บทที่ 10ชาส้มโอมะนาว

วิลล่าไห่เทียนหมายเลขหนึ่ง?

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?

ปากของเหลิงเฟิงฉวินอ้ากว้างด้วยความตกใจดวงตาเบิกกลมโตเหมือนเห็นผี

หลินฟานไม่ใช่แค่นักศึกษาจนๆคนหนึ่งเหรอ?

จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะซื้อวิลล่าได้?

เขาไม่คิดเลยว่าบ้านที่หลินฟานซื้อจะเป็นวิลล่าและยิ่งไปกว่านั้นคือวิลล่าไห่เทียนหมายเลขหนึ่งซึ่งเป็นราชาของวิลล่าไห่เทียน

ต้องรู้ว่าวิลล่าธรรมดาในโครงการวิลล่าไห่เทียนมีราคาสองสามสิบล้านหยวนแล้ววิลล่าไห่เทียนหมายเลขหนึ่งนี้ว่ากันว่ามีราคาสูงถึงหกสิบล้านหยวนซึ่งสามารถจัดอันดับในเมืองหลิวเฉิงได้เลย

ราคาสูงกว่าบ้านของเขาถึงสิบเท่า

เขาบอกตัวเองว่าเขาตาฝาดไปแล้ว

เขาเบิกตากว้างยิ่งขึ้นจ้องมองถึงสิบครั้ง

เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาด

หลินฟานซื้อวิลล่าจริงๆ

ความรู้สึกพ่ายแพ้ก็ผุดขึ้นในใจทันที

ใจเต็มไปด้วยความขมขื่น

เมื่อกี้เขายังโอ้อวดต่อหน้าหลินฟานด้วยความภาคภูมิใจใครจะรู้ว่าคนงี่เง่าที่แท้จริงคือตัวเขาเอง

นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง

เขาค่อยๆเก็บโฉนดที่ดินใส่ลงในถุงเดิมอย่างระมัดระวัง

เขายืนขึ้นโค้งคำนับขอโทษหลินฟานว่า“ขอโทษครับคุณคุณหลินผมรบกวนเวลาอาหารของคุณแล้วผมจะไปเดี๋ยวนี้”

เขาพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาเขายังโชคดีที่ไม่ได้พูดอะไรที่เกินเลยไปมากกว่านี้

ไม่อย่างนั้นถ้าหลินฟานแก้แค้นเขาคงแย่แน่ๆ

ถังรั่วปิงมองเหลิงเฟิงฉวินที่เดินจากไปแล้วมองหลินฟาน

เธอรู้สึกว่ารุ่นน้องหลินคนนี้ช่างลึกลับมากมีปริศนาที่ไม่สามารถขุดค้นได้

ทั้งสองคนกินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วกลับไปที่มหาลัย

ในเวลานั้นหลินฟานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูข้อความในกลุ่มห้องเรียน

คืนนี้จะมีการประชุมชั้นเรียน

หลินฟานดูเวลาการประชุมชั้นเรียนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วเขาบอกลาถังรั่วปิงแล้วเดินตรงไปที่ห้องเรียนที่จะมีการประชุม

ห้องเรียน 312

เมื่อหลินฟานมาถึงห้องเรียนมีคนนั่งเต็มแล้ว

ทุกคนเห็นหลินฟานเดินเข้ามาก็มองมาที่หลินฟานทันทีเพราะหลินฟานตัวสูงถึงหนึ่งเมตรแปดสิบห้าบวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาทำให้ผู้คนไม่สังเกตได้ยาก

“น้องสี่ทางนี้” จางจื่อเฉียงหัวหน้าหอโบกมือให้หลินฟาน

หลินฟานเดินไปที่ตำแหน่งของจางจื่อเฉียงพบว่าเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนมาถึงแล้วเขาจึงเดินเข้าไปทันที

เหมิงซือเฉิงมองหลินฟานด้วยความเกลียดชังในชั้นการเงินสองทั้งหมดมีแค่หลินฟานเท่านั้นที่หน้าตาดีกว่าเขา

ใบหน้าที่เขาเคยภูมิใจเมื่อเทียบกับหลินฟานแล้วก็ลดระดับลงไปทันทีแล้วจะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร?

