ตอนที่ 10 การพัฒนาจากการฝึกฝนแบบเก็บตัว, อีธาน

ตอนที่ 10 การพัฒนาจากการฝึกฝนแบบเก็บตัว, ฮิบิกิ

การปรับปรุงบ้านเพาะพันธุ์ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว และการประเมินบรีดเดอร์ของลีไวก็มีกำหนดจะจัดขึ้นที่เมืองโคโตบุกิ

การศึกษาของลีไวที่ยาวนานกว่าหนึ่งเดือนก็ใกล้จะสิ้นสุดลงเช่นกัน และคุณปู่ก็ให้เขาหยุดพักหนึ่งวัน

วันก่อนที่จะออกจากเมืองคันนางิ ลีไวได้วางแผนที่จะไปเยี่ยมชมสถาบันประวัติศาสตร์เมืองคันนางิ

เขาต้องการปรึกษาศาสตราจารย์อาเคบงเกี่ยวกับเทพเจ้าแห่งมิติและเวลาและผู้พิทักษ์แห่งทะเลสาบ

“ศาสตราจารย์อาเคบงไปที่เมืองฮาคุไทแล้ว และอาจจะยังไม่กลับมาอีกสักพัก”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอธิบายเหตุผลให้ลีไวฟัง

เนื่องจากเติบโตในเมืองคันนางิและรู้จักหลานสาวของศาสตราจารย์อาเคบง ลีไวจึงสามารถ "ใช้เส้นสาย" ในเมืองคันนางิได้

“โอเคครับ ขอบคุณครับ”

เนื่องจากการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ในเมืองฮาคุไท ลีไวจึงพลาดโอกาสที่จะได้พบเธอไปชั่วคราว

ลีไวหันไปเยี่ยมพี่เสี่ยวเหมิง โดยมีฮิเมกุมะและคาโมเนกิทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ซ้ายขวาของเธอ

เพราะพวกมันได้กินอาหารโปเกมอนที่ลีไวทำเป็นจำนวนมากในช่วงเวลานี้ ฮิเมกุมะและคาโมเนกิจึงต้อนรับลีไวเป็นอย่างดี

ฮิเมกุมะถึงกับกระโดดลงจากเก้าอี้ ดึงขากางเกงของลีไว อยากได้อะไรกิน

“ฮิเมกุมะ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!”

“ไม่เป็นไรครับ เอ้านี่”

ลีไวเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้ ดึงเอเนอร์จีคิวบ์ออกมาหนึ่งกำมือแล้วลูบหัวฮิเมกุมะเบาๆ

“คาโมเนกิก็ได้ด้วยนะ”

【ติ๊ง, ได้รับค่าความชำนาญเอเนอร์จีคิวบ์ 31 แต้ม】

สิ่งที่ลีไวกลัวที่สุดคือพวกมันไม่กิน

ยิ่งพวกมันกินได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งยินดี

“พี่เสี่ยวเหมิง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาผมได้เลยนะครับ ถ้ามีเวลา ก็มาเที่ยวที่เมืองโคโตบุกิได้นะ เดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่ไปให้”

พี่เสี่ยวเหมิงยิ้ม โชว์ประวัติการแชทกับแม่ของลีไวให้เขาดู

“ไม่ต้องหรอก คุณป้าเหวินฮุ่ยส่งมาให้พี่แล้ว ถ้ามีเวลาพี่จะไปนะ”

“โอเคครับ งั้นลาก่อนนะครับ”

พี่เสี่ยวเหมิงชูกำปั้นขึ้นให้กำลังใจ

“ขอให้โชคดีกับการสอบบรีดเดอร์นะ! พี่เป็นกำลังใจให้!”

“ไม่ต้องห่วงครับ”

ลีไวได้ลงทะเบียนสอบบรีดเดอร์ระดับกลาง และเขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ

หลังจากกล่าวลาคุณปู่แล้ว ลีไวและพ่อแม่ของเขาก็ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าสู่เมืองโคโตบุกิ

คุณปู่ไม่ได้วางแผนที่จะไปเมืองโคโตบุกิกับพวกเขา เขาชอบที่จะอยู่ที่เมืองคันนางิมากกว่า

ก่อนที่พวกเขาจะจากกัน คุณปู่ได้สั่งเสียอย่างเคร่งขรึม:

“เจ้าจะละเลยการเพาะพันธุ์ไม่ได้นะ ปู่หาครูให้เจ้าแล้ว เขาจะสอนเจ้าสองสามบทเรียน อย่าทำให้ปู่ขายหน้าล่ะ”

ลีไวสะดุ้ง “ครูเหรอครับ? ใครกันครับ?”

