บทที่ 920: เผชิญหน้ากับการตัดสินใจ (ตอนฟรี)

บทที่ 920: เผชิญหน้ากับการตัดสินใจ

การทดสอบคุณสมบัติลมนี้ แตกต่างจากการทดสอบคุณสมบัติไฟและน้ำแข็งก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

แม้ว่าจะเป็นการโจมตีต่อเนื่องห้าครั้งเช่นกัน แต่ตลอดทั้งกระบวนการ คมมีดสายลมเหล่านั้นไม่เคยหยุดนิ่ง มันพุ่งออกมาจากพายุทอร์นาโดแต่ละลูกอย่างต่อเนื่อง ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของต้วนอี้ทีละครั้ง ทีละครั้ง

ต้วนอี้ที่ถูกขังอยู่ในเขตแดนวายุ ก็ราวกับกำลังรับโทษทัณฑ์แล่เนื้อเถือหนังพันชิ้นหมื่นชิ้น ความเจ็บปวดนั้นเกินจะบรรยาย

ที่น่ากลัวที่สุดคือ เนื่องจากกระบวนการไม่มีการหยุดพักเลยแม้แต่น้อย ทำให้ต้วนอี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่คือการโจมตีระลอกที่เท่าไหร่แล้ว

ทำได้เพียงคาดเดาจากการประเมินความรุนแรงของคมมีดสายลม เพื่อรับรู้ว่ากำลังอยู่ในการโจมตีระลอกที่เท่าไหร่

“จากที่เห็นในตอนนี้ นี่น่าจะเป็นการโจมตีของคมมีดสายลมระลอกที่สามแล้ว”

“แต่ต้องบอกเลยว่า...ด่านนี้...มันเจ็บปวดชิบหายเลยโว้ย!”

ในตอนนี้ต้วนอี้ถึงกับอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

นี่ก็โทษต้วนอี้ไม่ได้ สภาพของต้วนอี้ในตอนนี้ช่างน่าสังเวชเหลือเกิน

พูดได้เลยว่า ทั่วทั้งร่างของต้วนอี้ไม่มีเนื้อดีๆ เหลืออยู่เลย เลือดไหลนองเต็มพื้น ต้วนอี้รู้สึกได้ว่าเลือดในกายของเขาแทบจะไหลจนหมดตัวแล้ว

หลังจากตะโกนประโยคนั้นออกไป ต้วนอี้ก็ตกอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ สติเลือนลาง

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น คมมีดสายลมรอบๆ ก็ไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย และพลังทำลายล้างก็รุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

โดยไม่รู้ตัว ก็ได้เข้าสู่การโจมตีของคมมีดสายลมระลอกที่สี่แล้ว

คมมีดสายลมระลอกที่สี่นั้น น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นอสูรปีศาจคุณภาพระดับสีส้มที่มีพลังป้องกันสูงส่ง เมื่อเข้ามาในที่แห่งนี้ ก็ไม่อาจทนอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที

แต่ต้วนอี้ในตอนนี้ กลับยังคงยืนหยัดอยู่! ต้วนอี้ที่กำลังทนรับการโจมตีของคมมีดสายลมระลอกที่สี่ ร่างกายอาบไปด้วยเลือด กระทั่งมองเห็นกระดูกสีขาว...

หากไม่มองดูให้ดี อาจจะคิดว่าต้วนอี้ในตอนนี้ได้ตายไปแล้ว

แต่ต้วนอี้ยังไม่ตาย เขายังคงมีลมหายใจที่แผ่วเบาอยู่ ริมฝีปากดูเหมือนจะพึมพำเบาๆ ว่า “เข้ามาสิ เข้ามาอีกสิ ข้าผู้นี้ยังทนไหว!”

หลังจากที่การโจมตีของคมมีดสายลมระลอกที่สี่ดำเนินต่อไปประมาณสองสามนาที คมมีดสายลมที่โจมตีอย่างต่อเนื่องก็ค่อยๆ สงบลง

“จบ...จบแล้วเหรอ?”

ต้วนอี้รู้สึกได้ว่าคมมีดสายลมค่อยๆ หายไป อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยในใจ

เพราะหากการทดสอบด่านนี้ผ่านไปแล้วจริงๆ เขาควรจะเข้าสู่สภาวะที่ราวกับตายไปแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงยังไม่เป็นเช่นนั้น?

“ข้าเข้าใจแล้ว...น่าจะเป็นเพียงการสิ้นสุดของการโจมตีสี่ระลอกแรก ยังมีครั้งสุดท้ายอีก”

ต้วนอี้ที่อยู่ในสภาพใกล้ตาย เมื่อคิดถึงตรงนี้ บนร่างของเขาก็ปรากฏม่านแสงสีเขียวอมฟ้าขึ้นมาทันที

พร้อมกับการปรากฏตัวของม่านแสงสีเขียวอมฟ้านี้ ต้วนอี้สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบาดแผลที่เกิดจากคมมีดสายลมบนร่างกายดูเหมือนจะไม่เจ็บปวดเท่าเดิมแล้ว

“ฮ่าๆๆ! สามารถทนมาได้ถึงขั้นนี้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าข้าสำเร็จแล้ว”

“เข้ามาเลย การโจมตีระลอกสุดท้าย เข้ามาได้เลย!”

