เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 17 งานเลี้ยง

ตอนที่ 17 งานเลี้ยง

ตอนที่ 17 งานเลี้ยง


ด้วยความช่วยเหลือจากความโด่งดังของ Leng Leng และ Love Letter สตรีมเมอร์ที่มีชื่อเสียงในครั้งนี้ ช่องสตรีมของเหย่หลิงเฉินมียอดดูแล้วกว่า 10,000 ครั้ง! นอกเหนือจากสกิลการเล่นเกมที่ยอดเยี่ยมของเขาแล้ว การอธิบายเกมที่เข้าใจง่ายและทริคต่าง ๆ ของเขายังทำให้เขาได้รับเงินสะสมรางวัลมูลค่า 2,500 หยวนจากเหล่าแฟน ๆ ของเขาอีกด้วย!

‘เจ๋ง! ฉันทำเงินได้ 2,500 หยวนผ่านการสตรีมสด 2 ครั้ง และการนวดบำบัด 10,000 หยวนใน 2 ชั่วโมง อยู่ ๆ การทำเงินก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับฉันไปแล้ว!’

เขาขอบคุณรางวัลที่ได้รับจากแฟน ๆ และเตรียมกดคลิกปุ่มถอนเงินรางวัลออกมา

... ฮะ...????

เหย่หลิงเฉินขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงถอนเงินออกมาไม่ได้

เขาจึงส่งข้อความ Wechat หา Leng Leng “Leng Leng ทำไมฉันถอนเงินรางวัลออกมาไม่ได้ล่ะ????”

“นายยังไม่ได้เซ็นสัญญาใช่ไหม? นายจะถอนเงินออกมาได้ก็หลังจากเซ็นสัญญาแล้วเท่านั้น”

“ไม่ยากหรอก ฉันรู้จักคนที่ทำอยู่ฝ่ายบริหารของ iHuyu ฉันช่วยนายสมัครสัญญาแบบสิทธิพิเศษระดับสูงได้นะ” Leng Leng ตื่นเต้น “สัญญาแบบธรรมดาจะแบ่งให้นายได้ 40% และ 60% เป็นของแพลตฟอร์ม แต่ถ้าฉันช่วยนายสมัครสัญญาแบบพิเศษ นายจะได้รับส่วนแบ่ง 60% และถูกผูกมัดด้วยเงื่อนไขน้อยลง”

เหย่หลิงเฉินถูกล่อลวง เพราะเขาจะได้เงินอีก 20%

“แล้ว ฉันจะสมัครได้ยังไงล่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลเลย ฉันจะช่วยนายติดต่อพวกเขาเอง แต่ว่าเงื่อนไข 1 ข้อที่ฉันขอนายไปตั้งแต่แรก ก็คืออันนี้ล่ะนะ” Leng Leng แสดงจุดประสงค์ของเธอออกมาในที่สุด

“แน่นอน ไม่มีปัญหา” เหย่หลิงเฉินยิ้ม เขาไม่ทันได้คาดคิดหรือหวาดระแวงอะไร เพราะเขานึกถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับอยู่

ในขณะเดียวกัน Leng Leng ก็ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกผ่านช่องถ่ายทอดสดของเธอ

สกิลและประสิทธิภาพในการเล่นเกมของเหย่หลิงเฉินจะเข้าตา iHuyu ไม่ช้าก็เร็ว นี่มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เขาจะได้รับสัญญาแบบระดับสูง สิ่งที่ Leng Leng ต้องทำไม่ได้มีอะไรมากเลย เพียงแค่เธอส่งข้อความบอกกับเจ้าหน้าที่เท่านั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นสุดยอดพนักงานขายเพียงเพราะเรื่องแค่นี้..

‘นี่ทุกคนเห็นไหมว่า Cold กำลังยิ้มอยู่คนเดียว’

‘บ้าน่า ดูก็รู้เลยว่านี่มันรอยยิ้มและอาการของคนที่กำลังตกหลุมรัก!’

