บทที่ 33 - สกิลเลขเทพจุติ! พาแฟนสาวคนสวยไปซื้อบ้าน!

บทที่ 33 - สกิลเลขเทพจุติ! พาแฟนสาวคนสวยไปซื้อบ้าน!

เสียงกระซิบกระซาบดังหึ่งๆ ไปทั่วห้องเรียน

ซูมู่ชิงได้ยินเสียงเอะอะรอบข้างก็เงยหน้าขึ้น มองที่นั่งว่างเปล่าของเฉินเจิ้งอวี่ด้วยความแปลกใจ

ก่อนหน้านี้เฉินเจิ้งอวี่มักจะโชว์เทพวิชาภาษาอังกฤษและวิชาสายสังคม ถึงวิชาภาษาไทยจะมีบ้างแต่นานๆ ที แต่วันนี้กลับสร้างความฮือฮาแบบสุดๆ

ดูเหมือนทักษะภาษาไทยของเขาก็พัฒนาไปแบบก้าวกระโดดจนแซงหน้าเธอไปแล้วเหรอเนี่ย?

ทั้งที่วิชาภาษาไทยคือวิชาที่เธอถนัดและภูมิใจที่สุดแท้ๆ!

แต่ความคิดน้อยใจแวบเข้ามาแค่ครู่เดียว ก็ถูกแทนที่ด้วยความภาคภูมิใจและความหวานชื่น

"สมเป็นผู้ชายของฉัน!"

ยิ่งเฉินเจิ้งอวี่เก่งกาจ คนเป็นแฟนอย่างเธอก็ยิ่งยืดอกได้เต็มที่

ซูมู่ชิงสงบสติอารมณ์ กลับมาจดจ่อกับข้อสอบตรงหน้าต่อ

ส่วนเฉินเจิ้งอวี่ที่ส่งข้อสอบก่อนเวลา ไม่ได้หนีออกนอกโรงเรียนอย่างที่ใครๆ คิด

โรงเรียนมีกฎว่าช่วงสอบจำลอง ห้ามออกนอกโรงเรียนก่อนเวลาเพื่อไม่ให้รบกวนการสอบของระดับชั้นอื่น

ดังนั้น หลังจากได้รับอนุญาตจากครูหวังแบบงงๆ เฉินเจิ้งอวี่ก็กลับมานั่งที่โต๊ะ

เขาไม่ได้นั่งเฉยๆ แต่หยิบข้อสอบจำลองคณิตศาสตร์ชุดใหม่เอี่ยมออกมา ใส่ที่อุดหูตัดเสียงรบกวน แล้วเริ่มลงมือตะลุยโจทย์อย่างบ้าคลั่ง

เวลาผ่านไปทีละวินาที

ในห้องเรียน ฝั่งหนึ่งคือนักเรียนคนอื่นที่กำลังกุมขมับทำข้อสอบภาษาไทยด้วยความทรมาน

อีกฝั่งคือเสียงปากกาขีดเขียนบนกระดาษคณิตศาสตร์ดัง "แกรกๆ" ของเฉินเจิ้งอวี่

ภาพที่เห็นมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดเวลาสอบภาษาไทยดังขึ้น เฉินเจิ้งอวี่ถอนหายใจยาว วางปากกาลง

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เขาทำข้อสอบจำลองคณิตศาสตร์ระดับยากนรกแตกเสร็จไปอีกชุด ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

แถมยังตรวจคำตอบเสร็จสรรพ

คะแนนที่ได้สูงกว่าสถิติเดิมของตัวเองไปอีกสามคะแนน!

"นักเรียน หมดเวลาสอบ วางปากกา เก็บข้อสอบ!"

เสียงครูหวังดังขึ้น

เสียงโอดครวญดังระงมทั่วห้อง

"หา? หมดเวลาแล้วเหรอ? ฉันยังเขียนเรียงความไม่จบเลย!"

