STBI : ตอนที่ 24 ตลาดกลางคืนหลินเจียง

“อื้ม เค้กที่นี่อร่อยมาก ท่านเองก็ลองทานดูสิ่!”

หญิงสาวชุดม่วงได้ขยับมือแล้วกินอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ยื่นจานเค้กหอม ๆ ให้กับ ไป๋ตงหลิน

หัวใจของ คุณชายเถียนฟู่ ได้กลายเป็นหนักอึ้ง บ้าเอ้ย ศิษย์น้อง นี่เจ้าจะไปรบกวนคุณชายท่านนี้ทำไมกัน?

หญิงสาวในชุดม่วงได้จ้องมองไปที่ ไป๋ตงหลิน ที่นั่งอยู่ตรงหน้านางและบ่นพึมพัมออกมา :

“นี่ พี่ชาย ไม่ต้องเกรงใจ นี่ก็แค่เค้กเท่านั้น ถือซะว่าเป็นค่าที่ ที่ให้พวกเรานั่งร่วมโต๊ะด้วย!”

ให้เค้ก?

เฮ้ คุณหนูท่านนี้ ช่างมีน้ำใจซะจริง!

ไป๋ตงหลิน ยิ้มและไม่สนใจ เขาได้หยิบเค้กขึ้นมาแล้วกัดลงไปเล็กน้อย :

“ขอบคุณ มันอร่อยมากเลยล่ะ!”

คุณชายเถียนฟู่ ที่เห็น ศิษย์น้องของเขาพูดคุยกับคนแปลกหน้าตรงหน้า เขาได้ถอนหายใจออกมา ตราบใดที่พวกเขาระวังคำพูด มันก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่อะไร

เขาได้นำจี้หยกป้องกันออกมาจากแหวนเก็บของพร้อมกับใส่มันลงไปในกระเป๋าพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับ ไป๋ตงหลิน

“สหายเต๋า สำเนียงของท่านดูไม่เหมือนคนตงหมิง ท่านคงจะเดินทางมาที่นี่เพื่อขึ้นเรือเดินทางใช่หรือไม่?”

“ถูกต้อง ข้ามาจากประเทศหนานหยาง ข้าได้เดินทางมาที่นี่โดยต้องการโดยสารทางเรือในแม่น้ำนู”ไป๋ตงหลิน ได้พยักหน้าและตอบกลับ

“ฮ่าฮ่า ช่างบังเอิญยิ่งนัก พวกเราก็เช่นเดียวกัน”

ขณะที่ทั้งสามคนพูดคุยกัน บรรยากาศก็กลายเป็นผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น คุณชายเถียนฟู่ ที่พบว่าถึงแม้คู่ต่อสู้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่พวกที่เข้าถึงได้ยาก อีกทั้งยังมีความสุภาพถ่อมตน

เขาได้นำจี้หยกกลับเข้าไปอย่างสงบ และ ระมัดระวังคำพูดระหว่างการพูดคุยกันระหว่างพวกเขา โลกใบนี้อันตรายเกินไป การระวังตัวก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

คนนึงสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน ส่วนอีกคนก็ระวังกิริยาคำพูดและการกระทำ อีกทั้งยังมี หญิงสาวอีกคนที่กำลังดื่มกินอย่างไม่ประสีประสา ซึ่งทั้งสอง ไม่ได้ถือสาอะไร

ทั้งสองคนนี้เป็นศิษย์ร่วมนิกายจื่อฟู ชื่อของคุณชายคนนี้คือ หลิวต้าฟู่ ซึ่งไม่ค่อยตรงกับชื่อเล่นของเขา ส่วนหญิงสาวในชุดม่วงมีชื่อว่า จื่อเสี่ยวหลิง นางค่อนข้างน่ารักพอ ๆ กับชื่อของนาง

“พี่ไป๋ ข้าสงสัยว่าท่านวางแผนจะทำอะไรต่อจากนี้?”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างกินข้าวกันเสร็จและเตรียมจะแยกย้าย ตอนนี้ หลิวต้าฟู่ ได้พยายามติดต่อกับ ไป๋ตงหลิน มากยิ่งขึ้น เพราะการคบค้าสมาคมกับคนที่แข็งแกร่งก็ถือเป็นเรื่องที่ดี

“ข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก และ ยังไม่ค่อยรู้จักสถานที่แห่งนี้ดีเท่าไหร่ หรือว่า พี่หลิวมีสถานที่ดี ๆ แนะนำงั้นหรือไม่?”

ไป๋ตงหลิน ได้จิบไวน์ของเขา มันจะเป็นการดีที่ได้ติดต่อกับ นักพรตเต๋าเหล่านี้มากยิ่งขึ้น เพราะว่ามันจะช่วยให้เขาเข้าใจโลกแห่งการบ่มเพาะพลังมากกว่าเดิม

“อ่า…ข้ารู้จักสถานที่ดี ๆ มากมายเลยหล่ะ!”

