหวังไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องครวญคราง ร่วงตกจากหลังม้าสิ้นใจทันที

โฮ่วอี้ส่งเสียงร้องแห่งชัยชนะ แต่การสังหารเศรษฐีหวังเป็นเพียงภารกิจขั้นแรกที่เยว่เหวินเซวียนมอบให้ คำสั่งเดิมคือ "ยิงเศรษฐีหวังตายแล้ว ที่เหลือก็โจมตีได้ตามใจชอบ"

เขาเริ่มปฏิบัติการขั้นที่สอง

วิ่งตะบึงไปข้างหน้า ง้างลูกธนูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว ยิงใส่คนรับใช้ที่ถือฆ้อง

ลูกศรล่าตะวันอีกดอก พุ่งเสียบคอหอยคนรับใช้ แม่นยำราวกับจับวาง คนรับใช้หงายหลังตึง ฆ้องหลุดมือตกพื้นเสียงดัง "เคร้ง"

โฮ่วอี้ร้องก้อง ง้างลูกธนูดอกที่สาม

คราวนี้พวกคนรับใช้คนอื่นเริ่มได้สติ คนรับใช้ร่างกำยำสองคนชักดาบคาดเอววิ่งปรี่เข้าใส่โฮ่วอี้ โฮ่วอี้ไม่หลบไม่หนี วิ่งสวนเข้าหาทั้งคู่

สองคนนั้นเห็นฝ่ายตรงข้ามถือธนูแต่วิ่งเข้ามาบวกระยะประชิด ก็แปลกใจ คิดในใจว่าไอ้คนป่านี่เป็นบ้าอะไร ไม่เห็นดาบในมือพวกข้ารึ

ความคิดยังไม่ทันจบ โฮ่วอี้ก็ประชิดตัว

สองคนรับใช้ฟันดาบใส่ โฮ่วอี้กระโดดหมุนตัวหลบดาบอย่างคล่องแคล่วราวกับเสือดาว เปลี่ยนคันธนูไปถือมือซ้าย มือขวากำหมัด "พลั่ก" ชกคนหนึ่งลงไปกอง แล้วเปลี่ยนหมัดเป็นกรงเล็บ คว้าผมอีกคนกระชากเข้ามา กระแทกหน้าผากตัวเองใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง

"ปึก"

คนรับใช้มึนงงตาลายเห็นดาวระยิบระยับ ไม่รู้ทิศรู้ทาง โฮ่วอี้กระชากผมกดหัวมันลงกระแทกพื้น แล้วกระทืบซ้ำ

กร๊อบ เสียงกระดูกคอหัก

โฮ่วอี้ทุบอกคำรามลั่น

คนรอบข้างเห็นเขาคลุ้มคลั่งดั่งมารร้าย ท่วงท่าดิบเถื่อนรุนแรง การฆ่าคนไหลลื่นเหี้ยมโหด ก็หน้าถอดสี แตกฮือหนีไปคนละทาง ไม่กล้าเข้าใกล้

"ระวังข้างหลัง..."

"มีคนป่าโผล่มา"

"ไอ้คนป่านี่มันบ้าชัดๆ... อ๊าก..."

คนพูดโดนธนูปักหลังล้มคว่ำ โฮ่วอี้ตามมาเหยียบคอซ้ำจนกระดูกหักเพื่อให้แน่ใจว่าตายสนิท แล้วดึงลูกธนูออกจากศพมาใช้ต่อ เดินส่ายหาเหยื่อรายต่อไป

แนวหลังวุ่นวายขนาดนี้ แนวหน้าที่กำลังปะทะกับค่ายกลยวนยางย่อมรู้ตัว พวกค้าเกลือเถื่อน กองกำลังเฝ้าบ้าน และอันธพาลหันกลับมาดู ก็ต้องตกตะลึง

มีคนตะโกนลั่น "แย่แล้ว เศรษฐีหวังโดนคนป่าฆ่าตายแล้ว"

"จบกัน หนีเร็ว"

"หนี"

ทัพแตกในพริบตา ทุกคนวิ่งหนีตายไปคนละทิศละทาง

โฮ่วอี้เห็นศัตรูหนี ก็สับตีนเปล่าไล่กวด ฝีเท้าเขารวดเร็วปานลมกรด พริบตาเดียวก็ไล่ทันนักค้าเกลือเถื่อนคนหนึ่ง นักค้าเกลือตกใจสุดขีด หันกลับมาฟันสวน

โฮ่วอี้เตะดาบกระเด็น กดหน้ามันลงกับพื้น แต่คราวนี้ไม่เหยียบคอฆ่าทิ้ง เขาปลดเชือกหญ้าที่เอวออกมามัดมือไพล่หลัง แล้วลากจูงเหมือนจูงปศุสัตว์

ที่แท้...

เข้าสู่ช่วงจับทาสแล้ว ตามธรรมเนียมชนเผ่าโหย่วฉยง ใครจับเชลยได้ คนนั้นก็ได้เป็นทาส

[จบแล้ว]