“ไอ้หนุ่มคนนี้ดูคุ้นๆนะ?”

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูโพสต์ในฟอรัมมหาลัย

【ช็อก! นางงามถังผู้เย็นชานัดออกเดทกินข้าวกับชายลึกลับ】

เขาเปิดโพสต์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขาก็เห็นภาพหลินฟานกำลังเดินจากไปพร้อมกับถังรั่วปิงอย่างมีความสุข

การเห็นภาพนี้ทำให้เขาอิจฉาหลินฟานมากยิ่งขึ้น

เมื่อกี้เขายังคิดจะจีบสาวสวยประจำชั้นของเขาแต่ดูหลินฟานสิเขาก็จีบนางงามมหาลัยได้แล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆตัดสินใจว่าจะต้องคว้าตำแหน่งหัวหน้าชั้นเรียนในคืนนี้ให้ได้และใช้โอกาสในการทำงานเพื่อเข้าใกล้สาวสวยประจำชั้นและจีบเธอให้สำเร็จ

แม้ว่าสาวสวยประจำชั้นจะด้อยกว่านางงามมหาลัยเล็กน้อยแต่ก็ยังเป็นดอกไม้ดอกหนึ่ง

เขามั่นใจมากว่าจะคว้าตำแหน่งหัวหน้าชั้นเรียนได้

เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นที่นอกประตูแกร็กประตูถูกผลักเปิดออก

หญิงสาววัยประมาณยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดเดินเข้ามาหญิงสาวแต่งหน้าอ่อนๆใบหน้าสวยงามผมมัดรวบเรียบง่าย

เธอมีรูปร่างสูงเพรียวทรวดทรงดี

เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีเขียวอ่อนกางเกงเก้าส่วนสีขาว

“สวัสดีทุกคนฉันคืออาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอชื่อมู่หรงเสวี่ย”

ทันทีที่มู่หรงเสวี่ยพูดจบก็มีเสียงปรบมือดังสนั่นจากข้างล่างเวที

มู่หรงเสวี่ยสามารถติดอันดับนางงามมหาลัยได้อย่างแน่นอนเมื่อเห็นว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเองเป็นสาวสวยไม่เพียงแต่ผู้ชายจะตื่นเต้นเท่านั้นผู้หญิงก็ชอบด้วย

มู่หรงเสวี่ยเริ่มพูดถึงกำหนดการต่อไปซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับเรื่องการฝึกทหารที่จะเริ่มในวันพรุ่งนี้

มู่หรงเสวี่ยอธิบายเรื่องต่างๆเสร็จแล้ว

“เอาล่ะตอนนี้ถึงเวลาที่ทุกคนจะต้องแนะนำตัวแล้ว”

“เริ่มจากตรงนี้คนต่อคนเริ่มแนะนำตัวได้เลย”

มู่หรงเสวี่ยพูดจบก็เริ่มปรบมือเป็นผู้นำ

คนแรกที่ขึ้นเวทีก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเหมิงซือเฉิง

“สวัสดีทุกคนผมชื่อเหมิงซือเฉิงมาจาก...”

ทุกคนเริ่มแนะนำตัวทีละคนหลินฟานก็ขึ้นไปแนะนำตัวสั้นๆด้วย

เขารู้สึกเบื่อมากเขารู้ว่าต่อไปจะต้องมีการเลือกตั้งคณะกรรมการชั้นเรียนต่างๆ

ชั้นการเงินสองมีนักศึกษารวม 32คนเป็นชายและหญิงอย่างละครึ่งถือว่าสมดุล

ไม่นานทั้งสามสิบสองคนก็แนะนำตัวเสร็จ

ต่อไปคือการเลือกตั้งคณะกรรมการชั้นเรียน

ตำแหน่งแรกที่จะเลือกตั้งแน่นอนว่าเป็นหัวหน้าชั้นเรียน

“นักศึกษาที่จะลงสมัครหัวหน้าชั้นเรียนโปรดขึ้นมาพูดบนเวทีทีละคน”

มู่หรงเสวี่ยพูดกับนักศึกษาที่อยู่ด้านล่างเวที

คนแรกที่ขึ้นเวทีคือสาวสวยประจำชั้นซูรุ่ยเหวินซูรุ่ยเหวินตัวไม่สูงผิวขาวใบหน้าน่ารักเหมือนตุ๊กตา

“สวัสดีทุกคนฉันชื่อซูรุ่ยเหวินถ้าฉันเป็นหัวหน้าชั้นเรียน...”

