บทที่ 266 ได้หยกเทพมังกรมาครอง

อี้จงเทียนรู้ดีว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อตระกูลของตนมากเพียงใด สำหรับเขาแล้ว ผลประโยชน์ของตระกูลยังคงสำคัญอย่างยิ่ง เขาจึงรีบเป็นฝ่ายกล่าวขอโทษหมายเลข 12 ก่อน แต่ชายอ้วนที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะไม่ได้คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรกับเธอเลยสักคำ

“หมายเลข 12 นี่ก็ดุดันเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาหรอกหรือ ทำไมจู่ๆ ถึงดูเหมือนเจ๊ใหญ่เลยล่ะ?”

“ไม่จริงน่า หมายเลข 12 คนนี้คือเจ๊ใหญ่ชัดๆ ไม่แน่ว่าอาจจะมีอิทธิพลมืดอยู่เบื้องหลังก็ได้ คราวนี้งานประชุมหยกคงจะจบสิ้นแล้ว”

“ไม่น่าจะใช่นะ ครั้งก่อนคุณหมายเลข 12 ก็ไม่ได้ดูดุร้ายขนาดนี้ แถมเธอยังสุภาพอ่อนน้อมต่ออาจารย์ฉิน จะไปเป็นหัวหน้าแก๊งอิทธิพลมืดได้ยังไง?”

การคาดเดาและของขวัญต่างๆ ในไลฟ์สดในตอนนี้ก็คึกคักขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของหมายเลข 12 คนส่วนใหญ่เริ่มเดาว่าเธอกำลังจัดการเรื่องของอี้เหยียนอยู่

“อย่างไรเสียฉันก็ไม่มีทางบอกแกเด็ดขาดว่าหยกเทพมังกรอยู่ที่ไหน เพราะคนที่ซื้อมันไป ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร รู้แค่ว่าถูกซื้อไปแล้ว แกมาบังคับถามฉันก็เท่านั้น”

หลังจากนั้น อี้จงเทียนก็ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวแล้วไม่สนใจชายอ้วนตรงหน้าอีกต่อไป ส่วนชายอ้วนกลับมีสีหน้าสิ้นหวัง เขาตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของหวังอันทันที

“แกรู้ไว้ด้วย ถ้าแกยังมีประโยชน์กับฉัน ฉันจะยังไม่จัดการแก ถ้าแกช่วยฉันหาหยกเทพมังกรไม่เจอละก็ ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งว่าคำว่า ‘ยากลำบาก’ มันสะกดยังไง”

หวังอันก็เป็นเพียงเสือกระดาษตัวหนึ่ง ตอนนี้เมื่อไม่มีที่พึ่งแล้ว ทั้งยังมาถูกชายอ้วนข่มขู่อีก เรียกได้ว่าหมดหนทางให้พึ่งพาโดยสิ้นเชิง

“คุณอี้ครับ การหาหยกเทพมังกรเจอเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว ท่านแค่ต้องซื้อหยกทั้งหมดในงานนี้มา เดี๋ยวก็เจอเองไม่ใช่หรือครับ”

“ตราบใดที่ท่านให้เงินมากพอ คนที่ได้หยกเทพมังกรไปแล้วจะไม่รีบมาหาท่านเพื่อรับผลประโยชน์เหล่านี้เองหรือครับ?”

ในสถานการณ์ปกติ เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ได้หยกเทพมังกรไปแล้วจะไม่ต้องการเงินเพิ่ม มีแต่จะเข้าหาเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์เสียด้วยซ้ำ

ส่วนชายอ้วนที่อยู่ข้างๆ ก็แค่เสนอราคาสูงถึง 50 ล้าน แล้วไปนั่งรออยู่ที่หน้าประตู

“แค่เอาหยกเทพมังกรมาให้ฉัน เงินก้อนนี้พวกแกก็เอาไปได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาทำเรื่องอะไรทั้งนั้น”

