บทที่ 78 ปวยเล้งระเบิด

บทที่ 78 ปวยเล้งระเบิด

อะไรคือความหมายของคำว่า "ผีซ้ำด้ำพลอย"? ก็ไอ้ที่เจออยู่นี่ไง!

"ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

เซี่ยชิงวิ่งออกจากกระท่อม อาศัยแสงไฟฉายบนหัวสาดส่องไปทางเนินเขาเตี้ยฝั่งทิศเหนือของอ่างเก็บน้ำ เห็นโรงเรือนปลูกปวยเล้งมีรอยผ้าใบกันฝนฉีกขาด โครงไม้ไผ่สามอันกระดกชี้ฟ้าอย่างกับนิ้วกลางสามนิ้วที่ชูใส่ท้องฟ้า

เชี่ย! จะสุกตอนไหนไม่สุก ดันมาสุกเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน

เซี่ยชิงสบถในใจ พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ระเบิด แล้วพาลูกพี่แกะวิ่งขึ้นไป

ตอนข้ามสะพาน เซี่ยชิงไม่ชะลอความเร็ว ใช้มีดตบสัตว์น้ำที่กระโดดขึ้นมาโจมตีจนปลิวว่อน แล้วพุ่งไปที่โรงเรือนบนเนินเขาเตี้ย

เฉินเจิงที่กำลังลนลานขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ "พี่ชิง ผมขอโทษจริงๆ ครับ ตอนเดินผ่านแปลงปวยเล้งผมเผลอไปโดนมันเข้า มันก็ระเบิดเลย"

มันคือ "ระเบิด" จริงๆ สภาพเละเทะตรงหน้านี้คือผลงานของระเบิดเมล็ดปวยเล้งล้วนๆ

จะโทษเฉินเจิงก็ไม่ได้ จางซานเคยบอกว่าเมล็ดปวยเล้งจะยิงกระสุนออกมาเมื่อถูกเด็ดใบตอนสุก เซี่ยชิงก็กำชับเฉินเจิงไปแบบนั้น แต่ใครจะไปนึกว่าปวยเล้งในที่ดินของเธอพอสุกแล้ว แค่แตะนิดเดียวก็ระเบิดตูมตาม "ปวยเล้งมันถึงกำหนดสุกวันนี้พรุ่งนี้อยู่แล้ว คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เฉินเจิงส่ายหน้าจนหน้ากากเบี้ยว "ผมไม่เป็นไรครับ แล้วเราจะเอายังไงต่อ?"

เฉินเจิงเป็นหน่วยรบแนวหน้า ไม่เคยทำงานซ่อมบำรุง เลยไปไม่เป็นเมื่อเจอสภาพเละเทะแบบนี้

เซี่ยชิงสั่งการทันที "คุณเอาผ้าใบกันฝนตรงนั้นมาคลุมต้นปวยเล้งไว้ก่อน ฉันจะซ่อมโครงโรงเรือน"

"ได้ครับ" เฉินเจิงรีบวิ่งไปเอาผ้าใบ

หลังจากทั้งสองช่วยกันซ่อมโรงเรือนและกำจัดแมลงวิวัฒนาการที่มุดเข้ามาป่วนไปหลายสิบตัว เฉินเจิงก็ยิ่งรู้สึกผิด "พี่ชิงพักก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปตรวจโรงเรือนข้างบนก่อน แล้วค่อยกลับมาเก็บเมล็ดปวยเล้ง"

ระหว่างที่เฉินเจิงขึ้นไปตรวจโรงเรือนบนเนินเขาสูง เซี่ยชิงหยิบถังพ่นยาออกมาฉีดพ่นยาฆ่าแมลงรอบๆ โรงเรือนเนินเขาเตี้ยเพื่อไล่แมลงที่มารุมกินเมล็ด แล้วเริ่มเก็บเมล็ดปวยเล้งที่ตกอยู่บนพื้นโคลนและพงหญ้าวิวัฒนาการนอกโรงเรือน

ถ้าไม่เก็บตอนนี้ เดี๋ยวฝนตกอีกจะยิ่งเก็บยาก

ที่ตกในโคลนก็เก็บขึ้นมา ที่ฝังในก้านหญ้าวิวัฒนาการก็แคะออกมา ที่ติดในเปลือกไม้หรือซอกหินก็งัดออกมา...

