บทที่ 024 เชือกแดงสุดสยอง
บทที่ 024 เชือกแดงสุดสยอง
ในช่วงเวลาคับขัน ฉินเยี่ยก็พุ่งตรงไปที่ชั้นล่าง
จากนั้นจึงกางแขนออก แล้วโอบรับร่างของมันฝรั่งที่ร่วงลงมา
ยาเสริมสร้างกายาหนึ่งเม็ดช่วยเพิ่มพละกำลังได้สองร้อยชั่ง ถึงแม้หลังเม็ดที่ห้าจะเพิ่มได้เพียงหนึ่งร้อยชั่ง แต่พละกำลังเจ็ดร้อยชั่งก็มากพอที่จะรับร่างของมันฝรั่งไว้ได้โดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
“เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! วันนี้ดูไลฟ์มาไม่รู้กี่รอบแล้วที่ต้องอุทานว่าเชี่ย! อาจารย์ฉินสุดยอดเกินไปแล้ว!”
“โคตรเทพ! สุดยอดไปเลย! ผมหาคำมาบรรยายความรู้สึกตกตะลึงในตอนนี้ไม่ได้แล้ว ขอคารวะอาจารย์ฉินหนึ่งจอก!”
“นี่มันชั้นห้านะเว้ย! อาจารย์ฉินรับเธอไว้ได้โดยไม่เป็นอะไรเลย! นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!”
“จะเอาวิทยาศาสตร์มาพูดกับอาจารย์ฉิน ถือเป็นการดูถูกอาจารย์ฉินชัดๆ!”
“ในฐานะมือใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ตอนนี้ผมทำได้แค่พิมพ์ 666...”
หลังจากที่เห็นฉินเยี่ยรับมันฝรั่งไว้ได้อย่างปลอดภัย ห้องไลฟ์สดก็มีคอมเมนต์ทะลักขึ้นมาเต็มหน้าจออีกครั้ง
ให้ตายสิ นี่มันหล่อระเบิดไปเลย!
ส่วนมันฝรั่ง หลังจากกระโดดตึกแล้วรอดตาย ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาทันที
ดวงตาของเธอกลับมาเป็นปกติ เธอมองฉินเยี่ยอย่างงุนงง แล้วกวาดตามองไปรอบๆ
เมื่อกี้เธอยังอยู่บนเตียงในหอพักไม่ใช่เหรอ แล้วมาอยู่ข้างล่างนี่ได้ยังไง
แล้วทำไมอาจารย์ฉินถึงกอดเธออยู่ล่ะ
แวบแรก มันฝรั่งคิดว่าตัวเองเผลอหลับไป แล้วฉินเยี่ยเป็นคนอุ้มเธอออกมาจากหอพัก
แต่วินาทีต่อมา เธอก็เห็นว่าหน้าต่างหอพักของตัวเองเปิดอ้าอยู่!
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจเธอ
เธอคงไม่ได้... กระโดดตึกลงมาใช่ไหม?!
“อาจารย์ฉินคะ คุณช่วยชีวิตฉันไว้เหรอคะ”
“อืม”
ฉินเยี่ยพยักหน้ารับอย่างใจเย็น แล้วพูดว่า “ผมจะวางคุณลงก่อน ยืนดีๆ นะ”
“ค่ะ...”
มันฝรั่งเชื่อฟัง รีบยืนนิ่งๆ อย่างว่าง่าย
ขณะเดียวกัน เธออดไม่ได้ที่จะแอบมองฉินเยี่ยแวบหนึ่ง แล้วพบว่าอาจารย์ฉินตัวจริงหล่อกว่าในไลฟ์เสียอีก!
พอจินตนาการถึงภาพที่ฉินเยี่ยอาจจะรับร่างของเธอไว้ได้ มันฝรั่งก็อดที่จะใจเต้นไม่ได้
“ผมจะถอดเชือกแดงให้คุณก่อนนะ อาจจะเจ็บหน่อย ทนเอาหน่อยล่ะ”
“ค่ะ”
เดิมทีมันฝรั่งผู้แน่วแน่คิดว่าการถอดเชือกแดงเส้นหนึ่งคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แต่แล้วเธอก็พบว่าตัวเองคิดผิด
ประโยคแรกของฉินเยี่ยไม่สำคัญเท่าประโยคหลัง!