"บทความโบราณโคตรยาก อ่านไม่รู้เรื่องสักตัว!"

"จบเห่แล้ว สอบรอบนี้เน่าแน่ เตรียมโดนแม่ตีก้นลายแน่ๆ..."

ท่ามกลางเสียงบ่นระงม เสียงเครื่องจักรสังเคราะห์ที่ไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นในหัวของเฉินเจิ้งอวี่

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ตั้งใจเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ เวลาสะสมและปริมาณถึงเกณฑ์อัปเกรด!]

[สกิล "ทักษะคณิตศาสตร์ขั้นต้น" อัปเกรดเป็น "ทักษะคณิตศาสตร์ขั้นสูง" เรียบร้อยแล้ว!]

ตูม!

กระแสความเย็นวาบอีกสายพุ่งจากหัวลงมา ล้างสมองจนโล่ง!

สูตรซับซ้อน วิธีแก้โจทย์พิสดาร โมเดลคณิตศาสตร์ชั้นสูง ไหลเข้ามาในสมองเหมือนสายน้ำ จัดระเบียบ เชื่อมโยง จนเข้าใจทะลุปรุโปร่ง!

โจทย์ยากๆ ที่เคยต้องคิดนิดนึง ตอนนี้ในสายตาเขา มันง่ายเหมือน "1+1=2"!

มุมปากเฉินเจิ้งอวี่ยกยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

ทักษะภาษาไทยขั้นสูง บวกกับทักษะคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่เพิ่งได้มา

คะแนนรวมสอบรายเดือนรอบนี้ คงทำเอาทุกคนอ้าปากค้างจนขากรรไกรหลุดแน่!

หึหึ

ชักอยากเห็นหน้าเหวอๆ ของหมาเทียนโย่วและพวกที่ดูถูกเขาเร็วๆ ซะแล้วสิ!

ครูหวังหอบปึกข้อสอบเดินจากไปพร้อมความกังวลใจ

เขาตัดสินใจแล้ว บ่ายนี้ว่างเมื่อไหร่ จะรื้อหาข้อสอบของเฉินเจิ้งอวี่มาตรวจเป็นคนแรก! เขาอยากรู้ใจจะขาด!

ซูมู่ชิงส่งข้อสอบเสร็จ ก็ปัดผมทัดหูอย่างสง่างาม เดินร่าเริงมาหาเฉินเจิ้งอวี่

"ทำไมนายทำข้อสอบเร็วจัง?!"

เธอพูดไป ควงแขนเฉินเจิ้งอวี่อย่างสนิทสนมไป ตัวแทบจะสิงร่าง ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของพวกผู้ชายในห้อง

"ฉันรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ค่อยดีเลย คะแนนอาจจะไม่เท่ารอบก่อนก็ได้" ซูมู่ชิงทำปากยื่นอ้อนนิดๆ

"ช้าแล้วนะ!"

เฉินเจิ้งอวี่หันมามองแฟนสาวคนสวย พูดขิงใส่หน้าตาย

"ฉันเสียเวลาตรวจทานตั้งสองรอบไปยี่สิบนาทีแหนะ ขืนตรวจต่ออีกรอบ คงได้อ้วกแตกแน่!"

"หา?"

ดวงตาสวยของซูมู่ชิงเบิกกว้าง เป็นประกายวิบวับ

"นาย... นายยังมีเวลาตรวจทานอีกสองรอบตั้งยี่สิบนาทีเหรอ?!"

เธอรู้ว่าช่วงนี้เฉินเจิ้งอวี่เก่งขึ้น แต่ไม่นึกว่าจะเก่งหลุดโลกขนาดนี้!

เธอทำข้อสอบชุดนี้แบบไฟลนก้น เหลือเวลาอีกแค่สามนาที แทบจะแค่กวาดตาดูว่าฝนรหัสถูกไหม แล้วก็ต้องส่ง

แต่เฉินเจิ้งอวี่ ไม่แค่เสร็จก่อนเป็นชั่วโมง ยังมีเวลาเหลือตรวจทานสองรอบ?!

