บทที่ 031 ไม่ได้มาประเมินสมบัติ

[เนตรทองคำเทวะ] สแกนประเมิน

[สิ่งของ 1 : ลูกแก้วธรรมดาลูกหนึ่ง ผลิตเมื่อสามสิบปีก่อน มูลค่าแทบจะเป็นศูนย์]

[สิ่งของ 2 : เสื้อผ้าชิ้นหนึ่งจากเมื่อห้าสิบปีก่อน ผลิตตามรูปแบบสมัยราชวงศ์ชิง เนื่องจากเก่าแก่เกินไปและเก็บรักษาไม่ดี การโยนทิ้งถังขยะคือชะตากรรมที่ดีที่สุดของมัน]

[สิ่งของ 3 : แจกันยุคใหม่ ผลิตเมื่อสิบปีก่อน ลอกเลียนแบบเครื่องกระเบื้องเคลือบสมัยราชวงศ์ชิง ไม่มีมูลค่าเท่าไรนัก ขายได้ประมาณห้าสิบหยวน]

[สิ่งของ 4 : ก้อนหินธรรมดาๆ ก้อนหนึ่ง ก่อตัวเป็นรูปคนโดยธรรมชาติ ไม่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ขายให้เด็กๆ อาจจะได้สักห้าเหมา]

[สิ่งของ 6 : เครื่องกระเบื้องเคลือบสมัยราชวงศ์ชิง มีประวัติกว่าร้อยปี ผลิตจากเตาหลวง สภาพดี มูลค่าแปดหมื่น]

หลังจากมังกรอ้วนในนานำสมบัติออกมาทั้งหมด ฉินเยี่ยก็เริ่มประเมินมูลค่าของพวกมันทีละชิ้น

ในบรรดาของหกชิ้น มีเพียงเครื่องกระเบื้องเคลือบชิ้นเดียวที่เป็นของจริง

ฉินเยี่ยชี้ไปที่จานลวดลายสีน้ำเงินใบนั้นแล้วพูดว่า “นี่คือเครื่องกระเบื้องเคลือบที่ผลิตจากเตาหลวงสมัยราชวงศ์ชิง สภาพยังค่อนข้างดี น่าจะมีมูลค่าสักแปดหมื่นหยวน ส่วนของชิ้นอื่นๆ คุณโยนทิ้งถังขยะไปได้เลย”

“แปดหมื่น?!”

มังกรอ้วนในนาพลันมีสีหน้ายินดีขึ้นมาทันที

ของที่เขานำออกมาเหล่านี้ล้วนเป็นของเก่าแก่ในบ้าน แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็ยังไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร

ไม่นึกเลยว่าในจำนวนนี้จะมีของที่มีมูลค่าถึงแปดหมื่นอยู่ชิ้นหนึ่ง

ถ้าคำนวณแบบนี้ หักเงินสามพันหยวนที่ส่งของขวัญให้ฉินเยี่ยไป เขาก็ได้กำไรเหนาะๆ เจ็ดหมื่นเจ็ดเลยนะ!

“ให้ตายเถอะ! ในกองขยะนี่ยังมีของจริงอยู่ชิ้นหนึ่ง!”

“เวรเอ๊ย! ดูสีหน้าเจ้าหนุ่มนั่นสิ เขารู้แล้วว่าไม่รู้มูลค่าของพวกนี้ แสดงว่าเขาได้กำไรเหนาะๆ เจ็ดหมื่นกว่าเลยนะ!”

“ไม่ไหวแล้ว! ฉันต้องเอาขยะที่บ้านมาให้อาจารย์ฉินประเมินดูบ้าง ไม่แน่อาจจะมีสมบัติโผล่ออกมาสักชิ้นก็ได้!”

“ฉันส่งแพนด้ายักษ์ไปแล้ว รอแค่อาจารย์ฉินมาช่วยประเมินให้!”

มาถึงตอนนี้ ไม่มีผู้ชมคนไหนจะสงสัยคำพูดของฉินเยี่ยอีกแล้ว

กระทั่งต่อให้ฉินเยี่ยบอกว่าก้อนหินก้อนหนึ่งมีมูลค่าหนึ่งล้าน พวกเขาก็จะเชื่อโดยไม่ลังเล!