ที่แท้ใต้เชือกแดงเส้นนั้น มันมีเส้นด้ายเล็กๆ นับพันเส้นงอกออกมาและฝังลึกลงไปในเนื้อที่ข้อมือของมันฝรั่ง
พอฉินเยี่ยตัดปลายเชือกแดงข้างหนึ่งออกแล้วดึงมันออก เส้นด้ายเหล่านั้นก็ถูกกระชากออกมาจากเนื้อของเธอด้วย
เคยรู้สึกเหมือนโดนดึงเสี้ยนตำกลับด้านไหม
ตอนนี้มันฝรั่งก็เหมือนถูกดึงเสี้ยนตำกลับด้านนับพันเส้นออกมาพร้อมกัน!
“กรี๊ด!”
มันฝรั่งผู้แน่วแน่กรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน
แต่ฉินเยี่ยก็จัดการอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เขาฉีกเชือกแดงออกในคราวเดียว!
เจ็บแต่จบ!
พอเชือกแดงถูกฉีกแล้วโยนลงพื้น เส้นด้ายเล็กๆ เหล่านั้นเริ่มดิ้นไปมาราวกับหนอนมีชีวิต ราวกับกำลังมองหาเหยื่อ
“ว๊าก! ขนลุกไปหมดแล้ว! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?!”
“ฉันที่เป็นโรคกลัวรู ตอนนี้ขอเลือกไปตายดีกว่า!”
“ให้ตายเถอะ! นี่มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
“ไอ้พวกที่บอกว่าแสดงน่ะ ออกมาเลย! เคยเห็นใครแสดงแบบนี้ไหม! ของแบบนี้มันคืออะไร บอกได้ไหม!”
“ฉันกลัวแล้ว! ต่อไปเพื่อนสนิทให้อะไรก็ไม่กล้าเอาแล้ว!”
“บางครั้งผู้หญิงก็น่ากลัวกว่าผู้ชายจริงๆ!”
หลังจากผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพเหล่านี้ ต่างก็แตกตื่นกันยกใหญ่
โดยเฉพาะที่ข้อมือของมันฝรั่ง ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยรูเล็กๆ ที่มีเลือดซึมออกมา ยิ่งทำให้คนดูขนหัวลุกไปตามๆ กัน
“จงถูกขับไล่!”
ทางฝั่งฉินเยี่ยก็ไม่ได้อยู่เฉย หลังจากโยนเชือกแดงลงบนพื้นแล้ว เขาก็เทน้ำขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่ซื้อมาจากร้านค้าเบิกสวรรค์ราดลงบนเชือกแดง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีวิธีอื่น เพียงแต่วิธีการในบันทึกพันปีแห่งหัวเซี่ยนั้นซับซ้อนเกินไป
สู้ใช้น้ำขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่ตอนนี้ลดราคาอยู่ ซึ่งใช้คะแนนความนิยมเพียงหนึ่งพันคะแนน ยังจะเร็วกว่า
“แว้ แว้ แว้!”
ทันทีที่สัมผัสกับน้ำขับไล่สิ่งชั่วร้าย มันมีเสียงโหยหวนน่าสะพรึงกลัวดังออกมาจากเชือกแดง!
เนื่องจากเสียงนี้น่ากลัวเกินไป ในห้องไลฟ์สดจึงมีเครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มหน้าจออีกครั้ง
และหลังผ่านไปสิบกว่าวินาที ต่อหน้าผู้ชมทุกคน เชือกแดงเส้นนั้นก็กลายเป็นกองเถ้าถ่านสีดำ ชวนน่าขนลุกขนชัน
“ไปเถอะ ตามผมไปที่ห้องพยาบาล”
ภายหลังจัดการเชือกแดงเสร็จ ฉินเยี่ยก็พูดกับมันฝรั่งที่กำลังเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติอยู่ข้างๆ
บาดแผลที่เกิดจากเชือกแดงเหล่านี้เลือดจะไม่หยุดไหลเอง ตอนนี้ฝ่ามือของมันฝรั่งจึงอาบไปด้วยเลือด
ตอนนี้มันฝรั่งจะกล้าไม่ฟังคำพูดของฉินเยี่ยได้อย่างไร เธออดทนต่อความเจ็บปวดแล้วตามเขาไปที่ห้องพยาบาล
“ทนหน่อยนะ”
ฉินเยี่ยถือขวดน้ำขับไล่สิ่งชั่วร้ายอีกขวดหนึ่ง แล้วเอ่ยเตือน
ส่วนมันฝรั่งก็รีบถามอย่างอ่อนแรงว่า “อาจารย์... อาจารย์ฉินคะ จะเจ็บเหมือนเมื่อกี้ไหมคะ”
“ไม่”
ฉินเยี่ยยิ้มเล็กน้อย
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นของฉินเยี่ย มันฝรั่งก็รู้สึกวางใจ
แล้ววินาทีต่อมา...
