บทที่ 73 มะเขือยาววิวัฒนาการธาตุเชียง

บทที่ 73 มะเขือยาววิวัฒนาการธาตุเชียง

เซี่ยชิงที่นั่งอยู่บนพื้น ถามลูกพี่แกะที่กำลังหงุดหงิดตะกุยดินขวางทางเธอกับเถาฟักทองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ลูกพี่ เถาฟักทองต้นนี้แตะไม่ได้ใช่ไหม?"

"มอ" ลูกพี่แกะร้องตอบ พยายามจะดันเซี่ยชิงให้ถอยหลังออกไปอีก ดูท่าทางมันจะระแวงเถาฟักทองวิวัฒนาการธาตุเชียงต้นนี้มาก ทั้งที่เซี่ยชิงดูไม่ออกเลยว่ามันมีพิษสงตรงไหน

เซี่ยชิงลุกขึ้นยอมถอยตามแรงดันของลูกพี่แกะไปสองก้าว แล้วลูบเขาเกลียวชมเชย "ลูกพี่เก่งมาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเถาฟักทองมีปัญหา ถ้าไม่ได้ลูกพี่ วันนี้ฉันคงแย่แน่ บ้านเราถ้าขาดลูกพี่ไปคงล่มจมแหงๆ"

ได้รับคำชม ลูกพี่แกะอารมณ์ดีขึ้นทันตา หรี่ตาเคลิ้ม ยืดอกเชิดหน้ายืนอยู่ข้างๆ รอฟังคำชมต่อ

เซี่ยชิงชมไปพลาง ไล่สายตาตามเถาฟักทองที่เลื้อยซ้อนกันอยู่เพื่อหาตำแหน่งรากของต้นที่มีปัญหา เธอเงื้อพลั่วทำท่าจะขุดดิน พอเห็นลูกพี่แกะไม่ห้าม ถึงเริ่มลงมือ

พอขุดถึงราก เซี่ยชิงถึงได้เห็นความสามารถพิเศษของฟักทองวิวัฒนาการต้นนี้: มันมีความเหนียวหนึบ รากของมันติดหนึบกับพลั่ว สะบัดยังไงก็ไม่หลุด

มิน่าล่ะลูกพี่แกะถึงไม่ยอมให้เธอแตะ ถ้าไอ้เจ้านี่ติดชุดป้องกัน ไม่ต้องพูดถึงฤทธิ์กัดกร่อน แค่สีตกใส่ชุดเธอก็แย่แล้ว

โชคดีที่เธอม้วนเถาฟักทองเก็บเป็นก้อนๆ ไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นเถาปกติคงโดนไอ้ตัวนี้ติดหนึบจนพังไปด้วยกันหมดแน่

เซี่ยชิงใช้พลั่วงัดเถาฟักทองทั้งรากม้วนเป็นก้อน แล้วพาออกไปนอกโรงเรือน เอาส่วนรากชี้ฟ้าปักดินไว้ ไม่ให้มันมีโอกาสสัมผัสดินแล้วโตต่อ

ฟักทองวิวัฒนาการอีกต้น เซี่ยชิงก็จัดการแบบเดียวกัน

เดินตรวจต่อไปยังแปลงมันเทศปักชำร้อยต้น เซี่ยชิงพบว่าต้นที่อยู่ชิดขอบโรงเรือนทั้งสองฝั่งจำนวนสิบต้น โตเร็วผิดปกติ เถายาวขึ้นกว่าเมตร แตกใบใหม่ออกมาสิบกว่าใบ

มันเทศปักชำ เกิดวิวัฒนาการธาตุเชียงท่ามกลางฝนสีแดงเสียแล้ว

เซี่ยชิงขุดมันเทศพวกนั้นขึ้นมา พบว่าส่วนเถาที่ฝังดินด้านที่ติดกับขอบโรงเรือน มีรากฝอยยาวกว่าสามสิบเซนติเมตรแตกออกมาเป็นพวง

ดินตรงนี้ชุ่มไปด้วยน้ำฝนธาตุเชียงที่ซึมเข้ามาจากนอกโรงเรือน ระบบระบายน้ำของเธอยังไม่ดีพอ ต้องปรับปรุง

หลังจากกำจัดมันเทศวิวัฒนาการเสร็จ เซี่ยชิงก็เดินหน้าต่อ ผ่านเถาองุ่นสองต้นและตาน้ำพุ แล้วพาลูกพี่แกะมุดออกจากโรงเรือนผักหลังแรก ข้ามแนวกันไฟเข้าสู่หลังที่สอง