ถ้าเป็นบรีดเดอร์ชื่อดัง...

ความคิดแรกของลีไวคือบลูซึ่งเป็นบรีดเดอร์, ศ. โอกิโดะ, และทาเคชิด้วย

ลีไวเคยได้ยินชื่อบลูและคนอื่นๆ มานานแล้ว บลูได้กลายเป็นยิมลีดเดอร์ของยิมวีริเดียนแล้ว

คุณครับ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร

ตำนานแชมเปี้ยนที่เร็วที่สุดในห้านาทีของบลู,

เร้ด, ตำนานแห่งการต่อสู้แห่งภูเขาชิโรงาเนะ

ชื่อและวีรกรรมของคนเหล่านี้เป็นหัวข้อสนทนาในหมู่เทรนเนอร์เสมอมา

สิ่งที่ลีไวไม่แน่ใจคือ ที่เมืองมาซาระมีผู้เข้าแข่งขันซาโตชิวัยสิบขวบที่มีประสบการณ์เดบิวต์ยี่สิบห้าปีคนนั้นหรือไม่

เขาคิดว่าน่าจะมี ท้ายที่สุดแล้ว ชินโอก็มีร้านแฟรนไชส์ "ราเม็งมุซาชิกับโคจิโร่" แล้ว

แต่บลูกับศ. โอกิโดะไม่โด่งดังเกินไปเหรอ?

ขอให้พวกเขามาสอนเขา?

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ลีไวตัดพวกเขาออกจากความคิดทันที

คุณปู่ยิ้มอย่างลึกล้ำ ราวกับซ่อนความสำเร็จและชื่อเสียงของเขาไว้ “เจ้าจะรู้เองเมื่อได้เจอเขา เขาจะไปหาเจ้าหลังจากที่เจ้าสอบผ่านแล้วเท่านั้น”

ลีไวพยักหน้าอย่างจนใจ: “ก็ได้ครับ”

“เก็งกา!”

เก็งกาคาบผ้าเช็ดหน้าไว้ในปาก โบกมือลาพวกเขา

“แคว่ก แคว่ก!”

(สู้เข้านะ เป็ด!)

คุณปู่ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง มองดูพวกเขาขี่รถจากไปแล้วก็กลับเข้าไปในสวนเล็กๆ ของเขา

ลีไวที่นั่งอยู่เบาะหลัง เห็นฉากนี้

“พ่อครับ ถ้ามีโอกาส เราพาคุณปู่ไปเมืองโคโตบุกิกันเถอะ”

“ลุงของลูกกับพ่อก็อยากทำอย่างนั้น แต่คุณปู่ของลูกไม่อยากไป เขาแค่ชอบอยู่ที่เมืองคันนางิ”

“ถ้าไม่มีเงื่อนไข ก็สร้างมันขึ้นมาเองสิ!”

เมื่อลีไวพูดเช่นนี้ แสงสว่างเจิดจ้าก็ดูเหมือนจะปรากฏขึ้นข้างหลังเขา!

ลีไวดูเต็มไปด้วยแรงผลักดัน แต่ในความเป็นจริง เขาไม่มีความคิดอะไรเลย...

“ลูกพ่อ พ่อเป็นกำลังใจให้!”

พ่อของเขาเป็นปรมาจารย์ซุปไก่โดยแท้ ให้การสนับสนุนทางอารมณ์อย่างเต็มเปี่ยม

แต่ก็มีแค่นั้นแหละ...!

ให้คูปองส่งอาหารผมบ้างก็ได้!

เหวินฮุ่ยรู้ว่าพ่อลูกคู่นี้กังวลเรื่องอะไร “ไม่ต้องกังวลมากหรอก คุณปู่ของลูกแข็งแรงมาก”

ลีไวเห็นด้วยกับประเด็นนี้

ตอนนี้คุณปู่สามารถไล่ตีเขาด้วยไม้ได้ถึงสิบช่วงตึก...

......

