บทที่ 49 รีดไถเถ้าแก่หวังอีกรอบ

บทที่ 49 รีดไถเถ้าแก่หวังอีกรอบ

โรงงานเล็กๆ ของออเรนจ์ เทคโนโลยี

เฉินโม่ใช้ทรัพยากรฟรีจากโปรแกรมทำโลโก้ ออกแบบโลโก้สองสามแบบให้กับออเรนจ์ตามไอเดียของเขา

สุดท้าย เนื่องจากมือถือออเรนจ์ 1 เลือกใช้วัสดุที่เป็นกรอบพลาสติกวิศวกรรม เฉินโม่จึงเลือกใช้โลโก้สไตล์มินิมอลที่เข้ากัน

องค์ประกอบภาพของโลโก้นี้ประกอบด้วย ตัวอักษรกรอบนอก ตัวอักษรใบมีด และสีเสริม ตัวอักษรกรอบนอกคือตัว "C" สีส้มที่มีช่องเปิดเล็กๆ สื่อถึงผลส้มที่ผ่าครึ่ง ตรงปลายมีส่วนโค้งเล็กน้อยแทนขั้วส้ม โดยรวมใช้เส้นโค้งมนพิเศษเพื่อเพิ่มความรู้สึกนุ่มนวลและไฮเทค ตัวอักษรใบมีดคือตัว "Z" สีขาวที่สื่อถึงคมมีด พื้นที่ว่างด้านในสามารถออกแบบเป็นรูปส้มแว่นได้ ใช้ฟอนต์แบบไม่มีเชิง ส่วนปลายของเส้นสายมีส่วนโค้งของขั้วส้มผสมอยู่เล็กน้อย เพื่อเพิ่มความเป็นธรรมชาติและความรู้สึกใกล้ชิด สีเสริมคือสีเทาเข้ม ซึ่งใช้สำหรับเงาตัวอักษรและเส้นขอบกรอบนอก เพื่อเพิ่มความชัดเจนในการมองเห็นโลโก้บนกรอบพลาสติกวิศวกรรมที่แข็งของออเรนจ์ 1

ในส่วนของระบบ ออเรนจ์ OS 1.0 โลโก้เวอร์ชันแอนิเมชันตอนเปิดเครื่องจะแสดงผล ผลส้มครึ่งวงกลมสีส้มปรากฏขึ้น จำลองความรู้สึกเหมือนการหายใจของเนื้อส้มที่พองออกและหดตัว จากนั้นตัวอักษร "Z" จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นราวกับคมมีดที่ไล่ระดับตามมุมของแสง

ต้องบอกเลยว่า ถึงแม้ชาติก่อนเฉินโม่จะล้มลุกคลุกคลานไปหน่อย แต่เพื่อใช้หนี้ เขาก็ได้เรียนรู้ทักษะมาไม่น้อยเลยทีเดียว

การออกแบบโลโก้ออเรนจ์ เทคโนโลยี เวอร์ชันมินิมอลนี้ ถือเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้แล้ว

แน่นอนว่า ยังมีเหตุผลเรื่องวัสดุพลาสติกวิศวกรรมที่ใช้ทำเคสมือถือด้วย เฉินโม่เลยไม่ได้เลือกโลโก้แบบที่ให้ความรู้สึกไฮเทคมากกว่านี้

"โห!" จ้าวเถียจู้ชะโงกหน้ามาที่คอม "พี่เฉิน! โลโก้ของพี่นี่ดูดีกว่าไอ้แอปเปิ้ลเน่าที่โดนกัดแหว่งไปนั่นอีกนะ!"

