EP.22 : อีสต์บลูสั่นสะเทือน

พอเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน ลู่หยูก็เผยสีหน้าพึงพอใจออกมา

เขาไม่เคยได้ยินชื่อกลุ่มโจรสลัดนี้มาก่อน แต่หลังจากได้ข้อมูลคร่าวๆ จากโรเอลกิ เขาก็ตระหนักได้ว่าพวกมันก็ไม่ได้อ่อนแออะไร

แต่ถ้าเทียบกับลู่หยูและทีมของเขาล่ะก็…

ช่างมันเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่จะเอาไปเทียบกับกลุ่มคนขี้โกงอยู่แล้ว

ถึงอย่างนั้น ก็มีเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับพวกมันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคืออิทธิพลของพวกมันในอีสต์บลูนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด

เหตุผลที่พวกมันไม่เคยไปมีเรื่องกับกลุ่มของลูฟี่ อาจจะเป็นเพราะโชคชะตา…หรือไม่ก็แค่ดวงไม่สมพงษ์กัน

“ตอนนี้พวกแกรวบรวมโจรสลัดได้กี่คน?” ลู่หยูถามอย่างตรงไปตรงมา

ก่อนหน้านี้ เขาได้กวาดล้างกำลังรบหลักของกลุ่มโจรสลัดมอนดอสต์บนเรือทั้งสามลำไปแล้ว ทำให้ความเป็นผู้นำของพวกมันแขวนอยู่บนเส้นด้าย

“ในเวลาสั้นๆ เราน่าจะรวบรวมลูกเรือได้เกิน 500 คนครับ” มอนโดตอบอย่างประหม่า “แต่…เรื่องคุณภาพ คงจะเลือกมากไม่ได้”

มันเข้าใจอย่างชัดเจนว่าลู่หยูกำลังประเมินค่าของพวกมันอยู่ ถ้าพิสูจน์ตัวเองว่าไร้ประโยชน์ พวกมันก็จะถูกกำจัดทิ้งอย่างไม่ลังเล

อำนาจคือสิ่งที่ปกครองท้องทะเล โดยเฉพาะในกลุ่มโจรสลัดของลู่หยู

“ห้าร้อยคนเหรอ? ก็น่าจะพอ” ลู่หยูพยักหน้า “พยายามเรียกมาให้ได้มากที่สุด ยิ่งเยอะยิ่งดี”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“อ้อ แล้วก็อีกอย่าง พวกแกยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรของฉันอย่างเป็นทางการหรอกนะ เมื่องานชั่วคราวนี่เสร็จ พวกแกก็ไปซะ”

พูดจบ ลู่หยูก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของสึคุโยมิและกลับไปยังเรือรบของเขา

“อาระ อาระ… กัปตันกำลังวางแผนอะไรอยู่อีกล่ะเนี่ย? ลึกลับตลอดเลยนะคะ” นาเจนด้าพูดพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่น

ตอนนี้เธอเป็นอิสระจากแรงกดดันของจักรวรรดิแล้ว บุคลิกที่แท้จริงของเธอก็เริ่มเปล่งประกายออกมา หญิงสาวผู้เคร่งขรึมจริงจังจากโลก Akame ga Kill ได้หายไปแล้ว

“พี่ลู่หยู สุดยอดไปเลยนะคะ ทำได้ทุกอย่างเลย” อากาเมะพูดอย่างซื่อๆ พลางเอียงคอ

อากาเมะเป็นคนมึนๆ นิดหน่อยมาตลอด แต่พอมีนาเจนด้าอยู่ด้วย ด้านติ๊งต๊องของเธอก็ยิ่งดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น ความผูกพันของพวกเธอนั้นลึกซึ้งจริงๆ

“ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะนำไนท์เรดกลับมาสู่โลกใบนี้อีกครั้ง” นาเจนด้าพูดด้วยความมุ่งมั่น “และที่สำคัญกว่านั้น ฉันมองเห็นเส้นทางสู่การเติบโตที่แท้จริงในโลกใบนี้”

เธอกำหมัดแน่น และฮาคิเกราะสีดำทมิฬก็เคลือบผิวของเธอ

ในฐานะลูกเรือของลู่หยู ฮาคิสังเกตถือเป็นของพื้นฐาน เมื่อมาถึงโลกนี้ เธอก็ปลุกพลังนั้นขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ

นาเจนด้าเข้าใจถึงความแข็งแกร่งดี พลังงานสีดำนี่มันของจริง ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

กว่าที่ลู่หยูและคนอื่นๆ จะจากไป มอนโดและสเตอร์ก็ยังคงยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ พวกมันอาจจะคิดว่าทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน

“พี่ชาย เอาไงต่อ?” สเตอร์ถาม เสียงของมันยังสั่นอยู่

สเตอร์ที่ปกติจะเยือกเย็นและฉลาด ตอนนี้สมองของมันแทบจะหยุดทำงาน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะประมวลผลทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ในเวลาอันสั้น

“แล้วข้าจะไปรู้ได้ยังไงวะ!?” มอนโดตวาด “ก็แค่ทำตามที่ไอ้หมอนั่นสั่ง ถ้าอยากจะมีชีวิตรอด เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น!”