“อ๊าาา!”
มันฝรั่งกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เจ็บปวดยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก!
เพราะฤทธิ์ของน้ำขับไล่สิ่งชั่วร้ายนั้น เทียบเท่ากับการนำแอลกอฮอล์ผสมกับเกลือมาราดลงบนแผลสด ความรู้สึกนั้นคงไม่ต้องบรรยาย
แต่ข้อดีก็คือ หลังจากที่บาดแผลเหล่านั้นมีควันดำลอยออกมาไม่นาน เลือดก็หยุดไหลอย่างรวดเร็ว
และพอทุกอย่างจบลง หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายนี้มา ใบหน้าที่น่ารักของมันฝรั่งก็ยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปอีก
“อาจารย์ฉิน! ทำกับน้องสาวแบบนี้ได้ยังไง! รีบปลอบเธอสิ! กอดเธอหน่อย!”
“เรื่องแบบนี้ฉันถนัด! ฉันเอง! ฉันเอง!”
“คนข้างบนฝันไปเถอะ! คนน่ะอาจารย์ฉินช่วยไว้ เรื่องก็อาจารย์ฉินเป็นคนจัดการ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก!”
“อาจารย์ฉินทำให้ฉันตาสว่างจริงๆ! ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าบนโลกนี้มีภูตผีปีศาจอยู่จริง!”
“ฉันก็เหมือนกัน! เมื่อกี้เชือกแดงเส้นนั้นน่ากลัวมาก! ตอนนี้ฉันยังขนลุกไม่หายเลย!”
“อาจารย์ฉินสุดยอด! อาจารย์ฉินเทพที่สุด!”
“อาจารย์ฉินคะ หนูดูเรื่องพวกนี้แล้ว ตอนกลางคืนจะไม่โดนผีมาหาใช่ไหมคะ”
ในห้องไลฟ์สดคึกคักขึ้นมา บรรยากาศก็ดีขึ้นตามไปด้วย ไม่มีความกดดันและความตึงเครียดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
และฉินเยี่ยหลังจากเหลือบมองคอมเมนต์เหล่านี้แล้ว ก็กระแอมหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า “สหายนักสะสมทุกท่านครับ เมื่อครู่เป็นปรากฏการณ์ปกติ ขอให้ทุกท่านเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ อย่าได้งมงาย!”
“เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์??? ปรากฏการณ์ปกติ???”
“ให้ตายสิ! ให้ฉันดูขนาดนี้แล้ว จะให้เชื่อวิทยาศาสตร์บ้าบออะไร! ฉันเชื่อแค่อาจารย์ฉิน!”
“ถ้าคนอื่นบอกให้ฉันเชื่อในวิทยาศาสตร์ ฉันอาจจะเชื่อ แต่ถ้าเป็นอาจารย์ฉินล่ะก็ คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้น!”
“พวกแกไม่เข้าใจสินะ! ให้แฟนคลับเก่าที่ติดตามอาจารย์ฉินมาสามวันอย่างฉันอธิบายให้ฟัง อาจารย์ฉินหมายความว่า ต้องเชื่อใน ‘วิทยาศาสตร์’ ของอาจารย์ฉิน ไม่ใช่ไอ้วิทยาศาสตร์จอมปลอมนั่น!”
“เข้าใจแล้ว! อาจารย์ฉิน ผมเข้าใจผิดไป!”
“ฉันก็เข้าใจผิดไป!”
มองดูกลุ่มผู้ชมที่พิมพ์ว่า “ฉันเข้าใจผิดไป” ฉินเยี่ยก็ถึงกับพูดไม่ออก
ฉันหมายความว่าอย่างนั้นที่ไหนกัน
พวกคุณเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว!