บทที่ 30 - นักร้องนอกสายตา

บทที่ 30 - นักร้องนอกสายตา

วันที่ 9 พฤศจิกายน เฉินยาเชวียนที่หายหัวไปเกือบเดือนก็ปรากฏตัว

ดูจากสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก็รู้ว่ามีข่าวดี

เสิ่นล่างเดาได้ไม่ยาก

อัลบั้มของเขาขายดีระเบิดระเบ้อในฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน และเอเชีย

คนผลักดันเรื่องนี้อย่างเฉินยาเชวียนจะไม่ดีใจได้ไง?

คงนอนยิ้มจนตื่นแหงๆ

แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เรื่องเดียว

เฉินยาเชวียนฝ่าฟันเสียงคัดค้าน ยอมรับเงื่อนไขลิขสิทธิ์ของเสิ่นล่าง เพื่อเซ็นสัญญาเขาเข้าซินโซเรคคอร์ด

"เสี่ยวเสิ่น บอกก่อนนะ เงื่อนไขลิขสิทธิ์นี้ใช้ได้เฉพาะกับเพลงที่คุณแต่งเองเท่านั้น ถ้าบริษัทหาคนมาแต่งเพลงให้คุณร้อง ลิขสิทธิ์เพลงนั้นจะเป็นของบริษัท"

เฉินยาเชวียนอธิบายข้อสัญญาข้อหนึ่ง

"เข้าใจครับ"

เสิ่นล่างรู้ว่านี่คือการถอยสุดซอยของพวกเขาแล้ว

และเขาก็แค่ต้องการรักษาสิทธิ์ในเพลงที่เขา 'ลอก' มาเท่านั้น

พิงต้นไม้ใหญ่ให้ตัวเองเติบโต แล้วค่อยไปตั้งบริษัทหรือสตูดิโอของตัวเอง นั่นคือแผนของเขา

และสัญญาที่เฉินยาเชวียนนำมาให้นั้น ดีงามพระรามแปด เรียกว่ามีฉบับเดียวในวงการก็ว่าได้

ส่วนแบ่งแบ่งเป็นสองกรณี หนึ่งคืออัลบั้มที่ใช้เพลงของเสิ่นล่างเอง แบ่ง 50:50; ถ้าใช้อัลบั้มที่บริษัทหาเพลงให้ แบ่ง 60:40 (บริษัท 60) ข้อนี้ไม่ซีเรียส เพราะกรณีนี้คงไม่เกิดขึ้น

ระยะสัญญา 2 ปี

แถมยอมรับเงื่อนไขลิขสิทธิ์อีก

ไม่เซ็นก็คงไม่ได้แล้ว

ดังนั้น เสิ่นล่างจึงตวัดปากกาเซ็นชื่อ กลายเป็นศิลปินในสังกัดซินโซเรคคอร์ดอย่างเป็นทางการ

"เสี่ยวเสิ่น วางใจได้ ตราบใดที่ผมยังอยู่ซินโซ เป้าหมายที่จะปั้นคุณเป็น ‘ซูเปอร์สตาร์ราชาเพลง’ จะไม่เปลี่ยนแปลง" เฉินยาเชวียนให้คำมั่น

"ประธานเฉิน ขอบคุณที่ให้เกียรติครับ เราค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า" เสิ่นล่างไม่อยากหน้าแตก

ความรู้สึกของการก้าวกระโดดมันสุดยอดก็จริง

แต่ดาราที่ไม่มีรากฐานที่มั่นคง ก็เหมือนวิมานในอากาศ พร้อมพังครืนได้ทุกเมื่อ

เขาไม่ได้จะสร้าง "ฝันหวาน" ที่พอตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็สลายไป

"เอาตามที่คุณว่าเลย" อิสระที่เฉินยาเชวียนมอบให้เสิ่นล่าง อธิบายได้ด้วยคำว่า "ทำตามใจชอบ" อยากทำอะไร ทำยังไง ตัดสินใจเองได้หมด แต่ทีมงานมืออาชีพของบริษัทก็จะเสนอแผนงานที่เหมาะสมให้เลือกด้วย "ตอนนี้คุณมีแผนอะไรต่อไหม?"