พอเฉินเจิงกลับมาจากโรงเรือนข้างบนก็มาช่วยเก็บ ต้าเจียงที่เดินลาดตระเวนมาถึงก็ช่วยอีกแรง

สามคนช่วยกันเก็บเมล็ดที่เก็บได้จนหมดก่อนที่ฝนธาตุเชียงระลอกต่อไปจะตกลงมาและก่อนที่แมลงจะมาทำลาย

ส่วนเมล็ดที่กระจายอยู่ในโรงเรือน ตอนนี้ไม่มีเวลาเก็บ เอาผ้าคลุมไว้ก่อน

ฟ้าเริ่มสาง จนกระทั่งสิบเอ็ดโมงเช้า ดวงอาทิตย์ที่หายหน้าไปนานราวกับผ่านไปเป็นศตวรรษก็กลับมาทอแสงเจิดจ้าทะลุเมฆ

ฝนธาตุเชียงระลอกที่สองของปีที่สิบในยุคภัยพิบัติ สิ้นสุดลงหลังจากตกยาวนานถึงห้าสิบชั่วโมง เหล่าเจ้าของที่ดินที่หมดสภาพต่างนอนแผ่หลากับพื้น บ้างก็นิ่งเฉย บ้างร้องไห้ บ้างหัวเราะ หรือไม่ก็ทั้งร้องทั้งหัวเราะ

เซี่ยชิงเป็นประเภทนิ่งเฉย นิ่งเพราะเหนื่อยและเจ็บจนชาไปหมด

ต้าเจียงกับพวกพอแน่ใจว่าไม่มีพืชวิวัฒนาการโจมตีแล้ว ก็อาสาจะช่วยเก็บกวาดแปลงปวยเล้งระเบิด แต่เซี่ยชิงเห็นว่าพวกเขาลำบากมามากแล้ว เลยไล่กลับไปพักผ่อน

เซี่ยชิงเดินกะเผลกพาลูกพี่แกะกลับกระท่อม มือสั่นๆ ถอดหน้ากากป้องกันของตัวเองและลูกพี่แกะออก เติมอาหารและน้ำให้มัน แล้วหยิบสารอาหารเหลวกรอกใส่ปากตัวเองตามด้วยยาแก้ปวดสองเม็ด ตั้งนาฬิกาปลุกอีกหนึ่งชั่วโมง แล้วล้มตัวลงนอนแน่นิ่ง

ลูกพี่แกะกินหญ้าเสร็จก็หมดแรงเคี้ยวเอื้อง เอาหัวหนุนขาเซี่ยชิงแล้วหลับไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยชิงฟื้นคืนชีพมาครึ่งหลอด ลากสังขารที่ปวดร้าวไปเปิดช่องระบายอากาศโรงเรือน ให้พืชที่อุดอู้มาสองวันเต็มได้สูดอากาศบริสุทธิ์

เพิ่งผ่านฝนมา ปริมาณธาตุเชียงในอากาศยังสูงกว่าปกติ แต่เซี่ยชิงจำเป็นต้องเปิดช่องระบายอากาศ เพราะโรงเรือนไม่มีระบบเติมออกซิเจน ขืนปิดไว้นานกว่านี้พืชจะแย่

จากนั้น เซี่ยชิงก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาเช็กความเสียหายจากฝนธาตุเชียงรอบสอง

ในฝนรอบนี้ ที่ดินหมายเลข 3 เสียข้าวสาลี 300 ต้น ถั่วเขียว 240 ต้น ฝ้าย 220 ต้น มันเทศปักชำ 50 ต้น มันฝรั่งไฟเหลือง 40 ต้น มันเทศไฟเขียว 6 ต้น ฟักทองไฟเหลือง 5 ต้น มะเขือยาวไฟเหลือง 2 ต้น แตงกวาไฟเหลือง 2 ต้น และมะเขือเทศไฟเหลือง 1 ต้น

มะเขือยาว แตงกวา และมะเขือเทศที่เสียหาย เกิดจากปวยเล้งระเบิดทำผ้าใบขาด แมลงวิวัฒนาการเลยมุดเข้ามากัดกินจนเกิดวิวัฒนาการ

ส่วนมันฝรั่งที่เสียหายเยอะ เพราะโดนต้นมันฝรั่งวิวัฒนาการสี่ต้นนั่นอาละวาดฟาดฟันจนพังไปยี่สิบกว่าต้น

มันเทศปักชำเสียหายไปหนึ่งในสี่ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้ ความเสียหายอื่นๆ ไม่ถือว่าหนักหนา เซี่ยชิงโล่งใจ ลากสังขารอันเหนื่อยล้าไปเก็บเมล็ดปวยเล้ง

โชคดีที่เธอทำตามคำแนะนำของจางซาน เอาผ้าใบกันฝนสี่ชั้นล้อมแปลงปวยเล้งไว้ เหลือเปิดแค่ด้านบนให้รับแดดรับลม เมล็ดที่ระเบิดออกด้านข้างเลยโดนผ้าใบกันไว้หมด มีแค่ส่วนที่พุ่งขึ้นฟ้าเท่านั้นที่กระจายออกไป ไม่งั้นคงเสียหายหนักกว่านี้