ก่อนที่แอปเปิ้ล รุ่นที่ 4 จะเปิดตัว แม้ว่ามันจะสร้างชื่อเสียงในอเมริกาเหนือมาพอสมควร แต่ในประเทศจีน อิทธิพลของมันยังจำกัดอยู่แค่ในกลุ่มผู้คลั่งไคล้เทคโนโลยีที่ถกเถียงกันเรื่องระบบ iOS ในฟอรัมเท่านั้น ยังไม่เกิดกระแสฟีเวอร์ระดับปรากฏการณ์ที่ทุกคนรู้จักทั่วประเทศเหมือนในยุคหลัง

หลังจากที่จ้าวเถียจู้รู้ว่าพี่เฉินให้ความสำคัญกับบริษัทแอปเปิ้ลที่ "แทบไม่มีชื่อเสียง" ในประเทศนี้มาก เขาก็เลยไปเสียเวลาค้นหาข้อมูลมาบ้าง

โลโก้แอปเปิ้ลเน่าที่โดนกัดแหว่งไปของบริษัทแอปเปิ้ลนั่น ทำให้เขจดจำมันได้ขึ้นใจเลยทีเดียว

แต่ในตอนนี้ จ้าวเถียจู้รู้สึกว่าโลโก้ออเรนจ์ เทคโนโลยี ที่เฉินโม่ออกแบบมานี้ มันดูเจริญหูเจริญตากว่าไอ้แอปเปิ้ลเน่าเป็นไหนๆ

"ไอ้กรอบสีส้มๆ นี่ก็เหมือนส้มผ่าซีก ตรงกลางตัว 'Z' ปลายยังตวัดโค้งๆ อีก" เขาหัวเราะแบบกวนๆ "เฮ้! มันดูเด้งดึ๋งชะมัด ขนาดผมเป็นผู้ชายหยาบๆ เห็นแล้วยังอดใจไม่ไหวอยากจะลูบคลำสักสองที นับประสาอะไรกับพวกสาวๆ ล่ะ"

"ฮ่าฮ่า!" เฉินโม่หัวเราะพลางทำท่าจะเตะเขา "ไปเลยไป! ไอ้เด็กนี่คิดไปถึงไหนแล้ว"

จ้าวเถียจู้ไม่โกรธเลยสักนิด เขายิ้มหน้าตายตบฝุ่นที่ขากางเกง ก่อนจะเลิกคิ้วแซว

"พี่เฉิน นี่พี่ทั้งทำแบตเตอรี่ ทั้งวาดโลโก้ โคตรเก่งรอบด้านเลยนี่หว่า!"

"เก่งรอบด้านที่ไหนกัน ฉันก็แค่โดนมัดมือชกให้ทำเท่านั้นแหละ!"

เฉินโม่ดันโน้ตบุ๊กไปข้างหน้าเล็กน้อย ภาพดีไซน์โลโก้บนหน้าจอสั่นไหวเล็กน้อย

"รอวันไหนบริษัทเรารวยๆ ก่อนเถอะ จะทุ่มสักล้านจ้างดีไซเนอร์ระดับโลกมาแก้โลโก้นี้ให้มันดูหรูหราหมาเห่าไปเลย"

"จะไปหาดีไซเนอร์ระดับโลกทำไมล่ะ!" จ้าวเถียจู้ยิ้มแฉ่งเขยิบเข้ามา เบ่งท่าโชว์กล้ามแขนที่ไม่มีอยู่จริง "พี่เฉิน พี่ดูหน้าผมสิ นี่มันผู้มีเชื้อศิลปินโดยกำเนิดยืนอยู่ตรงหน้าพี่ทั้งคนนะ"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน!"

จ้าวเถียจู้ทำท่าเหมือนยอมขาดทุนสุดๆ พลางชูนิ้วชี้สองนิ้วไขว้กันเป็นเลขสิบ

"หนึ่งแสน! ขอแค่หนึ่งแสน ผมรับรองว่าจะออกแบบโลโก้ส้มอันดับหนึ่งแห่งจักรวาลให้พี่เลย!"

"แกให้ฉันหนึ่งแสนยังจะดีซะกว่า" เฉินโม่คว้าแผ่นรายการของม้วนเป็นแท่ง ทำท่าจะเคาะหัวเขา "ยังจะมาผู้ติดเชื้อศิลปินอะไรอีก แกน่ะมันติดเชื้อสายกาวมากกว่าล่ะมั้ง!"