หลิวต้าฟู่ ยิ้มอย่างมีนัยยะ แต่เมื่อเขาเห็น จื่อเสี่ยวหลิง มองมาที่เขาอย่างสงสัย เขาก็รีบพูดด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง :

“พี่ไป๋ สนใจไปตลาดกลางคืนหลินเจียงรึไม่? ที่นี่คือศูนย์กลางการค้าของผู้บ่มเพาะพลังที่ใหญ่ที่สุดในหลายประเทศ! ถ้าท่านโชคดี บางทีอาจจะได้รับบางสิ่งของดี ๆ ติดไม้ติดมือกลับมา!”

การแสดงออกของ ไป๋ตงหลิน ได้เปลี่ยนไป นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้ทำความรู้จักกับโลกแห่งการบ่มเพาะพลังเลยไม่ใช่งั้นเหรอ ดังนั้นเขาจึงได้ตอบตกลง

“พอดีข้าเองก็ไม่มีแผนจะไปไหน ดังนั้นรบกวนพี่หลิวช่วยชี้แนะด้วย!”

จื่อเสี่ยวหลิง ที่ได้ยินก็รีบพูดขึ้นในทันที“ดูเหมือนว่าที่นั่นคงน่าสนุกไม่ใช่น้อย ข้าก็จะไปด้วย!”

หลิวต้าฟู่ ได้ยิ้มอย่างเชื่องช้า อั๊ยหยา ถ้าบิดาของเจ้ารู้ว่าข้ากำลังจะพาเจ้าไปที่ไหน เขาคงดุด่าข้าเป็นแน่!

เมื่อเห็นว่ามันค่อนข้างดึกแล้ว และ ตลาดกลางคืนกำลังจะเปิด หลังจากประทานอาหารและดื่มสุราเสร็จ ทั้งสามคนก็ออกจากร้านอาหารและมุ่งหน้าไปที่ตลาดกลางคืน

ก่อนจะไป จื่อเสี่ยวหลิง ยังสั่งเค้กหอมหวานหลายกล่อง เก็บใส่ แหวนมิติของนาง ด้วยท่าทีที่พึงพอใจ

เวลาภายในพื้นที่แหวนมิตินั้นจะเดินช้า ทำให้ คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการเน่าเสียของอาหาร มันค่อนข้างใช้งานง่ายกว่าตู้เย็นเป็นอย่างมาก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของมันคือมันไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้

ทั้งสามคนได้เดินไปตามถนน ภายในเมืองหลินเจียง เวลานี้ ค่อนข้างมีชีวิตชีวา เพราะที่นี่ไม่มีเวลาเคอร์ฟิว

ภายในประเทศที่แตกต่าง ก็ย่อมมีขนบธรรมเนียมที่แตกต่างกันออกไป ซึ่งนี่ถือเป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับ ไป๋ตงหลิน

ไม่รู้ว่าเพราะที่นี่อยู่ใกล้แม่น้ำนูหรือไม่ แต่ สาว ๆ ที่นี่ล้วนมีผิวพรรณที่ขาวแลดูมีน้ำมีนวล กันทั้งสิ้น พวกนางดูเหมือนกับ สาว ๆ ใน เจียงหนาน ในชีวิตก่อนของเขาเล็กน้อย

ทั้งสามคนได้หยุดลงในซอยทางตัน ไป๋ตงหลิน ได้มองไปที่พวกเขาด้วยท่าทางสงสัย แต่ทว่า พวกเขาได้ขยับเขยื้อนพลังบางอย่าง ทันใดนั้น ก็มีแสงเล็กน้อยปรากฏออกมาจากกำแพง จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปในกำแพง

รูปแบบเคลื่อนย้าย?เวทย์มนตร์?

สิ่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นไอพลังปราณไหลเวียนอยู่เล็กน้อย ไป๋ตงหลิน ได้ปล่อยร่างกายและเคลื่อนไหวเทคนิคหมัดเจ็ดหนองน้ำอย่างเงียบ ๆ เขาได้ปล่อยให้พลังงานจำนวนมากไหลเวียนเข้าไปในรูปแบบพื้นที่ จากนั้นก็เดินไปข้างใน

ไป๋ตงหลินรู้สึกว่าดวงตาของเขาได้เป็นประกาย เขามองไปยังพื้นที่โดยที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ ที่นี่ไม่ใช่ตลาดเล็ก ๆ อย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้

โคมไฟบนถนนที่นี่ค่อนข้างแปลกประหลาดมันได้ปลดปล่อยแสงสีขาวนวลจำนวนมากออกมา คล้ายกับหลอดไฟในชาติก่อนของเขา แต่โคมไฟที่นี่มียันต์บางอย่างแปะเอาไว้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันไม่ได้ใช้ไฟฟ้าเป็นตัวจ่าย

ที่นี่มีพื้นดินที่ค่อนข้างสะเอาดเรียบร้อย ถนนและตรอกจำนวนมากเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย และ มีแผงขายของมารวมตัวกันที่ลานจัตุรัสขนาดใหญ่มากที่สุด

เหล่านักพรตเต๋าจำนวนมากได้มารวมตัวกันที่นี่

ในเวลานี้ เขาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของกลิ่นอายพลังทุกประเภท ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าที่นี่ย่อมไม่ใช่ตลาดธรรมดาเหมือนกับบนโลกอย่างแน่นอน

“เป็นอย่างไรพี่ไป๋ ตลาดกลางคืนที่นี่มีบรรยากาศที่ไม่เลวเลยใช่มั้ย?”