เก็บง่าย ไม่ยากเท่าไหร่

เซี่ยชิงเปิดผ้าใบที่คลุมแปลงปวยเล้งออก ตรวจสอบแล้วพบว่าต้นปวยเล้งทั้งหมดระเบิดแล้วยังเป็นไฟเขียว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ต้นแม่ยังเป็นไฟเขียว แสดงว่าเมล็ดที่ได้ก็ต้องเป็นไฟเขียวทั้งหมด แต่ไม่รู้ว่าเมล็ดที่โดนฝนธาตุเชียงจะเป็นอะไรไหม

ตามหลักแล้วไม่น่าเป็นไร เพราะเปลือกเมล็ดปวยเล้งแข็งมาก แค่สัมผัสฝนแป๊บเดียว ธาตุเชียงคงซึมเข้าไปทำลายเนื้อในไม่ได้

เมล็ดไฟเขียวหนึ่งเมล็ดราคายี่สิบแต้ม เท่ากับค่าแรงทำงานก่อสร้างในเขตปลอดภัยสี่วัน ต้องเก็บให้หมด ห้ามให้เหลือแม้แต่เม็ดเดียว

เมล็ดที่ตกในดินก็ขุดใส่ถุงกลับไปตากแห้งค่อยร่อนหา เมล็ดที่ติดบนผ้าใบหรือฝังในโครงไม้ไผ่ก็แคะออกมาทีละเม็ด

ชั่วโมงกว่าผ่านไป เซี่ยชิงเอาถุงดินใบใหญ่ผูกหลังลูกพี่แกะ ตัวเองก็แบกอีกถุง หนึ่งคนหนึ่งแกะเดินกะเผลกกลับบ้านที่เต็มไปด้วยหญ้าวิวัฒนาการ

เซี่ยชิงแบกถุงดินขึ้นไปเทตากที่ระเบียงชั้นสอง ระเบียงมีกระจกปิดมิดชิด นกหรือแมลงเข้ามาขโมยเมล็ดไม่ได้

เซี่ยชิงที่เหนื่อยจนร่างแทบพัง เด็ดสตรอว์เบอร์รีสองลูกสุดท้ายมาแบ่งกันกินกับลูกพี่แกะคนละลูก

สตรอว์เบอร์รีอร่อยล้ำกินแล้วมีแรงฮึด

เธอกัดฟันทนเจ็บ เดินตรวจตราบ้านและโกดังข้างๆ จนทั่ว พอแน่ใจว่าไม่มีงู หนู มด แมลงเจาะผนังหรือหลังคาเข้ามา ก็ไม่สนใจแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาที่พังยับเยิน รีบไปก่อไฟทำกับข้าว

มื้อเย็นวันนี้คือโจ๊กข้าวโพดใส่ปวยเล้งกับบิสกิตอัดแท่ง

ใบและก้านอ่อนของปวยเล้งที่พรุนเป็นรังผึ้งเพราะโดนกระสุนเมล็ดตัวเองยิงใส่ เธอเก็บไว้กินเอง ส่วนก้านแก่กับรากสับละเอียดคลุกบิสกิตให้ลูกพี่แกะกินเป็นอาหารเสริม

กินอิ่มแล้ว หนึ่งคนหนึ่งแกะก็ล้มตัวลงนอนทันที

ทายาแผลโดนฟาด? ไม่มีแรงทา

อาบน้ำ? ยิ่งไม่มีแรงเข้าไปใหญ่

เซี่ยชิงลืมตาตื่นอีกทีตอนหกโมงเช้าวันรุ่งขึ้น ลูกพี่แกะไม่อยู่ในห้องแล้ว

มนุษย์วิวัฒนาการสายการได้ยินระดับหกอย่างเธอ กลับไม่ได้ยินเสียงลูกพี่แกะลุกออกไปเลย นี่เป็นสัญญาณเตือนภัยชั้นดี ถ้าเมื่อคืนมีคนหรือสัตว์วิวัฒนาการบุกเข้ามา เธอคงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว

เรื่องแบบนี้จะให้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด

เซี่ยชิงลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วก็ต้องแปลกใจที่แผลจากการโดนมันฝรั่งฟาดไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แล้ว

แรงฟาดของมันฝรั่งเต้นระบำไม่แพ้แรงหมัดของมนุษย์วิวัฒนาการสายพละกำลังระดับสาม ตามปกติแผลหนักขนาดนี้ต่อให้กินยาก็ต้องเจ็บเป็นอาทิตย์ ทำไมกินยาแก้ปวดไปแค่สองเม็ดถึงดีขึ้นขนาดนี้?