EP.37 : ปฏิกิริยาจากมารีนฟอร์ด – เจ็ดเทพโจรสลัดเคลื่อนไหว!

ในขณะนั้น ที่ล็อกทาวน์

“โจรสลัดยุคใหม่นี่มาแรงจริงๆ ว่ะ”  ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพึมพำ เขายืนอยู่บนยอดหอคอยสูง จ้องมองเรือโจรสลัดที่กำลังมุ่งหน้าไปยังรีเวิร์สเมาน์เทน

เรือที่นำหน้าคือเรือรบอสูรทมิฬอันฉาวโฉ่ของลู่หยู

ด้านหลังตามมาด้วยเรือของโจรสลัดที่ถูกคุโรโร่และนาเจนด้าปราบมา... เรือเหล่านั้นทั้งหมดได้มารวมตัวกันภายใต้ธงผืนเดียวกัน

กองเรือโจรสลัดขนาดมหึมาบุกเข้าสู่แกรนด์ไลน์พร้อมกัน เป็นภาพที่น่าเกรงขามที่ไม่ได้เห็นมานานแล้ว

“มันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว” ชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ข้างๆ พูดพร้อมรอยยิ้มจางๆ

“โจรสลัดยุคใหม่ย่อมมาแทนที่ยุคเก่า พวกที่ยึดติดกับอำนาจแต่ไม่ทำอะไรเลยก็ควรถูกกวาดล้างไป นั่นแหละคือการพัฒนา”

“ปฏิบัติการของกองทัพเรือล้มเหลวไม่เป็นท่า” เขาพูดต่อ

“พลเรือโทคนนึงโดนเด็กใหม่เล่นงานซะยับ พวกมันไม่นั่งนิ่งๆ หลังจากนี้แน่”

ขณะที่เขาพูดจบ รอยยิ้มแปลกๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา... ก่อนที่ร่างของเขาจะเลือนหายไป กลายเป็นความว่างเปล่า

“ชิ… ไอ้เฒ่านั่น…” ชายที่เหลืออยู่พึมพำ จากนั้นก็เหลือบมองเรือธงอันน่าสะพรึงกลัวของลู่หยูเป็นครั้งสุดท้าย

และในพริบตานั้น ร่างของเขาก็หายวับไปเช่นกัน

อีสต์บลู... ทะเลที่ดูสงบสุขจอมปลอม... ซ่อนอสูรกายไว้มากมายใต้ผิวน้ำ ไม่มีใครรู้ว่ามีตัวประหลาดโบราณซุ่มซ่อนอยู่ที่นั่นมากแค่ไหน

ในขณะเดียวกัน ที่มารีนฟอร์ด

“ว่าไงนะ?!”

“พลเรือโทกิออนแพ้เหรอ?! เธอเจ็บหนักแค่ไหน? ปลอดภัยดีรึเปล่า?” เสียงของเซ็นโงคุแหลมขึ้นทันทีขณะที่เขาอ่านรายงานจากพลเรือโทซึรุ

กิออนเติบโตมาต่อหน้าต่อตาเซ็นโงคุ เธอเป็นเหมือนน้องสาวตัวเล็กๆ ของเขา... นี่ยังไม่นับสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับตัวซึรุเอง แม้จะอยู่ในตำแหน่งจอมพลเรือ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเมินเฉยได้

“เธอปลอดภัยดี”  ซึรุพูดอย่างใจเย็น

“ความเสียหายต่อตัวเธอและกองเรือไม่สาหัส”

“กิออนบอกว่ากลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรเหนือกว่าทีมของเธออย่างสิ้นเชิง เหตุผลเดียวที่เธอยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะพวกมันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า”

“ถ้าพวกมันตั้งใจฆ่าจริงๆ” เธอเสริมอย่างเคร่งเครียด

“กองเรือของเธอคงถูกล้างบาง และพวกมันก็จะหนีไปได้โดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน”

แม้จะเจ็บปวดที่ต้องยอมรับ แต่เธอก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ มันเป็นยาขมที่ต้องกล้ำกลืน

“กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร…” เซ็นโงคุทวนคำ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความคิด

“เราควรจะระดมพลเจ็ดเทพโจรสลัด” ซึรุเสนอ

“ตาเหยี่ยวมิฮอว์คกับคร็อกโคไดล์อยู่ใกล้กับจุดสุดท้ายที่พบกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรพอดี การใช้โจรสลัดจัดการโจรสลัดเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้”

“นอกจากนี้ เรายังสามารถใช้พวก 7 เทพโจรสลัด เพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มนี้ โดยไม่ต้องเสี่ยงกองกำลังของเราเอง”

เซ็นโงคุพยักหน้าช้าๆ

“พวกพลเรือเอกมีค่าเกินกว่าจะส่งไปจัดการกับพวกหน้าใหม่ที่กัปตันมีค่าหัวแค่ร้อยล้าน มันไม่คุ้มค่าเหนื่อย ให้พวกเจ็ดเทพฯ จัดการเรื่องนี้แหละ”

“พวกมันก็ไม่ได้จัดการง่ายๆ นักหรอกนะ”  เซ็นโงคุบ่นพึมพำ

“แต่ก็ได้ เอ้า ส่งพวกมันไปทำงานซะ”

เขาดึงแฟ้มหนาปึกออกมาแล้วยื่นให้ซึรุ

“นี่เพิ่งมาจากมอร์แกนส์ เสียเงินไปร้อยล้านเบรีสำหรับรูปพวกนี้”

ซึรุเปิดแฟ้มออกและเริ่มอ่าน

“สมาชิกใหม่ของกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร... คุโรโร่ ลูซิลเฟอร์ ไม่มีผลปีศาจ แต่สามารถใช้ความสามารถที่แปลกประหลาดและทรงพลังได้”

“กัปตันกองเรือที่หนึ่ง : นาเจนด้า แขนขวาและตาขวาบาดเจ็บ ผู้หญิงที่ถือคาตานะนั่น... อากาเมะ... เป็นลูกน้องของเธอ”

“แล้วก็มี ซูซาโนโอะ... บอดี้การ์ดของนาเจนด้า พละกำลังมหาศาลและความสามารถในการต่อสู่ที่น่าสะพรึงกลัว สามารถปล่อยพลังงานกระแทกได้”

“สึคุโยมิ... องครักษ์ส่วนตัวของลู่หยู รูปแบบการโจมตีที่จับทางยาก พลังทำลายล้างสูง”

“คุอินะ... นักดาบหญิง ความแข็งแกร่งเข้าใกล้ยอดฝีมือดาบระดับท็อป…”

ในที่สุด รูปสุดท้าย

ลู่หยู ยืนอยู่บนหัวเรือเพียงลำพัง ยิ้มอย่างหยิ่งผยอง... มั่นใจ ชั่วร้าย และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ

นี่คือชายที่นำกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร

คนแบบไหนกันที่สามารถรวบรวมอสูรกายแบบนี้ไว้ใต้ธงเดียวกันได้?

และที่สำคัญกว่านั้น เขามีพลังแบบไหนกันแน่?

“เราควรจะเพิ่มค่าหัวไหม?” ซึรุถามเบาๆ

เซ็นโงคุส่ายหน้า

“ยังก่อน ถ้าเราเพิ่มตอนนี้ คร็อกโคไดล์กับคนอื่นๆ ก็จะแค่ทำไปตามหน้าที่ เราต้องกระตุ้นพวกมัน ร้อยล้านสำหรับลู่หยู ส่วนลูกเรือ? ปรับจากหกสิบเป็นแปดสิบล้าน”

“ในเมื่อพวกเจ็ดเทพฯ ได้รับสิทธิพิเศษมากมายขนาดนั้น พวกมันก็ควรจะเริ่มทำงานให้คุ้มค่าซะบ้าง”

“ส่งคำสั่งออกไป ติดต่อ 7 เทพโจรสลัดทุกคนที่อยู่ในแกรนด์ไลน์ตอนนี้ มอบหมายภารกิจให้พวกมันซะ”

ซึรุพยักหน้าเงียบๆ เธอเห็นด้วย... นี่เป็นแนวทางที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้

“อ้อ ว่าแต่...” เธอเสริม

“การ์ปไปถึงอีสต์บลูแล้ว เราควรจะให้เขาไล่ล่ากลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรเลยไหม?”