ห่างชั้นกันเกินไปแล้ว!

"ช่วงนี้นายเก่งจนน่ากลัวจริงๆ!" ซูมู่ชิงชมจากใจ

สายตาที่มองเฉินเจิ้งอวี่ นอกจากความรัก ยังมีความบูชาปนอยู่ด้วย

"ตอนแรกฉันก็คิดว่าหมาเทียนโย่วสู้นายไม่ได้แน่ๆ ตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่าเขาแพ้ราบคาบชัวร์!" ซูมู่ชิงยิ้มแก้มปริ

อันดับในชั้นปี หมาเทียนโย่วตามหลังเธออยู่หน่อยนึงตลอด

แต่ตอนนี้ เฉินเจิ้งอวี่เก่งกว่าเธอไปไกลโข

ดังนั้น ที่มั่นใจอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมั่นใจเกินร้อย!

"แน่นอน!" เฉินเจิ้งอวี่ยิ้ม บีบจมูกโด่งรั้นของเธอเบาๆ "ผัวเธอไม่เคยทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจหรอก"

ทั้งสองคุยหยอกล้อกันเดินออกจากโรงเรียน

เฉินเจิ้งอวี่โบกแท็กซี่ พาซูมู่ชิงไปร้านรับฝากจักรยานเมื่อวาน

เอารถใหม่เอี่ยมสองคันกลับมา

"ป่ะ ฉันจะพาไปที่ดีๆ!"

เฉินเจิ้งอวี่ขึ้นคร่อมรถ หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ซูมู่ชิง แล้วปั่นมุ่งหน้าไปทางใจกลางเมืองเกาไห่

ซูมู่ชิงงงๆ แต่เห็นแผ่นหลังมั่นใจของเฉินเจิ้งอวี่ ก็ไม่ถามอะไร พยักหน้าว่าง่าย ปั่นรถคันใหม่ตามไปติดๆ

สิบนาทีต่อมา

ทั้งสองมาถึงย่านที่ได้ชื่อว่า "ปอดของเมือง" เกาไห่

ที่นี่มีภูเขาแม่น้ำ ต้นไม้ร่มรื่น วิวสวยสุดยอด อากาศดีที่สุดในเมือง

และท่ามกลางที่ดินทองคำฝังเพชรนี้ มีโครงการหมู่บ้านหรูหราอลังการดั่งพระราชวังตั้งตระหง่านอยู่

"หวนอวี่เทียนเซี่ย" (จักรวาลใต้หล้า)

คฤหาสน์หรูอันดับหนึ่งของเมืองเกาไห่ ไม่มีที่สอง

คนที่จะอยู่ที่นี่ได้ ถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจล้นมือ แค่กระดิกเท้าทีเดียววงการธุรกิจเมืองเกาไห่ก็สะเทือน

ตอนนี้ เฉินเจิ้งอวี่กับซูมู่ชิงจอดจักรยานหน้าสำนักงานขายสุดหรูของ "หวนอวี่เทียนเซี่ย"

ซูมู่ชิงมองสำนักงานขายที่ตกแต่งทองอร่ามอย่างกับโรงแรมห้าดาว แล้วงงเป็นไก่ตาแตก

"เจิ้งอวี่ เรา... มาทำอะไรที่นี่?"

"ป่ะ! เข้าไปดูกัน!"

เฉินเจิ้งอวี่ไม่ตอบ จูงมือเธอเดินดุ่มๆ เข้าไปในสำนักงานขาย

ในใจเขากำลังลุกโชนด้วยไฟแห่งความตื่นเต้น

"'เงินคืนจากการใช้จ่าย' รอบแรกของเดือนนี้ยังไม่ได้ใช้เลย"

"วันนี้ ต้องจัดหนัก!"

"ฮี่ๆ!"

[จบแล้ว]