พื้นที่เพาะปลูกบนเนินเขาและตีนเขาถูกคั่นกลางด้วยแม่น้ำไหลจากตะวันตกไปตะวันออก ช่วงกว้างของแม่น้ำถูกขุดขยายเป็นอ่างเก็บน้ำแนวยาว ส่วนช่วงแคบที่สุดกว้างแค่สามเมตรกว่า เซี่ยชิงเอาหินมาเรียงทำสะพานสูงกว่าระดับน้ำหนึ่งเมตรตรงจุดนี้

การข้ามแม่น้ำตอนฝนธาตุเชียงตกอันตรายมาก สะพานหินต้องสูงกว่าระดับน้ำพอสมควร เพื่อให้เซี่ยชิงมีเวลาตั้งรับทันท่วงทีหากสัตว์น้ำกระโดดขึ้นมาโจมตี

ฝนตกมาสี่ชั่วโมงกว่า ระดับน้ำในแม่น้ำสูงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังต่ำกว่าสะพานหินอยู่แปดสิบเซนติเมตร ข้ามได้

เซี่ยชิงผู้รอบคอบหยิบหินก้อนเท่ากำปั้นโยนไปฝั่งตรงข้าม พอแน่ใจว่าไม่มีสัตว์น้ำกระโดดขึ้นมาโจมตี ถึงค่อยพาลูกพี่แกะเดินขึ้นสะพาน

ใครจะคิดว่าพอเดินมาถึงกลางสะพาน เงาสีแดงสองสายก็พุ่งพรวดจากน้ำเข้าใส่ลูกพี่แกะ!

ความเร็วของสัตว์น้ำไม่อาจรอดพ้นสายตาของมนุษย์วิวัฒนาการสายการมองเห็นระดับเก้าอย่างเซี่ยชิงไปได้ "ลูกพี่ วิ่งไป!"

พร้อมกับออกคำสั่ง เซี่ยชิงกางร่มเหล็กกันเงาสีแดงทั้งสองไว้

"ปัง ปัง" สัตว์น้ำพุ่งชนร่มเหล็กเสียงดังสนั่น ก่อนจะถูกเซี่ยชิงใช้มีดสปาร์ตาตบกระเด็นขึ้นฝั่ง "ลูกพี่ จัดการ!"

ลูกพี่แกะพุ่งเข้าไปกระทืบซ้ำสองที ส่งเจ้าตัวที่คิดจะโดดกลับลงน้ำกระเด็นไปไกลกว่าเดิม เซี่ยชิงตามไปซ้ำด้วยมีดสปาร์ตา ตบหัวแบะทีละตัว แล้วรีบจับยัดถุงซีล

ปลาสองตัวยาวสามสิบเซนติเมตร แม่เจ้า ไม่รู้ทำไมในแม่น้ำถึงมีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่ลาภปากแล้วโว้ย!

ยัดถุงปลาใส่เป้ เซี่ยชิงตบเขาเกลียวลูกพี่แกะเบาๆ ชมเสียงหวาน "ลูกพี่ นายคือสุดยอดแกะผู้อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดดาวบลูสตาร์ เป็นแกะผู้เปิดศักราชใหม่ของแกะวิวัฒนาการ เรามีปลาแดกแล้ว!"

ลูกพี่แกะผู้ไม่กินปลา ทำหน้าตายด้าน

เซี่ยชิงอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง ออกจากโรงเรือนมันเทศ เธอกางร่มคลุมตัวเองและลูกพี่แกะ สังเกตการณ์ป่ากันชนอย่างละเอียด

ป่าไม้ตอนฝนธาตุเชียงตกอันตรายกว่าเวลาปกติหลายเท่า การเข้าป่ากันชนตอนฝนระดับสีแดงก็ไม่ต่างอะไรกับไปหาที่ตาย

แต่เซี่ยชิงเคลียร์ต้นไม้รอบพื้นที่เพาะปลูกในระยะยี่สิบเมตรไปหมดแล้ว ดังนั้นถึงพื้นที่เพาะปลูกสองแห่งจะอยู่บนเนินเขา แต่ก็ถือว่าไม่อยู่ในเขตป่า สัตว์วิวัฒนาการระดับอันตรายที่จะมาซุ่มโจมตีจึงมีน้อย

พอแน่ใจว่าไม่มีต้นไม้ใหญ่เกิดวิวัฒนาการธาตุเชียง เซี่ยชิงถึงพาลูกพี่แกะเดินลุยดงหญ้าวิวัฒนาการที่ยังไม่ได้จัดการ มุ่งหน้าขึ้นเนินเขา

มองจากตีนเขาขึ้นไป โรงเรือนกันฝนสองหลังนี้เหมือนหนอนยักษ์สีขาวสองตัวนอนพาดอยู่บนเนิน คนนอกมองอาจจะดูน่ากลัว แต่ในสายตาเซี่ยชิง มันคือความสำเร็จและความปลอดภัยที่จับต้องได้