เซ็นโงคุถอนหายใจหนัก

“การ์ป… อาจจะรู้จักลู่หยูอยู่แล้ว ถ้าเขาอยากจะไล่ล่า เขาจะทำในแบบของเขาเอง แค่ส่งกิออนไปคอยตามประกบเขาก็พอ อย่างน้อยเราจะได้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”

แค่คิดถึงการ์ป เซ็นโงคุก็ปวดหัวแล้ว

ถ้าไอ้เฒ่าบ้านั่นยอมทำงานให้กองทัพเรือดีๆ เรื่องต่างๆ มันคงจะจัดการง่ายกว่านี้เยอะ

“ฉันจะจัดการเอง” ซึรุพูดก่อนจะออกไปจัดการธุระ

แต่การออกคำสั่งพวกเจ็ดเทพโจรสลัด... นั่นมันงานของเซ็นโงคุ

เขาก้มลงมองข้อมูลของลูกเรือลู่หยูอีกครั้ง

สีหน้าที่เหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

การ์ปเคยโม้ไว้ว่าเขาจะพาลูฟี่, เอส, ซาโบ, และลู่หยู เข้ากองทัพเรือให้ได้

แล้วตอนนี้ล่ะ? ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

เอส กลายเป็นหัวหน้าหน่วยที่สองของหนวดขาว

ลู่หยู ก่อตั้งกลุ่มโจรสลัดของตัวเอง... กลายเป็นภัยคุกคามที่กำลังเติบโต

ลูฟี่ เพิ่งออกเรือก็ก่อเรื่องวุ่นวายในอีสต์บลูแล้ว

ส่วนซาโบ? หายสาบสูญ

ถ้าเซ็นโงคุรู้ว่าตอนนี้ซาโบเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพปฏิวัติ ความเครียดของเขาคงจะพุ่งจนต้องเข้าโรงพยาบาล

“ไอ้การ์ปบ้าเอ๊ย… ผู้ทำนายสวนทางจริงๆ เลยว่ะ”

พูดจบ เซ็นโงคุก็ยกหอยทากสื่อสารขึ้นมาและเริ่มกดเบอร์

แกรนด์ไลน์ — อาณาจักรอลาบาสต้า

“กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร งั้นเหรอ…”

คร็อกโคไดล์จ้องมองรายงานตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

ก็แค่กลุ่มหน้าใหม่ แต่กองทัพเรือกลับเคลื่อนไหวอย่างจริงจัง

พวกมันมีอะไรมากกว่าที่เห็นงั้นเหรอ?

ถึงอย่างนั้น คร็อกโคไดล์ก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงอะไร แต่เขาก็ไม่ประมาทใครหน้าไหน... ไม่ใช่ในตอนที่แผนของเขากำลังจะเข้าใกล้จุดวิกฤต

“ให้บาร็อคเวิร์คส์จัดการเรื่องนี้” เขาสั่ง

“ฉันต้องการทุกอย่างเกี่ยวกับไอ้พวกหน้าใหม่พวกนี้ ชื่อ พลัง จุดอ่อน เอามาให้หมดทุกอย่าง”

แม้ว่าพวกมันจะเป็นแค่หน้าใหม่ แต่เขาจะจัดการพวกมันอย่างจริงจัง

ที่อื่นในแกรนด์ไลน์

ดราคูล มิฮอว์ค หลังวางสายจากมารีนฟอร์ดอย่างใจเย็น

เขามีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำ

เขาจะจัดการเรื่องนี้ทีหลัง... ถ้าเขามีเวลาน่ะนะ

เพราะยังไงซะ เจ็ดเทพโจรสลัดก็ไม่ใช่หมาของกองทัพเรือ

ถึงอย่างนั้น กลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรก็ดึงดูดความสนใจของเขาได้

เป็นพวกที่ควรค่าแก่การจดจำ