‘ฉันคิดว่านี่มันยังเป็นแค่รักข้างเดียวอยู่ล่ะนะ น่ากลัว น่ากลัวจริงจริ๊ง’

นี่ก็เริ่มเย็นมากแล้วเหย่หลิงเฉินจึงออกจากร้านเกม เขาเจอร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ใกล้ ๆ นี้จึงรับประทานก่อนที่จะเดินทางกลับไปที่บ้าน

ในเวลาต่อมา เหย่หลิงเฉินรู้สึกมีความสุขกับช่วงเวลาพักผ่อนในช่วงวันหยุดฤดูร้อนนี้ เขาจะทำการฝึกฝนหมัดอรหันต์หนึ่งรอบทุกเช้าหลังจากตื่นนอน จากนั้นก็จะมุ่งหน้าไปที่ห้องสมุดใกล้ ๆ อ่านหนังสือที่เขาสนใจเพื่อเพิ่มระดับความสามารถของเขา เขาใช้เวลาช่วงบ่ายในการสตรีมสดกับ Leng Leng และทำการนวดบำบัดให้เสี่ยวเฟยเฟยเป็นครั้งคราว

กังฟูเป็นศิลปะการต่อสู้ที่เน้นการสร้างภายนอก จากเดิมกล้ามเนื้อหย่อนยานของเหย่หลิงเฉินมาตอนนี้เริ่มเต่งตึงและมีกล้ามที่ใหญ่ขึ้น เขารู้สึกอย่างชัดเจนเลยว่าร่างกายแข็งแกร่งมากขึ้น เมื่อก่อนเขาสามารถฝึกหมัดอรหันต์ได้เพียงรอบเดียวหลังจากตื่นนอน แต่ตอนนี้เขาสามารถฝึกได้สองรอบแล้ว

เวลาล่วงเลยไปจนใกล้ถึงวันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผู้ปกครองต่างวิตกกังวลมากขึ้นว่าลูกของตนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือไม่ ในขณะที่นักเรียนที่เรียนไม่ค่อยดีก็เริ่มรู้สึกกังวลเช่นกัน

“พ่อ แม่ ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกครับ คะแนนที่จะออกมาของผมต้องดีแน่!” เหย่หลิงเฉินพยายามพูดเพื่อให้พ่อแม่ของเขาคลายความรู้สึกวิตกกังวลลง

“แค่ไหนของแกถึงเรียกว่าดีล่ะ จะได้มหาวิทยาลัยชั้นสองหรือชั้นสามกัน?” เหย่จินมองไปที่เหย่หลิงเฉิน จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ซู่เจินลูบหัวลูกชายของเขาอย่างเอ็นดู “หือฉีที่อยู่หมู่บ้านเดียวกันกับเราเขารู้ผลสอบของตัวเองล่วงหน้า ครอบครัวเขาได้จัดเตรียมงานเลี้ยงฉลองอย่างใหญ่โตให้คนในหมู่บ้านไปร่วมด้วยนะ”

“แต่กำหนดการประกาศผลสอบจะออกพรุ่งนี้หนิครับ..” เหย่หลิงเฉินถามด้วยความประหลาดใจ เขาจำได้ว่าหือฉีสอบห้องเดียวกันกับเขา

“ครอบครัวเขาขอความช่วยเหลือจากคนในกระทรวงศึกษาธิการให้ดูคะแนนให้ก่อน เขาได้ 616 คะแนนเลยนะ คะแนนสูงแบบนี้ได้เข้ามหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งแน่นอนเลยล่ะ” ซู่เจินกล่าว

เหย่หลิงเฉินพยักหน้า เขาเข้าใจโดยทันทีว่าสาเหตุที่พ่อแม่ของเขาอารมณ์ไม่ดีมาจากเรื่องนี้นี่เอง.. ลูกของคนอื่นได้คะแนนดีเยี่ยมแบบนี้

เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แต่เขากำลังรอผลการประกาศในวันพรุ่งนี้เพื่อที่จะได้เซอร์ไพรส์พ่อกับแม่ของเขา

“ปะ เก็บของกัน เรากำลังจะไปแล้ว” ซู่เจินกล่าว

“เธอไปกับลูกเธอ ฉันไม่ไป” เมื่อพูดจบ เหย่จินก็สวมเสื้อคลุมยาวของเขาและเดินออกไปทันที ภาพเงาจากการจากไปของเขาแปดเปื้อนไปด้วยความขมขื่นและความเงียบงัน

หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่โตมากนัก ซู่เจินและเหย่หลิงเฉินเดินมาถึงบ้านของหือฉีภายใน 10 นาที