จ้าวเถียจู้กุมหัว ทำท่าเหลือเชื่อ "พี่เฉิน... พี่เห็นแก่หัวใจศิลปินอันแรงกล้าของผม... ให้โอกาสหน่อยไม่ได้เหรอ!" พูดไปก็ทำปากยื่นเลียนแบบท่าร้องไห้

"พอเลย! พูดเรื่องงานได้แล้ว!"

เฉินโม่ไม่อยากจะยุ่งกับไอ้ตัวป่วนนี่อีกต่อไปแล้ว ขืนปล่อยไว้เรื่องไม่จบไม่สิ้นแน่

"แบตเตอรี่ที่ส่งไปรับรอง 3C ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งเดือน เรารอไม่ไหว" เขาคลี่รายการจัดซื้อในมือ ขอบกระดาษยังมีรอยปากกาที่เฉินโม่เพิ่งลองเขียนทิ้งไว้ "ฉันจะลุยซอฟต์แวร์ ส่วนแกไปลุยฮาร์ดแวร์ ที่สำคัญที่สุดคือหน้าจอสัมผัสกับชิป ต้องหาของให้ครบภายในหนึ่งอาทิตย์"

"พี่เฉิน! ต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ!" จ้าวเถียจู้รับรายการมาจากเฉินโม่ กวาดตามองชิ้นส่วนที่วงกลมสีแดงไว้ "เรื่องชิปน่ะพอไหว แต่หน้าจอนี่เขาต้องฉวยโอกาสขึ้นราคาแน่!"

เพราะว่าออเรนจ์ 1 ล็อตแรกผลิตแค่ 1,000 เครื่อง อย่างมากก็ต้องการจอคาปาซิทีฟ 1,003 ชิ้น โรงงานใหญ่ไม่สนใจออเดอร์แค่นี้อยู่แล้ว ทำได้แค่ไปหาของเหลือจากโรงงานเล็กๆ กับตามร้านค้าเท่านั้น

ถ้าจ้าวเถียจู้ต้องไปไล่หาซื้อทีละเล็กทีละน้อย ต้นทุนของจอคาปาซิทีฟต้องเพิ่มขึ้นแน่ๆ

เฉินโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ฉันได้ยินมาว่าแถวเป่าอันในเซินเฉิงมีโรงงานเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง เขามีจอคาปาซิทีฟที่ทดลองผลิตแล้วพลาด เหลือเป็นสต็อกอยู่ เป็นจอที่รองรับการสัมผัสสามจุดแล้วมีปัญหา แกไปลองหาดูก่อนสิ!"

ชาติก่อน "ออเรนจ์ 4" ที่เถ้าแก่หวังเปิดตัวในเดือนตุลาคม ก็ใช้จอคาปาซิทีฟที่เหลือสต็อกล็อตนี้แหละ แต่เฉินโม่ไม่รู้ว่าตอนนี้โรงงานเล็กๆ ที่เป่าอันนั่นยังมีของล็อตนั้นเหลืออยู่หรือเปล่า

"พี่เฉิน! ไหนบอกจะคุมคุณภาพไง?" จ้าวเถียจู้ตาเบิกกว้าง "ของที่ทดลองผลิตแล้วพลาดมันจะใช้ได้เหรอ? ถึงเวลาลูกค้าแตะจอแล้วมันรวนขึ้นมา ออเรนจ์ 1 ของเราได้กลายเป็นตัวตลกจริงๆ กันพอดี!"