"ประธานเฉินให้ความสำคัญกับผมขนาดนี้ ผมย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง เอาอย่างนี้ครับ เปิดปีใหม่มาปล่อยซิงเกิลสักเพลงก่อน แล้วครึ่งปีแรกปล่อยอัลบั้มอีกชุด" เสิ่นล่างวางแผนไว้แล้ว จะเซ็นหรือไม่เซ็นค่าย เขาก็ทำแบบนี้

"ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมให้คนเตรียมโปรโมตเลย" เฉินยาเชวียนตื่นเต้นเล็กน้อย

การปั้นซูเปอร์สตาร์ คือความฝันของโปรดิวเซอร์เพลงทุกคน

ในสายตาเขา เสิ่นล่างคือว่าที่ซูเปอร์สตาร์ราชาเพลง

ปัดเศษขึ้นก็เท่ากับความสำเร็จนี้ลอยมาใส่มือฟรีๆ

"กริ๊งงง~"

ตอนนั้นเอง มือถือเสิ่นล่างก็ดังขึ้น "ประธานเฉิน ขอโทษครับ ผมขอรับโทรศัพท์แป๊บ"

"ฮัลโหล..."

"ตอนนี้เลยเหรอครับ..."

"ได้ครับ..."

วางสาย เสิ่นล่างหันไปหาเฉินยาเชวียน "ประธานเฉิน ผมขอยืมห้องอัดบริษัทหน่อยได้ไหมครับ?"

เฉินยาเชวียนยิ้ม "ใช้ได้ตามสบาย คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง"

แถมยังขับรถไปส่งเสิ่นล่างด้วยตัวเองอีก

ระหว่างทาง เขาถามด้วยความสงสัย "คุณจะอัดซิงเกิลตอนนี้เลยเหรอ?"

เสิ่นล่างส่ายหน้า อธิบายว่า "เมื่อไม่นานมานี้ โจวเจี้ยนฮุยจากวอร์เนอร์มาขอให้ผมแต่งเพลงให้นักร้องในค่ายเขาที่ชื่อซุนเยี่ยนจือครับ เมื่อกี้โทรมาบอกว่าถึงปักกิ่งแล้ว อยากให้ผมช่วยแนะนำซุนเยี่ยนจือร้องเพลงนี้หน่อย แล้วก็อยากเชิญผมเป็นพระเอก MV เพลงนี้ด้วย"

"อ้อ..." เฉินยาเชวียนยิ้ม "โจวเจี้ยนฮุยน่ะเหรอ คนกันเอง"

ทั้งคู่ทำงานให้หนึ่งในสามค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของโลก

คนหนึ่งเป็นผู้จัดการทั่วไปสาขาไต้หวันของวอร์เนอร์ มิวสิค

คนหนึ่งเป็นประธานสาขาไต้หวันของโซนี่ มิวสิค

ตำแหน่งฐานะพอๆ กัน

แถมไต้หวันก็แคบแค่นั้น บริษัทเป็นคู่แข่งกัน เจอกันบ่อย ไม่แปลกที่จะรู้จัก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตึกที่ทำการสาขาแผ่นดินใหญ่ของซินโซเรคคอร์ดในปักกิ่ง

เรียกว่าตึก จริงๆ ก็คือวิลล่าสามชั้น

ชั้นหนึ่งเป็นห้องรับรอง โกดังเก็บอุปกรณ์

ชั้นสองเป็นห้องทำงานต่างๆ

ชั้นสามเป็นห้องอัดเสียง

เสิ่นล่างกับเฉินยาเชวียนมาถึงก่อน

รอประมาณสิบนาที

โจวเจี้ยนฮุยกับซุนเยี่ยนจือก็มาถึง

"ยาเชวียน? พวกคุณ..." โจวเจี้ยนฮุยเห็นเฉินยาเชวียนอยู่กับเสิ่นล่าง ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมา

"ฮ่าๆ เจี้ยนฮุย ตอนนี้เสี่ยวเสิ่นเป็นคนของซินโซเราแล้วนะ" เฉินยาเชวียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

"งั้นก็ยินดีด้วย" โจวเจี้ยนฮุยพูดเสียงลอดไรฟันนิดๆ

"อย่าทำหน้าอย่างนั้นน่า พวกคุณก็ได้เสี่ยวซุนไปแล้วนี่นา อัลบั้มเดียวก็กวาดเรียบวงการเพลงไต้หวันแล้ว" เฉินยาเชวียนยิ้ม

