บทที่ 30: มีสัตว์ประหลาดในน้ำ? งั้นก็เยี่ยมเลยสิ!

บทที่ 30: มีสัตว์ประหลาดในน้ำ? งั้นก็เยี่ยมเลยสิ!

เรื่องเป็นสุนัขตำรวจน่ะหยางหลินพอเข้าใจ แต่เรื่อง 'เดบิวต์' นี่สิ เขาตามไม่ทันจริงๆ

"คุณหยางครับ ตอนนี้ทางสถานีโทรทัศน์ของเรากำลังเตรียมรายการวาไรตี้เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง เดิมทีเราวางแผนจะร่วมมือกับทีมตำรวจสืบสวน แต่หลังจากได้เห็นสุนัขในสวนสัตว์ของคุณแล้ว พวกเราคิดว่าพวกมันเหมาะสมกว่าครับ"

นักข่าวถือไมโครโฟนจ่อปาก อธิบายให้หยางหลินฟังพลางลูบหัวลี่โกวด้านไปด้วย

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย หยางหลินก็ถึงบางอ้อ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะตอบตกลงเพื่อโปรโมตชื่อเสียงสวนสัตว์

แต่ตอนนี้ สุนัขพวกนี้ไม่ใช่สุนัขธรรมดาสำหรับเขาแล้ว พวกมันคือครอบครัว คือญาติสนิทมิตรสหายที่เขารัก และพวกมันสมควรได้รับค่าตอบแทน

คนพวกนี้คิดจะมาเกาะกระแสฟรีๆ ฝันไปเถอะ

"ขอโทษด้วยครับ พวกมันยังเด็กอยู่ ผมเลยยังไม่พิจารณาเรื่องนี้ครับ"

เห็นหยางหลินปฏิเสธ ทีมงานสถานีโทรทัศน์ก็ทำท่าจะเกลี้ยกล่อมต่อ แต่วินาทีถัดมา หลินเฟิงก็พูดแทรกขึ้นทันที:

"เห็นได้ชัดว่าคุณหยางรักสัตว์จากใจจริง พวกคุณอย่าไปคะยั้นคะยอเขาอีกเลย"

"รีบถ่ายรูปรวมกับพวกเรา แล้วก็แยกย้ายกันเถอะ"

เมื่อหลินเฟิงออกหน้า นักข่าวก็พูดไม่ออกอีกต่อไป

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ หลินเฟิงยื่นมือขวาออกมาอีกครั้ง

"คุณหยาง เงินรางวัลของคุณอยู่ในระหว่างดำเนินการ น่าจะโอนเข้าบัญชีภายในวันสองวันนี้ครับ"

"นอกจากนี้ ถ้าในอนาคตคุณเจอปัญหาอะไรและต้องการความช่วยเหลือจากเรา พวกเราจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถครับ"

ได้ยินคำพูดของหลินเฟิง หยางหลินก็รีบยื่นมือขวาออกไปจับตอบเช่นกัน

"แน่นอนครับ มีปัญหาต้องเรียกคุณตำรวจอยู่แล้ว"

"ถึงพวกมันจะเป็นสุนัขตำรวจไม่ได้ แต่ถ้าคุณต้องการใช้งานพวกมัน ผมยินดีให้ช่วยแน่นอนครับ"

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ไม่นานหลินเฟิงก็นำทีมนักข่าวออกจากสวนสัตว์ไป

นักท่องเที่ยวเห็นดังนั้นก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไป

เมื่อนักท่องเที่ยวจากไปหมดแล้ว ชายชราสองคนในชุดเครื่องแบบสวนสัตว์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหยางหลิน

พวกเขาคือว่านฝูซิงและหม่าเว่ยกั๋ว ที่เคยอาสามาทำงานในสวนสัตว์นั่นเอง

ในเวลานี้ คนหนึ่งถือไม้กวาด อีกคนถือกระบองตำรวจ ดูไม่เหลือคราบปรมาจารย์ช่างภาพหรือปรมาจารย์กังฟูเลยแม้แต่น้อย

"ผู้จัดการ ผมทำความสะอาดกรงลิงเสร็จแล้ว จะให้ไปทำความสะอาดกรงเสือต่อเลยไหม?"