**ขโมยมาจาก ThaiNovel / My Novel **

อ่านเรื่องนี้ที่ www.thai-novel.com หรือ mynovel.co ด้วยนะคะ ผู้แปลจะได้มีกำลังใจแปลต่อ ขอบคุณค่ะ :)

เต็นท์หลังคาสีแดงขนาดใหญ่ได้ถูกเตรียมขึ้นที่หน้าบ้านของหือฉีแล้ว มีโต๊ะจีนวางอยู่เป็นจำนวนมาก สมาชิกในครอบครัวของเขาดูตื่นเต้นคึกคักด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง บางคนกำลังเตรียมอาหารอยู่ ในขณะที่บางคนกำลังยุ่งอยู่กับการจัดวางข้าวของเครื่องใช้ ชาวบ้านในหมู่บ้านค่อย ๆ เดินเข้าไปแสดงความยินดีเป็นระยะ ๆ

แม่ของหือฉี เสี่ยวเหม่ยยิ้มกว้างขณะที่เธอต้อนรับแขก หือฉียืนตรงอย่างสง่าราวกับแม่ทัพผู้ที่เพิ่งได้รับชัยชนะมาข้างแม่ของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ

ซู่เจินดึงเหย่หลิงเฉินเพื่อเดินไปหาพวกเขา

“ยินดีด้วยจ้ะเสี่ยวเหม่ย หือฉีทำคะแนนได้ดีมากในการสอบครั้งนี้ ดีใจด้วยนะจ๊ะ” ซู่เจินกล่าวแสดงความยินดี

“โฮ๊ะ ๆๆๆ ข้อสอบมันง่ายน่ะ ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่ามหาวิทยาลัยไหนจะรับเขาเข้าเรียนเลยจ้ะ” เสี่ยวเหม่ยกล่าวด้วยความนอบน้อม

มีคนจากด้านข้างเข้ามาทันทีและพูดเสริมว่า “แหม เสี่ยวเหม่ยก็ถ่อมตัวเกินไป ใคร ๆ ก็รู้ว่าข้อสอบปีนี้ยากกว่าปีก่อน ๆ มาก หือฉีจะได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแน่นอน!”

“ลูกชายของเธอรู้คะแนนก่อนได้ยังไงกัน เธอช่วยดูคะแนนให้ลูกของฉันด้วยได้ไหม”

“ของฉันด้วย! ลูกชายฉันเอ่อร์กูได้พรีเทส 600 คะแนนเมื่อรอบก่อน ฉันอยากรู้ว่ารอบนี้เขาจะได้เท่านี้จริงไหม”

เหล่าพ่อแม่หลายคนใจร้อนอยากรู้ผลสอบของบุตรหลาน ซู่เจินจึงดึงเหย่หลิงเฉินถอยกลับไปนั่งอย่างเงียบ ๆ ที่โต๊ะ

ในระหว่างนั้นเหย่หลิงเฉินก็ได้เห็นภาพเงาที่แสนสวยงามมาจากระยะไกล นั่นก็คือจางหยุนซี วันนี้เธอแต่งตัวด้วยเสื้อกีฬาลำลองและกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน เธอไม่ได้แต่งตัวอย่างพิถีพิถันแต่ความงามของเธอก็ยังคงเปล่งประกายตามธรรมชาติอย่างน่าตกใจ

“หยุนซี! ทางนี้!” โต๊ะสองตัวที่อยู่ตรงมุมนั้นถูกจัดวางจนเต็มหมดแล้วด้วยเหล่านักเรียน

จางหยุนซีหยุดชั่วขณะ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และพบเหย่หลิงเฉิน เธอโบกมือและยิ้มให้เขาก่อนที่จะรีบก้าวไปนั่งข้างเขา

“เหย่หลิงเฉิน นี่เธอไปอยู่ไหนมา ฉันไปหาอยู่สองสามครั้งก็ไม่เจอเลย” จางหยุนซีกล่าวผ่านริมฝีปากมุ่ยราวกับว่าเธอกำลังบ่นเขาอยู่

“ฉันมีหลายอย่างต้องทำน่ะ” เหย่หลิงเฉินยิ้ม แน่ล่ะตารางในแต่ละวันของเขาแน่นเอี๊ยด ทั้งไปห้องสมุด ไปร้านเกม และบ้านของเสี่ยวเฟยเฟย จนแทบจะไม่มีเวลาอยู่ที่บ้านเลยทุกวัน

“ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลยนะสำหรับเหตุการณ์เมื่อวันก่อน” จางหยุนซีกล่าว

“ไม่ต้องหรอกน่า เธอก็เลี้ยงข้าวฉันแล้วนี่นา” เหย่หลิงเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

“มันไม่เหมือนกันนี่ นั่นมันเลี้ยงขอบคุณที่เธอช่วยไว้ครั้งแรก แต่นี่เธอช่วยฉันสองรอบแล้วนะ” จางหยุนซีกล่าวด้วยความลำบากใจ

“เพื่อนที่โรงเรียนเธอมางานนี้ด้วยไหม” เหย่หลิงเฉินกล่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาสัมผัสได้ถึงสายตาพิฆาตที่จ้องมารอบตัวเพราะจางหยุนซีมานั่งข้างเขา

“อื้อ ใช่แล้วล่ะ! หือฉีเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันเอง เขาชวนเพื่อนทุกคนในชั้นมางานนี้ด้วย” จางหยุนซีอธิบาย

จางหยุนซีค่อย ๆ สำรวจมองดูเหย่หลิงเฉิน เธอพบว่ารูปลักษณ์ของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่ดวงตาของเขาช่างดูสดใสและมุ่งมั่นมากกว่าครั้งก่อน ๆ เธอรู้สึกแปลก ๆ และใจเต้นแรง

ขณะเดียวกันก็มีสายตานับสิบคู่กำลังจ้องมองไปที่จางหยุนซีอยู่ สายตาของพวกเขาเริ่มมืดมนหลังจากที่เห็นจางหยุนซีสนุกอยู่กับการพูดคุยกับเหย่หลิงเฉิน

“เฮ้ย ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันใครกัน ทำไมมันถึงนั่งอยู่กับนางฟ้าของห้องเราล่ะ!”

“หรือพวกเขาจะเป็นเพื่อนกันตอนเด็ก ๆ นะ? แต่ไอ้หนุ่มนั่นดูไม่น่าสนใจเลยสักนิด!”

“หือฉีมานี่หน่อยสิ นั่นใครน่ะ”

หือฉีมองไปที่เหย่หลิงเฉิน เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างดูหมิ่น “อ๋อ นั่นอะเหรอ เป็นพวกนักเรียนขี้เกียจหลังห้องในหมู่บ้านของเราน่ะ ฉันได้ยินมาว่าเขาได้ที่โหล่ตลอด”

“เขามาจากโรงเรียนไหน” เด็กหนุ่มรูปหล่อตัวสูงใหญ่กล่าวพร้อมขมวดคิ้ว

“โรงเรียนมัธยมรูเกาหมายเลข 3 โรงเรียนนั้นอะมีแต่พวกนักเรียนจอมขี้เกียจ ไม่เหมือนกับโรงเรียนหมายเลข 1 ของพวกเราหรอก” หือฉีกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

“ฉันได้ยินมาว่าจำนวนนักเรียนทั้งหมดที่เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งจากโรงเรียนนี้น้อยกว่าคนที่สอบเข้าได้ทั้งชั้นของเราอีก ฮ่า ๆๆๆๆๆ”

“พวกขี้เกียจแบบนี้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเราหรอก น้ำหน้าอย่างมันไม่มีทางได้หยุนซีไปหรอก!” เด็กชายรูปหล่อตัวสูงใหญ่กล่าว จากนั้นเขาก็เดินตรงไปหาจางหยุนซี

นักเรียนที่เหลือต่างจ้องตากันก่อนที่พวกเขาจะเดินตามไปด้วยความเร่งรีบ

ชูห่าวเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในโรงเรียนมัธยมรูเกาหมายเลข 1 ด้วยความหน้าตาดีและฐานะที่ร่ำรวยของครอบครัวเขาที่เป็นเจ้าของโรงงานเล็ก ๆ แล้วนั้น เขากับจางหยุนซียังถือว่าเป็นเดือนและดาวของโรงเรียนอีกด้วย เขาชอบจางหยุนซีและตามจีบมานานแล้ว และทุกคนต่างก็รับรู้โดยทั่วกัน...

? ติดตามผลงานและข่าวสารก่อนใครได้ที่

Facebook : June6 Translate นิยายแปลไทย

Thank you ?

June6

จบบทที่ ตอนที่ 17 งานเลี้ยง

คัดลอกลิงก์แล้ว