"แนะนำให้รู้จัก นี่ประธานเฉินยาเชวียน แห่งซินโซเรคคอร์ด"

"สวัสดีครับประธานเฉิน"

"สวัสดีครับ"

โจวเจี้ยนฮุยแนะนำเฉินยาเชวียน แล้วพูดต่อ "ส่วนท่านนี้คืออัจฉริยะทางดนตรีที่แต่งเพลงให้เธอ เสิ่นล่าง"

ซุนเยี่ยนจือยื่นมือออกมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มสดใสสมวัย "สวัสดีค่ะ ฉันซุนเยี่ยนจือค่ะ"

เสิ่นล่างยกมุมปาก ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ จับมือเธอ "สวัสดีครับ"

ว่าที่ "นักร้องนอกสายตา"

สี่คำนี้ ยากที่จะเชื่อมโยงกับซุนเยี่ยนจือได้จริงๆ

ตอนนั้นชาวเน็ตหลายคนเห็นกระทู้นั้นแล้วแทบไม่เชื่อสายตา

นี่คุณกำลังพูดถึงซุนเยี่ยนจือที่เพิ่งเดบิวต์ก็โค่นเจย์ โชว์ คว้ารางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากงาน Golden Melody Awards ครั้งที่ 12 เนี่ยนะ?

ซุนเยี่ยนจือคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการเพลงจีน กวาดรางวัลมาแทบทุกสถาบันเนี่ยนะ?

บางทีคนตั้งกระทู้อาจจะคิดไม่ถึงว่า การแชร์ขำๆ จะกลายเป็นดราม่าใหญ่โตขนาดนี้

แม้แต่ตัวซุนเยี่ยนจือเองก็ยังออกมาตอบกลับ: นักร้องนอกสายตาขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจ เร็วๆ นี้จะมีเพลงใหม่ค่ะ

มีคนทำสถิติไว้ว่า ช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ยอดขายอัลบั้มของเจย์ โชว์ และซุนเยี่ยนจือ รวมกันปาเข้าไป 40% ของทั้งไต้หวัน เกือบครึ่งวงการ

ดังนั้น ในวงการเพลงจีนจึงมีคำกล่าวว่า: ชายมีเจย์ โชว์ หญิงมีซุนเยี่ยนจือ

และตอนนี้คือปี 2000 ซุนเยี่ยนจือที่อยู่ตรงหน้าเสิ่นล่างเพิ่งจะเดบิวต์

ทับซ้อนกับภาพเด็กสาวผมสั้นที่ร้องเพลง "Tian Hei Hei..." (ฟ้ามืดแล้ว...) ในความทรงจำของเขาพอดี สูงร้อยหกสิบกว่าๆ ผอมๆ ตัดผมสั้น ดูแวบแรกเหมือนทอมบอย ชอบใส่เสื้อกล้าม กางเกงยีนส์

ถ้าดูจากหน้าตา ซุนเยี่ยนจือไม่ได้สวยแบบพิมพ์นิยม นอกจากดวงตากลมโตที่ดูสดใส เครื่องหน้าอื่นๆ ก็ไม่ได้โดดเด่น

เทียบกับนักร้องหญิงรุ่นเดียวกัน ไม่มีจริตความเปรี้ยวแบบไช่อีหลิน ไม่มีความเท่แบบเซียวหย่าเซวียน ไม่มีความอ่อนโยนแบบเหลียงจิ้งรู แทบไม่มีจุดดึงดูดสายตาเลย

ถึงขั้นเคยมีคนวิจารณ์ว่า: โยนซุนเยี่ยนจือเข้าไปในฝูงชน คุณหาเธอไม่เจอหรอก

แต่เธอมีสไตล์และภาพลักษณ์ที่แตกต่าง แม้จะไม่สวยจนแทบหยุดหายใจ แต่มีความงามที่เป็นเอกลักษณ์ ความเป็นกันเอง สดชื่น และอิสระเสรีแบบนั้น มีแค่เธอเท่านั้นที่มี

เพราะแบบนี้ เธอจึงไม่มีใครแทนที่ได้

[จบแล้ว]