ปลายนิ้วของเฉินโม่เคาะบนโน้ตบุ๊กเป็นจังหวะ "จอพวกนี้มันแค่มีปัญหาตอนสัมผัสสามจุดพร้อมกัน ขอแค่เราไปจำกัดฟังก์ชันใน ออเรนจ์ OS 1.0 ให้มันสัมผัสได้แค่จุดเดียวก็พอแล้ว"

จากนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างแอปพลิเคชันของแอนดรอยด์ขึ้นมา เลื่อนเคอร์เซอร์ลง ในตอนนี้แอปแอนดรอยด์ที่เป็นภาษาจีนยังมีไม่มากนัก

"ตอนนี้แอปแอนดรอยด์ในตลาด นอกจากเกมบางเกม แทบไม่มีอะไรต้องใช้มัลติทัชเลย เราประหยัดเวลาตรงนี้ได้ ก็จะเร่งวันเปิดตัวออเรนจ์ 1 ให้เร็วขึ้นได้อีก"

จ้าวเถียจู้ตบมือฉาด "เข้าใจแล้ว! นี่มันที่เขาเรียกว่า 'ฮาร์ดแวร์ไม่ถึง ซอฟต์แวร์ช่วย' สินะ!"

เฉินโม่ยิ้มพยักหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเถียจู้เตือนสติเขาเรื่องนี้ เขาก็คงนึกไม่ถึงว่าจะต้องไป "รีดไถ" ข้อมูลจากเถ้าแก่หวังที่แทบจะไม่เหลืออะไรให้ถอนแล้ว

ในขณะนั้น เถ้าแก่หวังที่กำลังนั่งเอ๋ออยู่ในห้องขังก็จามออกมา รู้สึกเสียวสันหลังวาบยังไงชอบกล!

จ้าวเถียจู้เหลือบดูรายการอีกครั้ง แล้วเงยหน้ามองเฉินโม่ "แล้วพวกชิ้นส่วนย่อยๆ ที่ไม่ได้วงกลมแดงไว้ล่ะพี่?"

"ของจุกจิกไว้ค่อยๆ หาที่หลังได้!"

"แต่ชิปกับหน้าจอ สองอย่างนี้เป็นหัวใจหลัก ต้องเป็นของที่เจ๋งที่สุดในตลาด!" เฉินโม่จ้องตาเขาเน้นย้ำ "คุณภาพต้องเป๊ะ ห้ามพลาดเด็ดขาด ถ้าแบรนด์เราเสียชื่อขึ้นมา ฉันจะเล่นงานแกเป็นคนแรก!"

"เข้าใจแล้ว! พี่เฉินวางใจได้เลย เรื่องนี้ผมใส่ใจยิ่งกว่าหาเมียอีก!"

จ้าวเถียจู้ยัดรายการจัดซื้อใส่ในอกเสื้อ หันหลังแล้วพุ่งตัวออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว จนเกิดลมวูบหนึ่ง

"ผมจะไปดักรอที่หน้าอุทยานเทคโนโลยีที่เป่าอันเดี๋ยวนี้เลย ถ้ามันมีของล็อตนี้อยู่จริง ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องฉกมาให้ ออเรนจ์ 1 ของเราให้ได้!"

นี่มันก็ใกล้ค่ำแล้ว ประมาณห้าหกโมงเย็น

"ไม่เช้าแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ!"

"งั้นวันนี้ผมไปหาซื้อของจุกจิกตุนไว้ก่อน!"

เฉินโม่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างของจ้าวเถียจู้ก็แวบหายออกไปนอกประตูแล้ว

ภายในโรงงานเล็กๆ ของออเรนจ์ เทคโนโลยี หลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กะพริบไหว สะท้อนรอยยิ้มอย่างจนปัญญาบนมุมปากของเฉินโม่

จนกระทั่งเสียงสุดท้ายของเจ้าเด็กนั่นตะโกนลอยมาจากข้างนอก "พี่เฉิน! อย่าลืมโบนัส 18 เดือนของผมนะ!"

เขาถึงได้สบถออกมาพร้อมรอยยิ้ม "ไอ้เด็กนี่มันหน้าเงินจริงโว้ย!" แล้วหันกลับไปสนใจการเปลี่ยนสกินให้ระบบแอนดรอยด์ต่อ

(จบบท)