ต้วนอี้ที่เห็นม่านแสงสีเขียวอมฟ้าปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงสุดท้ายก่อนตายหรือเพราะความตื่นเต้นเกินไป จู่ๆ ก็กลับมามีแรงอีกครั้ง เขาตะโกนใส่พายุทอร์นาโดรอบๆ

และพายุทอร์นาโดรอบๆ ดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของต้วนอี้ มันพลันบ้าคลั่งขึ้นมาทันที

จากนั้น พายุทอร์นาโดเหล่านั้นทั้งหมดก็รวมตัวเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดลูกเดียวที่ปลดปล่อยพลังงานคุณสมบัติลมที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ในวินาทีต่อมา จากพายุทอร์นาโดลูกนั้นก็ยิงคลื่นพลังงานสีเขียวอมฟ้าที่ทรงพลังออกมา ทะลวงผ่านร่างกายของต้วนอี้ในทันที

ร่างกายของต้วนอี้ ในชั่วพริบตานี้ก็แตกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิต...

...

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ต้วนอี้ก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ ต้วนอี้ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ราวกับเป็นวิญญาณ แต่กลับตื่นขึ้นมาโดยตรง

รอบด้านไม่ได้มืดมิดอีกต่อไป แต่เป็นสภาพแวดล้อมที่ขาวโพลนไปหมด

ต้วนอี้ก็มองไม่เห็นสิ่งใดรอบๆ เช่นกัน

“แปลกจริง ที่นี่มันที่ไหนกันอีก?”

ต้วนอี้มองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ พูดออกมาด้วยความสงสัย

เพราะตามการคาดเดาของต้วนอี้ก่อนหน้านี้ หลังจากทนรับการทดสอบคุณสมบัติทั้งสามอย่าง ไฟ น้ำแข็ง และลมได้แล้ว ตราบใดที่ยังไม่ตายสนิท ก็ควรจะถือว่าผ่านแล้ว

และหลังจากผ่านด่านแล้ว ไม่ควรจะถูกส่งกลับไปยังแท่นบูชาหรอกหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

“เดี๋ยวก่อน หรือว่าข้ายังไม่ผ่านด่าน?”

เมื่อต้วนอี้คิดถึงตรงนี้ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

เพราะแม้ว่าต้วนอี้จะมีร่างกายที่พิเศษ มีพลังงานหลายคุณสมบัติ แต่ในปัจจุบัน เขามีเพียงพลังงานคุณสมบัติสามอย่างคือ ไฟ น้ำแข็ง และลม เท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับการทดสอบพลังงานคุณสมบัติทั้งสามนี้ ต้วนอี้ก็มั่นใจว่าสามารถผ่านไปได้

แต่หากเป็นการทดสอบพลังงานคุณสมบัติอื่นๆ ต้วนอี้ก็ไม่แน่ใจนัก หากพลาดพลั้งไป อาจจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปจริงๆ ก็ได้

โดยเฉพาะพลังงานคุณสมบัติสายฟ้าที่มีพลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวที่สุด

“ยินดีด้วยที่เจ้าผ่านการทดสอบพลังงานคุณสมบัติทั้งสามอย่าง ไฟ น้ำแข็ง และลม”

ในขณะที่ต้วนอี้กำลังสับสนงุนงง เสียงที่เปี่ยมด้วยอำนาจซึ่งดังมาจากที่ใดไม่ทราบ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

จากนั้น แสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่งก็ตกลงมาจากท้องฟ้า สาดส่องลงบนร่างของต้วนอี้โดยตรง ห่อหุ้มเขาไว้ทั้งหมด

ในตอนแรก ต้วนอี้ยังคงสงสัยอย่างยิ่งว่าแสงสีทองเหล่านี้คืออะไร แต่ในขณะที่เขาคิดจะถาม พลันรู้สึกได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของต้วนอี้อย่างไม่ขาดสาย

ต้วนอี้สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าระดับพลังของตนเองกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาก็ทะลวงผ่านพันธนาการของระดับเพชรห้าดาว กลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าว

“นี่...นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”

“ข้ากลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าวแบบนี้เลยเหรอ?”

ต้วนอี้รู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่เหมือนความจริงเลย

แต่เมื่อคิดว่าที่นี่คือมรดกที่ท่านผู้อาวุโสจวินฮ่าวเทียนทิ้งไว้ ต้วนอี้ก็พอจะเข้าใจได้

“ไม่ใช่ เป้าหมายของข้าคือการเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวแห่งจ้าวที่แท้จริง”

“เพียงแค่ไปถึงระดับครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าว ข้าไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด”

“เจ้าคงไม่ได้จงใจให้ข้าเลื่อนขั้นเป็นครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าว เพื่อที่จะไล่ข้าไปใช่ไหม?”

ต้วนอี้คิดถึงตรงนี้ สีหน้าก็พลันตึงเครียด เขาตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทว่า ไม่มีเสียงใดตอบกลับต้วนอี้

หลังจากผ่านไปประมาณสองสามนาที แสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างของต้วนอี้ก็ค่อยๆ สลายไป

นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ระดับพลังของต้วนอี้ก็มั่นคงอยู่ที่ระดับครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าวอย่างสมบูรณ์

“ข้าให้เจ้าเลือกสองทางเช่นกัน หนึ่ง ยอมแพ้การทดสอบต่อไป ออกไปจากประตูแสงด้านซ้าย เมื่อทำเช่นนั้น เจ้าก็จะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งก้าวจ้าวแห่งจ้าวที่ทรงพลัง”

“สอง เจ้าเข้าร่วมการทดสอบต่อไป เข้าไปจากประตูแสงด้านขวา เพื่อรับการทดสอบจากคุณสมบัติทั้งสามอย่าง น้ำ สายฟ้า และดิน หากเจ้าผ่านไปได้ เจ้าก็จะมีโอกาสเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวแห่งจ้าว”

“แต่หากเจ้าล้มเหลว ความพยายามที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน!”

พร้อมกับที่เสียงอันเปี่ยมด้วยอำนาจนั้นหายไป ที่ด้านซ้ายและขวาของต้วนอี้ก็ปรากฏประตูแสงขึ้นมาบานหนึ่ง