บทที่ 250 - หัวหน้าวงเกิร์ลส์เจเนอเรชั่น

บทที่ 250 - หัวหน้าวงเกิร์ลส์เจเนอเรชั่น

หลังจากอัดเสียงสองเพลงเสร็จ วันรุ่งขึ้นก็เริ่มถ่ายทำ MV ทันที

MV ต้นฉบับของเพลง "Old Boy" (เหล่าหนานไห) เล่าเรื่องราวของ เซียวต้าเป่า และ หวังเสี่ยวซว่าย เพื่อนมัธยมที่มีความทุกข์ร่วมกันคือโดนดาวโรงเรียนปฏิเสธ ต่อมาทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนซี้เพราะชอบไมเคิล แจ็คสัน เหมือนกัน

หลายปีผ่านไป พวกเขาเดินบนเส้นทางชีวิตที่ต่างกัน คนหนึ่งเป็นพิธีกรงานแต่งที่ต้องคอยก้มหัวให้คนอื่น อีกคนเป็นช่างตัดผมที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทน ใช้ชีวิตไปวันๆ จนกระทั่งข่าวการเสียชีวิตของแจ็คสันสั่นสะเทือนจิตใจเซียวต้าเป่า เขาจึงไปหาหวังเสี่ยวซว่ายเพื่อตั้งวง "Chopstick Brothers" ไปร่วมรายการประกวดร้องเพลง "Happy Boys" แข่งกับเด็กยุค 90

แม้การประกวดจะไม่ราบรื่นและไม่ได้รางวัล แต่ภาพการแข่งขันและบทเพลงของพวกเขาได้ปลุกความฝันที่หลงเหลืออยู่ในใจคนวัยกลางคนนับไม่ถ้วน

แต่ตอนนี้ แจ็คสันยังอยู่ดีมีสุข จะเอาเรื่องนี้มาใช้ก็คงไม่ได้

ดังนั้นเสิ่นล่างจึงให้หัวข้อกับแผนกบทไปว่า "แด่วัยเยาว์ที่กำลังจะผ่านพ้นไปของเรา" ให้พวกเขาเขียนเรื่องราวใหม่ขึ้นมา

ซาบซึ้งเหมือนเดิม เรียกน้ำตาเหมือนเดิม ให้คนรุ่น 60 70 80 ได้เห็นเงาตัวเองในแสงและเงา ได้พบความทรงจำเกี่ยวกับวันเวลาและความเยาว์วัยของตัวเอง

"นายเขียนเหรอ" หวังลี่หงอ่านบทแล้ว ภาพในหัวก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เหมือนกำลังดูหนัง เขารู้ว่าเสิ่นล่างเคยเขียนบทละครมาก่อน เลยนึกว่าเป็นฝีมือเสิ่นล่าง

"เปล่า ทีมงานเขียนน่ะ ผมแค่ให้ไอเดีย" เสิ่นล่างตอบตามตรง

หวังลี่หงพยักหน้าชื่นชม "ทีมงานนายเก่งนะ เขียนได้ลึกซึ้งดี"

การถ่ายทำ MV เพลง "Old Boy" ดำเนินไปอย่างราบรื่น ทั้งเสิ่นล่างและหวังลี่หงต่างใส่อารมณ์เต็มที่ ถ่ายทอดความรู้สึกโหยหาอดีตและความฝันที่เลือนลางออกมาได้อย่างดีเยี่ยม

ต่อมาเป็นการถ่ายทำ MV เพลง "ห่างไกลพันลี้"

เพลงนี้ได้เฟ่ยอวี้ชิงมาร่วมแสดงด้วย บรรยากาศย้อนยุคแบบเซี่ยงไฮ้โบราณถูกเนรมิตขึ้นมาในสตูดิโอ

และนางเอก MV ของเพลงนี้ คือเด็กสาววัย 17 ปีที่ชื่อ ซ่งเชี่ยน (วิคตอเรีย)

เธอคือหนึ่งในเด็กฝึกที่เฉินเย่าชวน "กวาดต้อน" มาจากโรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง และกำลังจะถูกส่งไปฝึกที่เกาหลี เพื่อเตรียมเดบิวต์ในฐานะหัวหน้าวงเกิร์ลกรุ๊ปแห่งยุค

สำหรับซ่งเชี่ยน นี่เป็นโอกาสที่เหมือนฝัน

เด็กสาววัย 17 ปี ที่ยังเรียนหนังสืออยู่ จู่ๆ ก็กลายเป็นศิลปินในสังกัดบริษัทของไอดอล แค่นี้ก็เซอร์ไพรส์พอแล้ว ไม่คิดว่าจะได้มาเป็นนางเอก MV เพลงของไอดอลอีก ความโชคดีที่ถาโถมเข้ามาติดๆ กัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนฝันไป จนคิดว่าชีวิตนี้ถึงจุดพีคแล้ว