มอนโดเองก็สับสนไม่แพ้กัน แต่ไม่มีเวลามานั่งงงแล้ว ถ้าพวกมันทำงานไม่สำเร็จ ลู่หยูคงฆ่าพวกมันทิ้งอย่างไม่ลังเลแน่นอน

เรื่องนั้น มันมั่นใจเต็มร้อย

“เข้าใจแล้ว” สเตอร์พยักหน้า กัดฟันแน่น “งั้นเริ่มติดต่อกันเลย”

“พวกเส้นสายเก่าๆ ที่เคยคุยกันไว้ ถึงเวลาขุดขึ้นมาใช้แล้ว”

มันหยิบหอยทากสื่อสารขึ้นมา และในไม่ช้า เสียง ปุรุ ปุรุ ปุรุ ก็ดังก้องไปทั่วน่านน้ำของอีสต์บลู

กลับมาที่เรือของลู่หยู…

“พี่ลู่หยู แน่ใจเหรอคะว่าจะปล่อยให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้?” อากาเมะถามด้วยสีหน้างุนงงขณะที่ลู่หยูนอนเล่นอยู่บนดาดฟ้าเรือ

สำหรับเธอแล้ว กลุ่มโจรสลัดมอนดอสต์คือศัตรู การไว้ใจให้พวกมันทำอะไรสักอย่างมันรู้สึก…แปลกๆ

“พวกมันคุ้นเคยกับอาณาจักรยาคอสลันดี และน่าจะมีเส้นสายอยู่แล้ว” ลู่หยูตอบ “นั่นทำให้พวกมันมีโอกาสได้รับความไว้วางใจมากกว่า”

“แบบนี้ แผนของเราก็จะราบรื่นขึ้น”

“เมื่อมีนาเจนด้า ซูซาโนโอะ และสึคุโยมิ โนะ มิโคโตะอยู่ด้วย พลังรบของเราก็พุ่งสูงขึ้นมากแล้ว”

ลู่หยูมั่นใจ

อาจจะดูเหมือนว่าเขาได้นาเจนด้ามาเพิ่มแค่คนเดียว แต่การอัปเกรดพลังที่แท้จริงนั้นยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก

เมื่อมีกลุ่มโจรสลัดมอนดอสต์คอยช่วยเหลือ ภารกิจเด็ดหัวในอาณาจักรยาคอสลันก็จะง่ายขึ้นเยอะ

“สมกับเป็นกัปตันของเราจริงๆ ครับ!” โรเอลกิพูดแทรกขึ้น กลายเป็นกองเชียร์ฉายเดี่ยวไปแล้ว

“มีเพียงท่านเท่านั้นที่คิดอะไรแบบนี้ได้  ใช้มือของศัตรูมาเป็นอาวุธของเรา! ท่านกัปตัน ท่านสุดยอดมาก!”

ลู่หยูหัวเราะเบาๆ “โรเอลกิ นายทำได้ดีมาก”

“แต่ฉันต้องการให้นายทำต่อไปนะ ตอนนี้นายเป็นสมาชิกเต็มตัวของกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรแล้ว”

โรเอลกิยิ้มแก้มปริ

ลู่หยูเปิดหน้าต่างระบบของเขาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อตรวจสอบอะไรบางอย่าง

แต่...ชื่อของโรเอลกิ ยังไม่ปรากฏขึ้นมา

ตอนที่คุอินะเข้าร่วม เธอถูกระบุว่าเป็นลูกเรือพิเศษในทันที แต่โรเอลกิกลับไม่ปรากฏชื่อขึ้นมาเลย

มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?

ท้ายที่สุดแล้ว การมีลูกเรือที่เป็นทางการมากขึ้น ก็จะช่วยเพิ่มโบนัสติดตัวของระบบด้วย นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ลู่หยูเชื่อว่ากลุ่มของเขาจะกลายเป็นมหาอำนาจในอนาคต

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าข้อกำหนดมันจะ…ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่

“ระบบ เงื่อนไขในการเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรคืออะไร?” เขาถามออกไปตรงๆ

ระบบตอบกลับอย่างรวดเร็ว :

[ลูกเรือจะต้องมีระดับความแข็งแกร่งสูงกว่า A หรือพรสวรรค์สูงกว่า S ถึงจะถูกลงทะเบียนเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ]

ลู่หยูพยักหน้า ในที่สุดก็เข้าใจ

เป็นอย่างนี้นี่เอง

นี่มันระบบกลุ่มโจรสลัดระดับเทพที่มีความคิดและมาตรฐานเป็นของตัวเอง

ไม่อย่างนั้น ลู่หยูก็คงแค่รับสมัครลูกเรืออ่อนๆ สัก 10,000 คน แล้วเพิ่มพลังให้กลุ่มด้วยจำนวนคนล้วนๆ ไปแล้ว

โรเอลกิยังคงดื่มด่ำอยู่กับความภาคภูมิใจในฐานะลูกเรือเต็มตัว เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งความมืดของยามราตรีได้เข้าปกคลุมท้องทะเล

ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน พวกเขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

ในขณะเดียวกัน ทั่วทั้งอีสต์บลู…

เรือโจรสลัดนับไม่ถ้วนเริ่มออกเดินทางไปยังทิศทางเดียวกัน

แม้แต่โจรสลัดที่ไม่ค่อยจะออกมายังน่านน้ำลึกก็เริ่มเคลื่อนไหว

กองทัพเรือเริ่มนั่งไม่ติด

ไอ้พวกนี้มันกำลังจะทำอะไรกัน?

พวกมันวางแผนจะโจมตีบุคคลสำคัญคนไหนงั้นเหรอ?

หรือว่ามีสมบัติในตำนานปรากฏขึ้นมา?

ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ขนาดของการเคลื่อนไหวในครั้งนี้มันเกินกว่าที่กองทัพเรือจะรับมือไหวอย่างเห็นได้ชัด

แต่ที่แย่คือ

พวกเขาไม่รู้เลยว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น