ถึงแม้หลายคนจะอยากลองดู แต่หยกเทพมังกรไหนเลยจะได้มาง่ายดายถึงเพียงนั้น คนส่วนใหญ่ก็แค่สงสัย และอยากจะลองดูหินในมือของตัวเองใช่หรือไม่ก็เท่านั้น

“บ้าฉิบ! ทำไมถึงตอนนี้ยังไม่มีใครเอาหยกเทพมังกรของตัวเองออกมาแลกกับเงิน 50 ล้านนี่ หรือว่าเงินเท่านี้ยังไม่พอ?”

ชายอ้วนที่รอคอยหยกเทพมังกรมาโดยตลอด ยามนี้ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว แต่ฉินเยี่ยกลับส่ายหน้าอย่างเรียบเฉย

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับคุณอี้ เท่าที่ผมดูแล้ว วันนี้คุณคงไม่ได้หยกเทพมังกรไปหรอกครับ”

พูดจบ ชายอ้วนก็หันหน้าหนีอย่างดูแคลน ไม่คิดจะสนใจฉินเยี่ย

“อาจารย์ฉินคะ หรือว่าเราจะถือโอกาสตอนนี้รีบไปหาดูว่าหยกเทพมังกรถูกใครเอาไปแล้ว อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้มันมา ทุกอย่างยังทันการณ์นะคะ”

หลังจากอี้เหยียนพูดจบ ฉินเยี่ยเพียงแค่หันกลับไปแล้วเดินออกจากประตู

“ไม่จำเป็นแล้ว ตอนนี้รีบไปช่วยคุณปู่ของคุณเถอะ ยังไงของที่ควรจะได้ พวกเราก็ได้มาแล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร”

อี้เหยียนไม่เข้าใจคำพูดของฉินเยี่ยเลยแม้แต่น้อย เห็นๆ อยู่ว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็เอาแต่เดินเล่น ไม่ได้ตั้งใจหาหยกเทพมังกรเลยสักนิด แล้วทำไมจู่ๆ ถึงพูดว่าได้ของที่ต้องการมาแล้วล่ะ?

“เดิมทีเราได้หยกเทพมังกรมาตั้งแต่แรกแล้ว งานประมูลครั้งนี้จึงไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมเลยแม้แต่น้อย แต่แค่อยากจะไปดูว่าคุณลุงคนนี้จะเสแสร้งแกล้งทำต่อไปอย่างไรก็เท่านั้นเอง”

ดวงตาของอี้เหยียนแทบจะตกใจจนถลนออกมา เธอยืนอ้าปากค้าง มองดูฉินเยี่ยตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“หมายความว่ายังไงคะ หรือว่าพวกเราได้หยกเทพมังกรมานานแล้วเหรอคะ เป็นไปไม่ได้ค่ะ พวกเราซื้อมาแค่กองของปลอม ซึ่งในนั้นไม่มีทางมีหยกเทพมังกรได้ ส่วนเวลาที่เหลือเราก็แค่เดินเล่นไปเรื่อยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่คะ”

เธอถามคำถามออกมาไม่หยุด และในตอนนี้เองคนในไลฟ์สดก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

“คงไม่ใช่ว่าของที่ชายชราคนนั้นขายคือหยกเทพมังกรหรอกนะ”

“จะเป็นไปได้ยังไง คงอยากได้หยกเทพมังกรจนเสียสติไปแล้วล่ะสิ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถ้าเป็นหยกเทพมังกรจริง ชายชราคนนั้นจะรับเงินแค่นั้นแล้วจากไปได้ยังไง?”