เมืองโคโตบุกิอยู่ไกลจากเมืองคันนางิพอสมควร

แม้จะโดยสารรถไฟแม็กเลฟที่เร็วที่สุด ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางถึงแปดชั่วโมง

เอนหลังพิงที่นอนนุ่มๆ ลีไวมองดูแผงข้อมูลส่วนตัวของเขา

【ร่างกาย】: กายาเทวะมือใหม่ขั้นสุดยอด (ละไว้)

【สารานุกรมอาหารจานพิเศษ】: 1. น้ำส้มรมควัน ระดับ C: ฟื้นฟูความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็วหลังบริโภค

(คลิกเพื่อดูรายละเอียดกระบวนการผลิต)

【ทักษะ】:

การเพาะพันธุ์ (ระดับกลาง): ละไว้ (5350 / 10,000)

การทำอาหาร (ระดับกลาง): ทักษะการใช้มีดของท่านยอดเยี่ยม สามารถควบคุมความร้อนพื้นฐานได้ และการปรุงรสก็เค็มปานกลาง (1,217 / 10,000)

เอเนอร์จีคิวบ์ (ระดับกลาง): ละไว้ (7,733 / 10,000)

โพฟฟิน (ระดับกลาง): ท่านสามารถทำโพฟฟินที่โปเกมอนชอบตามรสชาติของพวกมันได้ (109 / 10,000)

กระเป๋า: ไดแอนซีไนท์, แก้วมังกร * 2

การเรียนรู้มากกว่าหนึ่งเดือนนั้นน่าเบื่อแต่ก็เต็มไปด้วยผลสำเร็จ

มันไม่ใช่โพฟฟินของชโรดิงเจอร์อีกต่อไปแล้ว

ลีไวรู้สึกแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงกลัวในตอนนี้

การเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของประสบการณ์การเพาะพันธุ์เป็นผลมาจากการสอนอย่างไม่ปิดบังของคุณปู่มานานกว่าหนึ่งเดือน

คุณปู่พบว่าลีไวเรียนรู้ได้เร็ว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงคิดจะหาครูดีๆ ให้ลีไว

ความคิดของคุณปู่คือการสอนหลานชายให้ได้มากที่สุดในขณะที่เขากระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ เผื่อว่าวันหนึ่งเขาจะหมดความสนใจ

การเพิ่มขึ้นอย่างมากของค่าความชำนาญเอเนอร์จีคิวบ์ส่วนใหญ่มาจากเก็งกาของคุณปู่

กระเพาะสี่มิติของเก็งกาเป็นหลุมที่ไม่มีก้นโดยแท้

แม้ว่าเอเนอร์จีคิวบ์ที่ลีไวทำจะด้อยกว่าที่คุณปู่ทำมาก แต่คุณปู่ก็แค่ไม่ทำ!

เก็งกาจึงทำได้เพียงกินอย่างไม่เต็มใจ

ด้วยพรจากโปเกมอนหลายตัว และการพกโพฟฟินไปแจกจ่ายทันที... ทักษะการทำอาหารและโพฟฟินของเขาจึงถูกเพิ่มขึ้นเป็นระดับกลาง

การปรับปรุงความสามารถในการเพาะพันธุ์ ประกอบกับการมีเอเนอร์จีคิวบ์จำนวนมาก ทำให้ลูคาริโอเชี่ยวชาญท่าความเร็วแสงได้

วินดีที่หนักสุดๆ ได้เรียนรู้ท่ากระแทก และความแข็งแกร่งของมันก็เข้าสู่ระดับยิม (เริ่มต้น)

ไชนี่เมแทงก์จากโปเกมอนระดับเหนือกว่าที่มีอนาคตไกล กลายเป็นระดับทหารผ่านศึก (เริ่มต้น)

มันเชี่ยวชาญท่าหมัดน้ำแข็ง, ป้องกัน, และพลังจิตได้สำเร็จ

ลีไวคาดว่าเมแทงก์จะพัฒนาร่างในอีกแค่หนึ่งหรือสองเดือน หากเขาสามารถใช้สตีลเจมและเมทัลโค้ทช่วยในการฝึกได้ มันก็จะเร็วยิ่งขึ้น

ในขณะที่ลีไวกำลังฝึกซ้อม คุณปู่ก็จะให้การฝึกพิเศษแก่ลูคาริโอและตัวอื่นๆ เป็นครั้งคราว

ทั้งเควสหลักและเควสรองกำลังดำเนินการอยู่ และลีไวก็เพียงแค่เหลือบมองก่อนจะละสายตาไป

เขาเปิดโทรศัพท์และเพิ่งสังเกตเห็นข้อความยาวเหยียดจากเพื่อนของเขา

【ฮิบิกิ: ออนไลน์เล่นเกมกัน รีบมาเลย!】

【ฮิบิกิ: รอออนไลน์อยู่ ด่วนมาก!】

【ฮิบิกิ: พี่ใหญ่ ช่วยเด็กตาดำๆ ด้วย!】

【ลีไว: ......】

【ฮิบิกิ: เพิ่งจะตอบเนี่ยนะ? ฉันนึกว่านายตายไปแล้ว! ไม่สิ จุดไข่ปลานั่นทำให้ฉันนึกถึงรุ่นพี่เร้ดเลย!】

[จบตอน]