บทที่ 7: ฉันเจอลูกสาวแท้ๆ ของหัวหน้าแล้ว

บทที่ 7: ฉันเจอลูกสาวแท้ๆ ของหัวหน้าแล้ว

เซี่ยเสี่ยวซีกล่าวขอบคุณเพื่อนร่วมชั้นทุกคน จากนั้นจึงเดินไปหาหลี่เฮ่าหรานเพื่อขอบคุณเขาเช่นกัน เธอรู้ดีว่าวันนี้ครูเฉาถูกหลี่เฮ่าหรานตามตัวมาได้ทันเวลาพอดี และเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจก็เป็นคนที่หลี่เฮ่าหรานไปเชิญมา ในใจของเธอเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง แม้ในชีวิตนี้จะมีคนใจร้ายกับเธออย่างหวังจูฮัว แต่ก็ยังมีคนดีๆ อย่างครูเฉาและหลี่เฮ่าหรานคอยยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

หลี่เฮ่าหรานส่ายหน้าเบาๆ "ถ้าฉันไม่ให้เธอยืมหนังสือเล่มนั้น เรื่องวุ่นวายพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น" ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ทว่าเซี่ยเสี่ยวซีกลับแย้งว่า "ต่อให้ไม่มีเรื่องหนังสือ ป้าของฉันก็คงหาข้ออ้างอื่นมาหาเรื่องอยู่ดี เธอไม่ต้องเก็บมาใส่ใจมากนักหรอกนะ"

ไม่นาน ครูเฉาก็กลับมาที่ห้องเรียนพร้อมกับหวังเหม่ยลี่ "เอาล่ะ รีบทบทวนบทเรียนกันได้แล้ว เลิกจับกลุ่มซุบซิบกันสักที ถ้าใครก่อเรื่องวุ่นวายอีก ฉันเห็นว่าคงไม่ต้องมารับใบจบการศึกษากันแล้วมั้ง"

สิ้นเสียงคำประกาศ ทุกคนต่างรีบกลับไปนั่งประจำที่และเงียบเสียงลงทันที

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง ทันทีที่นายตำรวจจางกลับมาถึงสถานีตำรวจ เขาก็หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก มันเป็นรูปถ่ายคู่ของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ชายหนุ่มหล่อเหลากับหญิงสาวหน้าตาสะสวย ฝ่ายชายสวมเครื่องแบบทหาร จมูกโด่งเป็นสัน ซึ่งจมูกของเซี่ยเสี่ยวซีดูคล้ายกับเขามาก ส่วนฝ่ายหญิงมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตารีสวยรูปเมล็ดอัลมอนด์ และริมฝีปากจิ้มลิ้ม ซึ่งเซี่ยเสี่ยวซีมีส่วนคล้ายคลึงกับเธอถึงแปดส่วน

เห็นได้ชัดว่าหน้าตาของเซี่ยเสี่ยวซีรวมเอาข้อดีของทั้งคู่ไว้ หากคนแปลกหน้ามาเห็นก็คงดูออกทันทีว่าเซี่ยเสี่ยวซีเป็นลูกสาวของพวกเขา เพียงแต่ตอนนี้เธอดูผอมแห้งและซีดเซียวไปหน่อยเท่านั้น

จากนั้นเขาก็เปิดสมุดบันทึกและมองไปที่ชื่อ 'จางชิวเซียง' ซึ่งเป็นบุคคลที่เขากำลังตามหาอยู่

นายตำรวจจางนึกถึงสถานการณ์ของเซี่ยเสี่ยวซี แล้วรีบยกหูโทรศัพท์หมุนหมายเลขทันที ไม่นานปลายสายก็กดรับ

"ฮัลโหล ท่านครับ ผมคิดว่าผมเจอลูกสาวของผู้พันหลี่แล้ว แต่ยังต้องการให้ท่านช่วยตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติมอีกหน่อยครับ..."

การสอบของเซี่ยเสี่ยวซีในช่วงหลายวันต่อมาผ่านไปอย่างราบรื่น

เสียงกริ่งดังขึ้น สัญญาณการสอบวิชาสุดท้ายสิ้นสุดลง

หลังจากส่งกระดาษคำตอบ เซี่ยเสี่ยวซีก็รู้สึกโหวงเหวงเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติกลับมา สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องออกไปหางานทำเลี้ยงตัวเอง และหาเงินค่าเทอมสำหรับเรียนต่อในอนาคต

เซี่ยเสี่ยวซีถูกจางหลานลากตัวกลับหอพัก ระหว่างทางกลับ เธอเหลือบไปเห็นหวังจูฮัวซึ่งยังไม่ทันสังเกตเห็นเธอ เซี่ยเสี่ยวซีจึงรีบหลบหลังจางหลานทันที "เร็วเข้า ช่วยบังฉันหน่อย ป้าฉันมา"

ทันทีที่จางหลานได้ยินคำว่า 'ป้า' เธอก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัว

แต่ใครจะรู้ว่าสายตาของหวังจูฮัวจะไวขนาดนี้ หลังจากกวาดตามองไปทั่ว เธอก็สะดุดตากับเซี่ยเสี่ยวซีในกลุ่มนักเรียนที่กำลังเลิกเรียน

เธอพุ่งตัวเข้าหาเซี่ยเสี่ยวซีทันที แต่เซี่ยเสี่ยวซีเองก็ว่องไวไม่แพ้กัน เธอออกตัววิ่งหนี และด้วยความคุ้นเคยกับสถานที่ในโรงเรียน เธอจึงอาศัยชัยภูมิวิ่งวนหลอกล่อหวังจูฮัวไปรอบๆ

ฝูงชนที่เคยจอแจกลับชะงักนิ่งไปเพราะภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

หวังเหม่ยลี่ยืนกอดอก ยิ้มเยาะให้คนอื่นดู "คราวนี้เซี่ยเสี่ยวซีคงไม่ได้เรียนต่อแล้วล่ะ"

คนรอบข้างที่ได้ยินต่างมองเธอ แล้วค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกไปเงียบๆ

ทันใดนั้น รถจี๊ปคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในโรงเรียน

ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่รถจี๊ป เป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นรถแบบนี้ในเมืองเล็กๆ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

รถจี๊ปจอดสงบนิ่งที่ข้างสนามเด็กเล่น ชายวัยกลางคนสองคนในชุดตำรวจและทหารอีกหนึ่งคนในเครื่องแบบเต็มยศก้าวลงมาจากรถ หนึ่งในนั้นคือนายตำรวจจางที่เคยมาเมื่อไม่กี่วันก่อน นายทหารคนนั้นมีบุคลิกภูมิฐานสง่างาม ขณะที่จางหลานมองดู เธอแอบรู้สึกว่าเซี่ยเสี่ยวซีมีเค้าโครงหน้าตาคล้ายกับทหารคนนี้ชอบกล

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวจางหลานแล้วก็ถูกปัดตกไป เพราะสิ่งที่เธอกังวลตอนนี้คือเซี่ยเสี่ยวซี เธอรีบวิ่งไปหานายตำรวจจางทันที "คุณลุงตำรวจคะ ป้าของเซี่ยเสี่ยวซีมาดักจับตัวเธออีกแล้ว รีบไปช่วยเธอเร็วค่ะ!"

ทันทีที่นายตำรวจจางได้ยิน เขาก็หันไปบอกกับอีกสองคนที่เหลือทันที

"นั่นแหละ คือเซี่ยเสี่ยวซี"