“อืม!”ไป๋ตงหลิน ได้พยักหน้าและตอบกลับ

ตลาดกลางคืนของที่นี่ค่อนข้างแตกต่างจากตลาดจากโลกภายนอกอย่างแท้จริง คล้ายกับว่าที่นี่คู่โลกคู่ขนานของเมืองหลินเจียงแห่งนี้

หลิวต้าฟู่ ที่เห็นว่า ไป๋ตงหลิน พึงพอใจ เขาได้กล่าวพูดออกมาอย่างกระตือรือร้น :

“พี่ไป๋ หากท่านต้องการสิ่งใด โปรดบอกข้า พอดีข้าค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ข้าสามารถแนะนำร้านที่ดีที่สุดให้ท่านได้”

“เดินไปคุยไปก็ได้”

ไป๋ตงหลิน ไม่ได้ต้องการจะปิดบัง เขาต้องการมองหาทักษะบ่มเพาะพลังก็จริง แต่มันจะต้องเป็นทักษะบ่มเพาะร่างกาย

หากเอาตามที่พี่รองของเขากล่าวเอาไว้ ดูเหมือนว่าทักษะบ่มเพาะร่างกายจะค่อนข้างหายาก ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างคาดหวังกับสถานที่แห่งนี้

เกี่ยวกับสินค้าอื่น ๆ ภายในตลาด

ไม่ว่าจะเป็น อาวุธเวทย์ หรือ สมบัติที่ต้องการใช้พลังปราณในการเปิด เขาไม่มีพลังปราณมากพอที่จะดึงพลังงานเหล่านั้นออกมาใช้ ดังนั้นสิ่งเหล่านี้จึงเป็นเพียงแค่เครื่องประดับสำหรับเขา

หลังจากลองคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าสิ่งเดียวที่พอจะช่วยเหลือเขาได้ก็คือโอสถเม็ดต่าง ๆ โดยเฉพาะ โอสถพิษ

ทั้งสามคนได้เดินไปด้วยกัน โดย จื่อเสี่ยวหลิง ได้ซื้ออาหารมาจำนวนนึง เช่น ไก่ย่าง ปลาวิญญาณแห้ง ผลไม้วิญญาณเครือบน้ำตาล ตลอดเวลา ปากของนางไม่เคยหยุดเคี้ยวของกินเลย

ไป๋ตงหลิน อยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงไม่มองหาพวกทรัพยากรบ่มเพาะพลัง

ดังนั้น จื่อเสี่ยวหลิง จึงได้ตอบกลับ“ครอบครัวของข้ามีทรัพยากรบ่มเพาะพลังค่อนข้างมากและมันมีประสิทธิภาพดีกว่าที่นี่มากนัก!”

หลิวต้าฟู่ สีหน้าเปลี่ยนในทันที นี่เป็นคำเหมาะสมที่สมควรจะพูดออกมาหรือไม่?

หลิวต้าฟู่ ได้ซื้อโลหิตสัตว์วิญญาณจำนวนมาก กระทั่ง กระดาษอักขระที่ทำมาจากหนังสัตว์วิญญาณ เปลือกไม้วิญญาณ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวัสดุจำเป็นสำหรับการทำยันต์อักขระพลัง

เขายังไปที่ร้านเพื่อขายยันต์พลังที่เป็นงานฝีมือของเขา ยันต์สีม่วงที่เขาขายค่อนข้างเป็นที่นิยมอย่างมาก

ทั้งสามคนได้เดินไปที่จัตุรัสกลางของตลาดกลางคืน ที่นี่มีแผงขายของที่แปลกประหลาดมากมาย และ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นวัสดุบางอย่าง

คนพวกนี้ไม่เหมือนกับเจ้าของร้านดังบางแห่ง เพราะพวกเขาไม่มีอำนาจอยู่เบื้องหลัง รวมถึงความสามารถในการผลิต พวกเขาได้ขายผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปบางอย่าง เพื่อสร้างรายได้เล็กน้อย รวมถึงวัสดุหายากอื่น ๆ

ในสถานที่แห่งนี้ มี นักพรตเต๋า มารวมตัวกันอยู่จำนวนมาก ทุกคนได้ถูกกำหนดให้ไปยังทิศทางที่พวกเขาต้องการ

บ้างก็ซื้อ เศษดาบหัก บ้างก็ซื้อแผ่นหยกลึกลับ หรือ อาศัยดวง ในการมองหาซื้อของลึกลับอื่น ๆ

เกี่ยวกับสิ่งของในโลกนี้ มีหลายสิ่งที่ลึกลับซ่อนอยู่จำนวนมาก

และ ไป๋ตงหลิน ก็ต้องการพวกมัน แน่นอนว่าเขาไม่อยากจะพลาดสิ่งของที่ไม่มีอยู่ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาไป

ดังนั้นเขาจึงต้องการสิ่งเหล่านี้!