หลินฟานเกือบจะหลับอยู่ข้างล่างแล้วมันน่าเบื่อจริงๆเขาเป็นคนที่กำลังจะเป็นมหาเศรษฐีจึงไม่สนใจการเป็นหัวหน้าชั้นเรียนหรือคณะกรรมการใดๆเลย

เมื่อไหร่ระบบจะให้ภารกิจอีกนะ?

เขาเพิ่งตรวจสอบราคาของวิลล่าไห่เทียนหมายเลขหนึ่งไม่ตรวจสอบก็ไม่รู้พอตรวจสอบแล้วก็ตกใจ

วิลล่าไห่เทียนหมายเลขหนึ่งมีราคาสูงถึงหกสิบล้านหยวน

มูลค่าของเขาก็เพิ่มขึ้นหกเท่าทันทีสูงถึงเจ็ดสิบล้านหยวน

ภายในวันเดียวเขาก็ทำได้มากกว่าครึ่งหนึ่งของเป้าหมายเล็กๆแล้ว

มันยอดเยี่ยมจริงๆ

สมกับเป็นระบบเติบโตมหาเศรษฐีจริงๆสุดยอดมาก

【เผยแพร่ภารกิจ】

【ในฐานะมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ต้องรู้จักใส่ใจดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาดูแลเพื่อนร่วมชั้นเรียนซื้อชาส้มโอมะนาวให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนและอาจารย์ทุกคนคนละหนึ่งแก้ว】

【ยอมรับภารกิจรางวัลคือนาฬิการิชาร์ดมิลล์ อาร์เอ็ม 027 ตูร์บิญอง ราฟาเอล นาดาลรุ่นลิมิเต็ดทั่วโลก 50 เรือนหนึ่งเรือน】

【ปฏิเสธภารกิจไม่มีรางวัล】

หลินฟานได้ยินเสียงระบบก็ตกตะลึงทันที

ครั้งนี้รางวัลคือนาฬิกาข้อมือแถมยังเป็นรุ่นลิมิเต็ดทั่วโลกแค่ห้าสิบเรือนแม้ว่าหลินฟานจะไม่รู้ราคาของนาฬิกาข้อมือเรือนนี้แต่ก็แน่นอนว่ามันไม่ถูกเลย

ที่สำคัญกว่านั้นการทำภารกิจจะได้รับคะแนนระบบซึ่งจำเป็นสำหรับการอัปเกรดระบบ

ระบบระดับหนึ่งที่ได้รับสิ่งของที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้วระบบระดับสองจะไม่ยิ่งดีกว่าและยอดเยี่ยมกว่านี้เหรอ

แน่นอนว่าเขาจะไม่พลาดโอกาสที่ดีเช่นนี้ภารกิจระบบรับไว้แล้ว

“อาจารย์ครับผมปวดท้องขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำครับ”

หลินฟานยืนขึ้นทันทีแล้วหาข้ออ้างไปเรื่อยๆ

การทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอนว่าจะต้องออกจากห้องเรียนมีร้านขายเครื่องดื่มเย็นๆอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาลัยที่นั่นสามารถทำชาส้มโอมะนาวได้พอดี

“รีบไปเถอะ” มู่หรงเสวี่ยไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย

หลินฟานรีบลุกขึ้นและเดินออกไป

เหมิงซือเฉิงมองหลินฟานที่เดินจากไปด้วยความดูถูกเมื่อครู่เขายังกลัวว่าหลินฟานจะมาแข่งกับเขาเพื่อเป็นหัวหน้าชั้นเรียนและถือว่าหลินฟานเป็นคู่แข่งแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคิดมากไปเองแล้ว

ตอนนี้เขามุ่งความสนใจไปที่ซูรุ่ยเหวินสาวสวยประจำชั้นเรียนถ้าปล่อยให้ซูรุ่ยเหวินเป็นหัวหน้าชั้นเรียนเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเกินไปนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ยอมให้เกิดขึ้น