"ผู้จัดการ เมื่อกี้ผมเพิ่งสั่งสอนนักท่องเที่ยวไร้มารยาทไปคนหนึ่ง มีอะไรให้ทำต่อไหมครับ?"

ฟังคำพูดของทั้งสอง หยางหลินอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจ

เขาไม่คิดเลยว่าคุณปู่สองคนนี้จะกระตือรือร้นขนาดนี้

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอย่างสบายๆ:

"งั้นคุณปู่ทั้งสองไปที่ทะเลสาบเทียมกับผมหน่อยไหมครับ? ช่วงนี้ไม่รู้ขยะมาจากไหนเยอะแยะไปหมด"

พูดจบ เขาก็เดินนำไปยังทะเลสาบเทียมทันที

ในฐานะพื้นที่ศูนย์กลางของสวนสัตว์ ทะเลสาบเทียมแห่งนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่

ตามคำบอกเล่าของคุณปู่ของเขา นานมาแล้วที่นี่เคยเป็นบ่อเหมืองขนาดใหญ่ หลังจากขุดแร่หมดแล้วก็กลายเป็นทะเลสาบ โดยส่วนที่ลึกที่สุดลึกอย่างน้อยสี่สิบถึงห้าสิบเมตรเลยทีเดียว

ที่ผ่านมาก็ปกติดี แต่ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมถึงมีขยะลอยขึ้นมาเป็นระยะๆ

ทว่ายังไม่ทันที่หยางหลินจะไปถึงเขตทะเลสาบเทียม เขาก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมและเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาแต่ไกล

ทันใดนั้น เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี จึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นทันที

เมื่อมาถึง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังชี้ไปที่ผิวน้ำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พลางร้องตะโกน:

"เสี่ยวเป่า! เสี่ยวเป่าของแม่!"

ได้ยินเสียงร้องปานจะขาดใจของเธอ หยางหลินรู้สึกทันทีว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

เมื่อเห็นเงาเสื้อผ้าจางๆ กลางทะเลสาบ เขาแทบจะไม่ต้องคิด กระโดดตูมลงไปในทะเลสาบเทียมทันที

พอลงน้ำ เขาก็รีบว่ายจ้วงไปยังจุดที่มีฟองอากาศผุดขึ้นมากลางทะเลสาบอย่างรวดเร็ว

วินาทีนี้ บอกได้เลยว่าเขาเป็นกังวลสุดขีด

ถ้ามีเด็กมาเป็นอะไรไปในสวนสัตว์ของเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่สวนสัตว์จะเดือดร้อน แต่ตัวเขาเองก็จะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

ทว่าเมื่อเขาว่ายไปถึงกลางทะเลสาบ ร่างที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แต่ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความโมโห

"บ้าเอ๊ย มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? ทำไมหมาพุดเดิ้ลถึงชื่อเสี่ยวเป่าฟะ?"

"ถ้ารู้ว่าเป็นแค่หมาตัวเล็กๆ ให้ลี่ซวงอิงบินมาโฉบไปก็ได้แล้ว"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ช่วยขึ้นไปก่อนแล้วกัน"

แม้อจะรู้สึกเพลียใจ แต่หยางหลินก็ยังอุ้มเจ้าพุดเดิ้ลตกน้ำไว้ในอ้อมแขน

ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะว่ายเข้าฝั่ง เงาดำมหึมาก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากก้นทะเลสาบ

หยางหลินมองไม่เห็น แต่นักท่องเที่ยวบนฝั่งเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง

ทันใดนั้น นักท่องเที่ยวเหล่านั้นก็เริ่มตะโกนกันอย่างบ้าคลั่ง:

"มีสัตว์ประหลาดในน้ำ! ว่ายเร็วเข้า! ว่ายเร็วเข้า!"