แน่นอนว่า ที่ฉินเยี่ยสามารถได้รับความไว้วางใจจากผู้อื่นได้ขนาดนี้ ก็เพราะเขาไม่เคยโกหกใคร

ถ้าวันหนึ่งฉินเยี่ยเริ่มหลอกลวงผู้อื่น ความไว้วางใจนี้ก็ย่อมต้องมีวันสลายไป

“คุณยังมีข้อสงสัยอะไรอีกไหมครับ”

ฉินเยี่ยมองมังกรอ้วนในนาที่กำลังดีใจสุดขีด

“ไม่มีแล้วครับ ไม่มีแล้ว! ขอบคุณครับอาจารย์ฉิน!”

มังกรอ้วนในนาตอบอย่างตื่นเต้น สุดท้ายรีบวางสายไปเอง

ดูท่าทางร้อนรนของเขาแล้ว แปดส่วนคงจะรีบเอาของชิ้นนั้นไปขายนั่นแหละ

“เอาล่ะครับ ขอเชิญสหายนักสะสมท่านต่อไป”

“ขอเชิญเหยื่อรายต่อไป!”

ทุกครั้งที่ฉินเยี่ยเชิญสหายนักสะสมคนต่อไป บนหน้าจอก็มักจะมีคอมเมนต์ “เหยื่อรายต่อไป” เลื่อนขึ้นมาเป็นชุด จนทำให้เมื่อครู่ตัวเขาเองก็เผลอพูดผิดไป

ชาวเน็ตที่ขึ้นมาพูดคุยคนต่อไปชื่อถังยวน ฟังชื่อก็รู้ว่าเป็นผู้หญิง ทำให้พวกหื่นในห้องไลฟ์สดตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“ให้ตายเถอะ! พี่ชาย แกจะตั้งชื่อนี้ทำไมวะ?!”

“บ้าเอ๊ย! นึกว่าในที่สุดก็มีสาวๆ มาซะที! ชิบหายแล้ว!”

“เอาฝันสาวสวยของฉันคืนมา! เอาพี่สาวถังยวนของฉันคืนมา!”

แต่พอเชื่อมต่อวิดีโอ ห้องไลฟ์สดก็แทบแตก

ชาวเน็ตที่ชื่อถังยวนคนนี้เป็นผู้ชาย!

แถมยังเป็นผู้ชายกล้ามโตอีกด้วย!

พอถังยวนเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ เขาก็เกาหัวอย่างเขินอายแล้วพูดว่า “ขอโทษนะครับ นี่เป็นบัญชีของแฟนผม”

“เป็นของแฟนนายก็ให้แฟนนายออกมาสิ นายโผล่มาทำไม”

“ใช่เลย! ให้แฟนนายออกมา! พวกเราไม่อยากดูผู้ชายกล้ามโต!”

“ฉันชอบดูผู้ชายกล้ามโต พวกแกจะดูหรือไม่ดูก็แล้วแต่ ไม่ดูก็ไสหัวไป!”

“นั่นสิ! พวกแกมีสิทธิ์อะไรไปสั่งให้เขาทำนู่นทำนี่”

ในตอนนี้คอมเมนต์ก็เริ่มทะเลาะกันอีกครั้ง

โชคดีที่จางอวี่เซวียนในฐานะผู้ช่วยทำหน้าที่ได้ดีมาก เธอจะรีบแบนพวกที่ชอบหาเรื่องทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

เสียงทะเลาะวิวาทจึงเบาลงอย่างรวดเร็ว

แต่ชาวเน็ตที่ชื่อถังยวนคนนี้ ในตอนนี้กลับมีสีหน้าเศร้าสร้อย เขาพูดว่า “อาจารย์ฉินครับ จริงๆ แล้ววันนี้ผมไม่ได้มาประเมินสมบัติ แต่มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้ท่านช่วย”

“ว่ามาสิครับ”

“เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ ผมกับแฟนชอบปีนเขากัน เมื่อวานซืนพวกเราไปปีนเขาต้าหลัวซานที่อยู่ใกล้ๆ กับเมืองหลินเจียง”

“ผลคือพอปีนไปถึงกลางทาง จู่ๆ ก็มีฝนตกหนักลงมา พวกเราไม่มีทางเลือก เลยต้องหาศาลเจ้าเก่าๆ แห่งหนึ่งบนนั้นเพื่อพักแรม”

“แต่คาดไม่ถึงว่าพอพวกเรานอนหลับอยู่ในนั้นหนึ่งคืน ตื่นเช้ามาอีกวันเธอก็หายตัวไปแล้ว ไม่ว่าผมจะไปหาที่ไหนก็หาเธอไม่เจอ”

“แล้วข้าวของของเธอ ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์หรือกระเป๋าเป้ก็ยังคงอยู่ที่เดิม ตอนนี้ผมแจ้งตำรวจแล้ว แต่ตามหามานานขนาดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวของเธอเลยแม้แต่น้อย!”

พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของชายร่างกำยำคนนี้ก็แดงก่ำขึ้นมา

“เอ่อ... นี่มันจะดูลี้ลับเกินไปหน่อยไหม”

“ลี้ลับอะไรกัน ไม่แน่ว่าแฟนของเขาอาจจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วถูกคนไม่ดีบนเขาจับตัวไปก็ได้”

“แต่เขาต้าหลัวซานของเมืองหลินเจียงสูงมากนะ สูงกว่าระดับน้ำทะเลตั้งพันห้าร้อยกว่าเมตร แม้แต่ทางเดินบนเขาก็ยังสร้างไม่เสร็จ จะมีคนไม่ดีมาจากไหน ไม่ใช่ข้างถนนสักหน่อย!”

“ใช่เลย! แล้วที่แกบอกว่าไปเข้าห้องน้ำยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่ เธอเป็นผู้หญิงไปเข้าห้องน้ำตอนกลางดึก จะไม่ปลุกแฟนให้ลุกมาเป็นเพื่อนเหรอ”

“นั่นสิ! พวกแกคิดดูอีกทีสิ ชาวเน็ตคนนี้พูดถึงศาลเจ้าเก่านะ ศาลเจ้าเก่าแบบนี้เป็นสถานที่ที่น่ากลัวที่สุดแล้ว!”

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็พากันพูดคุยถึงเรื่องนี้

ส่วนฉินเยี่ยกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

เรื่องนี้ก็เหมือนกับที่ชาวเน็ตพูดกัน มันดูลี้ลับจริงๆ

คนสองคนอยู่กลางป่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ย่อมต้องอยู่ด้วยกัน จะหายตัวไปอย่างกะทันหันแบบนี้ได้อย่างไร

“อาจารย์ฉินครับ ผมรู้ว่าท่านมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง ได้โปรดเถอะครับ ท่านต้องช่วยผมให้ได้นะครับ!”

ถังยวนคุกเข่าลงต่อหน้ากล้องทันที

เขาในฐานะผู้ประสบเหตุ จริงๆ แล้วตอนที่อยู่ในศาลเจ้าเก่า เขาก็รู้สึกแปลกๆ มาตลอด ดังนั้นเขาจึงเชื่อมั่นว่านี่ต้องเป็นฝีมือของสิ่งชั่วร้ายอย่างแน่นอน

แต่เขาเป็นแค่คนธรรมดา ไม่รู้จักอาจารย์ที่ไหนเลย เพียงแต่ได้ยินมาว่าฉินเยี่ยที่กำลังไลฟ์สดอยู่ตอนนี้มีความสามารถในการขับไล่สิ่งชั่วร้าย เขาจึงตั้งใจมาหาฉินเยี่ยโดยเฉพาะ

“คุณลุกขึ้นก่อนเถอะครับ”

ฉินเยียเห็นชายร่างใหญ่คุกเข่าลง ในใจก็รู้สึกทนดูไม่ได้ เขาจึงตอบตกลงไปว่า “ตอนนี้คุณไปรอผมที่ตีนเขาต้าหลัวซานก่อน เดี๋ยวผมจะรีบตามไป”

“ขอบคุณครับอาจารย์ฉิน! ขอบคุณมากจริงๆ ครับอาจารย์ฉิน!”

ถังยวนรีบกล่าวขอบคุณ

ส่วนฉินเยี่ยกลับโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ต้องขอบคุณ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นออกจากร้าน เรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วมุ่งตรงไปยังเขาต้าหลัวซาน

ในช่วงเวลานี้ เขาก็คิดอยากจะปิดไลฟ์สดเหมือนกัน

อย่างไรเสีย การแสดงเรื่องที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ให้คนกลุ่มนี้ดูบ่อยๆ ก็คงไม่ดีนัก

แต่เมื่อความนิยมในห้องไลฟ์สดเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉินเยี่ยก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป

สำหรับเขาแล้วค่าความนิยมสำคัญที่สุด!