โรงเรือนสีขาวพวกนี้ ช่วยปกป้องผักของเธอจากฝนธาตุเชียง

โรงเรือนบนเนินเขาสูงเริ่มจากต้นเซียงชุนยักษ์ไปจนถึงดงโหระพาวิวัฒนาการ กว้างประมาณห้าเมตร ยาวร้อยยี่สิบเมตร ครอบคลุมนาขั้นบันไดสิบสองขั้น พื้นที่ค่อนข้างชัน ส่วนโรงเรือนบนเนินเขาเตี้ยเริ่มจากตาน้ำพุลงมาถึงแปลงปวยเล้ง กว้างห้าเมตร ยาวร้อยสามสิบเมตร ครอบคลุมนาขั้นบันไดสิบสามขั้น พื้นที่ค่อนข้างราบเรียบ

เพื่อประหยัดวัสดุและเพิ่มประสิทธิภาพการระบายน้ำ เซี่ยชิงไม่ได้สร้างโรงเรือนแยกแปลง แต่สร้างโรงเรือนยาวครอบคลุมพื้นที่เพาะปลูกแต่ละโซนจากบนลงล่างไปเลย

เนื่องจากพื้นที่เพาะปลูกไม่ได้เป็นเส้นตรงดิ่ง การก่อสร้างจึงต้องใช้ความละเอียดสูง โชคดีที่เซี่ยชิงเป็นมือโปรด้านการสร้างโรงเรือน เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วที่ไม่ได้มาตรวจ ต้นกล้าในสวนผักสำคัญกว่าการจัดการหญ้าวิวัฒนาการ

เซี่ยชิงพาลูกพี่แกะเข้าโรงเรือนเนินเขาเตี้ยก่อน เริ่มตรวจจากแปลงปวยเล้งล่างสุด

จากนั้น เซี่ยชิงกดปุ่มวิทยุสื่อสาร แชร์ข้อมูลให้เจ้าของที่ดินคนอื่นรู้ "ในที่ดินหมายเลข 3 พบมันฝรั่งสามต้นวิวัฒนาการธาตุเชียง ออกดอกปล่อยก๊าซพิษระดับ C และฟักทองสองต้นวิวัฒนาการธาตุเชียง มีความเหนียวสูงมาก ติดพลั่วติดไม้ ระวังตัวกันด้วยนะคะ"

เสียงจางซานดังขึ้นในช่องสื่อสาร "เถาฟักทองเหนียวๆ นั่นเก็บไว้ให้ฉันนะ ฉันขอแลก"

เซี่ยชิงกดตอบรับ "รับทราบค่ะ ม้วนเก็บเสียบไม้ไว้ในนาแล้ว ยังไม่ตายค่ะ"

ควนชิ่งเวยถามราคา "พี่สาม รับซื้อเถาฟักทองวิวัฒนาการเท่าไหร่ครับ?"

จางซานตอบ "ห้าสิบแต้มต่อต้น"

สองต้นก็ร้อยแต้ม ซื้อพลั่วใหม่ได้ตั้งห้าด้าม ถือว่ากู้ทุนคืนมาได้บ้าง

ฉีฟู่รีบแจ้งข่าวบ้าง "รับทราบครับ ในที่ดินหมายเลข 6 พบมะเขือยาววิวัฒนาการธาตุเชียง มีหนามแหลมแทงทะลุชุดป้องกันได้ ระวังด้วยนะครับ"

จ้าวเจ๋อพูดเสียงสั่นเครือ "คนงานผมบาดเจ็บไปสองคน ตอนนี้คนไม่พอ ได้แต่เฝ้าแปลงที่กางร่มไว้ พวกคุณพอจะส่งคนมาช่วยผมได้ไหมครับ?"

ไม่มีใครรับลูก ในฝนธาตุเชียงแบบนี้ทุกคนต่างเอาตัวไม่รอด ใครจะมีกะจิตกะใจไปช่วยคนอื่น

ปวยเล้ง พริก ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ แตงกวา ไม่มีต้นไหนเกิดวิวัฒนาการธาตุเชียง เซี่ยชิงเน้นดูมะเขือยาวเป็นพิเศษ ก็ไม่พบมะเขือยาวมีหนามอย่างที่ฉีฟู่บอก

พอเข้าโรงเรือนที่สอง ลูกพี่แกะก็หยุดเดิน เพราะเซี่ยชิงครอบดงโหระพาวิวัฒนาการไว้ในโรงเรือนผักบนเนินเขาสูงด้วย มันเลยอยากกิน