“ใช่เลย คอมเมนต์ข้างบนพูดมีเหตุผล หยกเทพมังกรจะเป็นของธรรมดาไปได้ยังไง มันต้องถูกคนอื่นซื้อไปแล้วแน่ๆ ไม่ใช่อาจารย์ฉิน”

ในตอนนี้ มีผู้ชมตาดีบางคนเห็นว่าเทียนเซี่ยได้เข้ามาในไลฟ์สดแล้ว ดูท่าว่าเขาเองก็สงสัยมากเช่นกัน เพียงแต่เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร นอกจากส่งของขวัญอย่างเงียบๆ จนเอฟเฟกต์พิเศษปรากฏขึ้นบนหน้าจอไม่ขาดสาย

“หายากจริงๆ ที่พี่ใหญ่เทียนเซี่ยครั้งนี้ไม่ได้ส่งของขวัญเสร็จแล้วก็ไป แต่กลับส่งของขวัญไปพลางรอผลลัพธ์อยู่ที่นี่ด้วย ดูท่าว่าครั้งนี้แม้แต่พี่ใหญ่เทียนเซี่ยก็ยังรู้สึกสงสัย”

“ก็ใช่น่ะสิ เรื่องครั้งนี้มันน่าทึ่งขนาดนี้ ถ้าหากหยกเทพมังกรถูกคนอื่นเอาไปจริงๆ อาจารย์ฉินคงจะคุมสถานการณ์ไม่อยู่แน่”

“เป็นไปไม่ได้! หยกเทพมังกรต้องอยู่ในมือของอาจารย์ฉินแล้วอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่ท่านจะหามันไม่เจอ”

พอเห็นประโยคนี้ เทียนเซี่ยก็เริ่มส่งของขวัญอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ในตอนนี้ฉินเยี่ยก็เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว เขาแอบหยิบหยกก้อนหนึ่งออกมา ก่อนจะทิ้งหินก้อนอื่นๆ ทั้งหมดในแขนเสื้อของตนไป

“นี่แหละคือหยกเทพมังกรในตำนาน ในเมื่อยังไม่ได้ช่วยคุณปู่ของคุณ ของสิ่งนี้คุณก็เก็บไว้ก่อนแล้วกันนะ แต่อย่าให้ลุงของคุณแย่งไปได้ล่ะ”

อี้เหยียนค่อยๆ รับหินก้อนนี้ที่ดูเหมือนก้อนดินเหลืองมา แล้วแกะเปลือกนอกออกชั้นหนึ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นี่ก็ไม่เหมือนหยกเลยนี่คะ ดูสิคะ ฉันแกะเปลือกไปลึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่เห็นอะไรเลย”

ในตอนนี้เอง ฉินเยี่ยค่อยๆ ส่ายหน้า

“ทำไมคุณไม่ถามชายชราคนนั้นหน่อยล่ะว่าเก็บมันมาจากที่ไหน แล้วแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาไม่มีเงิน เขาพูดอะไรก็เชื่อหมด นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลยนะ”

รูม่านตาของอี้เหยียนพลันขยายกว้างขึ้น เธอมองดูฉินเยี่ยตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ สองมือที่ถือหินสั่นเทา ไม่กล้าที่จะปล่อยมือเลยแม้แต่น้อย

“ผมจะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน ชายชราคนนั้นเมื่อครู่ไม่ใช่ขอทานที่ไหน แต่คือท่านผู้เฒ่าของตระกูลอวิ๋นทางใต้”

“ก่อนหน้านี้ คาดว่าคุณปู่ของคุณกับเขาน่าจะเคยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ครั้งนี้เขาจึงตั้งใจมาช่วยพวกคุณโดยเฉพาะ เขาน่าจะเดาออกแล้วว่าผมมองหินก้อนนั้นออก ดังนั้นถึงได้ยอมขายทั้งหมดให้ผม”

พอพูดแบบนี้อี้เหยียนก็นึกขึ้นได้ ดูเหมือนว่าคุณปู่ของเธอจะเคยพูดถึงเรื่องราวของตระกูลอวิ๋นทางใต้จริงๆ

และตระกูลอวิ๋นทางใต้นี้ก็ไม่ใช่ธรรมดา