เธอเรียนเต้นอยู่ที่โรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง ในใจมีความฝันอยากขึ้นเวทีมาตลอด ปกติซ้อมหนักมาก พอโอกาสดีๆ มาวางอยู่ตรงหน้า เธอก็บอกตัวเองในใจว่าต้องคว้าไว้ให้แน่น ห้ามปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด

"ขอโทษค่ะพี่ล่าง" ซ่งเชี่ยนยืนอยู่กลางฉาก หน้าแดงก่ำ มือไม้ปั่นป่วนกำชายเสื้อแน่น เสียงสั่นเครือเพราะความตื่นเต้น

"ไม่เป็นไร ค่อยๆ ทำ" เสิ่นล่างมองท่าทางตื่นเต้นของเธอ ก็ส่งยิ้มอ่อนโยนและใจเย็นไปให้

นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งเชี่ยนได้เจอไอดอลระยะประชิดขนาดนี้ เมื่อก่อนเห็นแต่ในทีวีหรือโปสเตอร์ พอมายืนข้างๆ ตัวจริง ใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ แถมยังเป็นการถ่าย MV ครั้งแรก เธอยังไม่รู้มุมกล้อง ไม่รู้วิธีแสดงอารมณ์ ความกดดันถาโถมจนทำตัวไม่ถูก มือไม้เกะกะ สายตาลอกแลก

เสิ่นล่างเข้าใจดี เขาเห็นมาเยอะแล้วแบบนี้ จะไปเร่งไม่ได้ ยิ่งเร่งยิ่งลน

"หายใจเข้าลึกๆ... ผ่อนคลาย... คิดซะว่าเรากำลังซ้อมเต้นหน้ากระจกคนเดียว" เสิ่นล่างแนะนำเสียงนุ่ม

ซ่งเชี่ยนทำตาม สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์

"ดีขึ้นไหม" เสิ่นล่างถาม

"คะ... ค่ะ ดีขึ้นแล้วค่ะ" ซ่งเชี่ยนพยักหน้า

"จำไว้นะ บทของเธอใน MV นี้คือหญิงสาวที่ต้องจากคนรักไปไกล แววตาต้องเศร้า แต่ก็ต้องมีความหวัง ลองจินตนาการดูว่าถ้าเธอต้องจากบ้านไปเรียนต่อที่ไกลๆ เธอจะรู้สึกยังไง" เสิ่นล่างไกด์อารมณ์

ซ่งเชี่ยนนึกถึงตอนที่ต้องจากพ่อแม่มาเรียนที่ปักกิ่ง และเร็วๆ นี้ที่ต้องไปเกาหลี ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์เริ่มก่อตัวในใจ แววตาเริ่มเปลี่ยนไป

"ดีมาก แบบนั้นแหละ เตรียมตัว... แอ็คชั่น!" ผู้กำกับสั่ง

การถ่ายทำดำเนินไปอย่างราบรื่นขึ้น ซ่งเชี่ยนเริ่มจับจุดได้ และด้วยพื้นฐานการแสดงออกทางสีหน้าและร่างกายจากการเรียนเต้น ทำให้เธอเรียนรู้ได้เร็ว

เฟ่ยอวี้ชิงที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยชม "เด็กคนนี้มีแววนะ ตาใสสื่ออารมณ์ได้ดี"

เสิ่นล่างยิ้มมุมปาก "แน่นอนครับ เธอคือเพชรเม็ดงามที่ผมเตรียมไว้สำหรับอนาคต"

ในแผนการของเสิ่นล่าง ซ่งเชี่ยนจะเป็นผู้นำทัพเกิร์ลกรุ๊ปที่จะไปบุกตลาดเกาหลีและเอเชีย ด้วยความสามารถด้านการเต้นที่โดดเด่น ความยืดหยุ่นของร่างกาย และบุคลิกที่เข้มแข็ง เธอเหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งหัวหน้าวง

หลังจากถ่ายทำเสร็จ ซ่งเชี่ยนเดินเข้ามาขอบคุณเสิ่นล่างอีกครั้ง "ขอบคุณพี่ล่างมากนะคะที่ให้โอกาสหนู และสอนหนู"

"ตั้งใจฝึกซ้อมนะ ไปเกาหลีคงลำบากหน่อย แต่พี่เชื่อว่าเธอทำได้" เสิ่นล่างให้กำลังใจ

"ค่ะ หนูจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง!" ซ่งเชี่ยนรับปากหนักแน่น แววตามุ่งมั่น

เสิ่นล่างมองดูแผ่นหลังของเด็กสาวที่เดินจากไป ในใจก็นึกถึงอนาคตที่สดใสของวงการ K-Pop ที่เขากำลังสร้างขึ้น

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน...

[จบแล้ว]