"ผู้จัดการ หนีเร็ว!"

ได้ยินเสียงตะโกนจากคนบนฝั่ง สีหน้าของหยางหลินฉายแววงุนงงทันที

"สัตว์ประหลาดในน้ำ? ทะเลสาบนี้น่ะนะจะมีสัตว์ประหลาด?"

แม้จะไม่ค่อยเชื่อ แต่หยางหลินก็ยังหันกลับไปมอง

วินาทีถัดมา เขาถึงกับเหงื่อตก

ภายใต้ผิวน้ำสีเขียวมรกต เงาดำที่มีขนาดใหญ่กว่าคนกำลังพุ่งตรงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว

"เชรดเข้!"

หลังอุทานออกมาคำหนึ่ง หยางหลินรีบเร่งสปีดการว่ายน้ำจนสุดชีวิต

ระยะทางที่ปกติต้องใช้เวลาเป็นนาทีกว่าจะว่ายถึง เขาใช้เวลาเพียงสิบกว่าวินาทีก็พุ่งเข้าหาฝั่ง

และในวินาทีที่เงาดำนั้นกำลังจะไล่ตามเขาทัน ไม้ยาวท่อนหนึ่งที่แฝงด้วยพลังมหาศาลก็แทงฉึกกระแทกผิวน้ำลงไปอย่างดุดัน

ตามมาด้วยมือสองคู่ที่ฉุดกระชากร่างของหยางหลินขึ้นสู่ฝั่งอย่างรวดเร็ว

เงยหน้าขึ้นมอง เขาพบว่าเป็นคุณปู่ทั้งสองนั่นเองที่ดึงเขาขึ้นมา

"ผู้จัดการ เมื่อกี้คุณกระโดดลงไปเร็วเกิน พวกเรายังไม่ทันบอกเลยคุณก็โดดลงไปซะแล้ว"

"ใช่ครับ นึกไม่ถึงเลยว่าผู้จัดการจะเสียสละเพื่อหมาตัวเล็กๆ ขนาดนี้ ดูท่าคุณจะรักหมาจริงๆ นะครับเนี่ย"

"ผู้จัดการจิตใจเมตตาจริงๆ"

"เมื่อกี้ไอ้เงาดำนั่นมันตัวอะไรน่ะ? ดูน่ากลัวชะมัด"

"คงไม่ใช่จระเข้หรอกมั้ง? จระเข้ดำน้ำได้ไหมเนี่ย? ผู้รู้ช่วยตอบที"

"หรือว่าจะเป็น 'พรายน้ำ' ในตำนาน?"

"เชรด ถ้าเป็นพรายน้ำจริงนี่มันส์แน่"

"นี่คงไม่ใช่สัตว์ที่ผู้จัดการเลี้ยงไว้อีกตัวหรอกนะ?"

"อ่า ใช่ๆๆ ทุกอย่างผู้จัดการเลี้ยงไว้หมดแหละ"

...

ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชน หยางหลินที่ยังขวัญเสียอยู่บ้างอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองทะเลสาบเทียมด้านหลัง

ทะเลสาบเทียมกลับสู่ความสงบแล้ว ไร้ซึ่งร่องรอยของสัตว์ประหลาดเมื่อครู่

"ทำไมจู่ๆ ถึงมีสัตว์ประหลาดโผล่มาได้? มันจะส่งผลกระทบต่อสวนสัตว์ไหมเนี่ย?"

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น หยางหลินก็รู้ตัวว่าเขากังวลเกินเหตุ

เพราะในเวลานี้ สีหน้าของนักท่องเที่ยวไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยสักนิด แต่กลับแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ

และเมื่อเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นถูกอัปโหลดขึ้นโลกออนไลน์ ชาวเน็ตกลับตื่นเต้นยิ่งกว่านักท่องเที่ยวเสียอีก