บทที่ 12 การประเมินว่าที่นักสู้ (ตอนปลาย)

บทที่ 12 การประเมินว่าที่นักสู้ (ตอนปลาย)

ภายในเมืองหยางโจว มีหอขีดสุดหนึ่งแห่งและสำนักขีดสุดอีกสิบสองสาขา

เจ้าสำนักของแต่ละเขตจะถูกเรียกว่า 'ครูฝึก'

ส่วนเจ้าของสำนักงานใหญ่หรือหอขีดสุด จะถูกเรียกว่า 'หัวหน้าครูฝึก'

หลัวเซี่ยและคนอื่นๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังชั้นหก

พวกเขาโดยสารลิฟต์ขึ้นไป และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลัวเซี่ยและพรรคพวกคือโถงฝึกซ้อมขนาดมหึมา

ภายในโถงฝึกซ้อมมีผู้คนรวมตัวกันอยู่กว่าสิบชีวิต รวมถึงเจียงเหนียน ครูฝึกประจำสำนักของหลัวเซี่ยและหลัวเฟิงด้วย

"มากันแล้ว เลิกคุยกันได้"

ชายวัยกลางคนผมยาวสลวยเอ่ยขึ้น

ทุกคนในโถงฝึกซ้อมหันขวับมาจับจ้องทั้งเก้าคนรวมถึงหลัวเซี่ยเป็นตาเดียว

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของคนนับสิบ หลัวเซี่ยและพวกพ้องต่างรู้สึกหัวใจกระตุกวูบด้วยความกดดัน

เพราะคนกลุ่มนี้คือนักสู้ระดับยอดฝีมือ!

และยังเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่ง ผู้ผ่านสมรภูมิเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน!

"เตรียมตัวทดสอบ" ชายวัยกลางคนผมยาวสลวยสั่งการ

หลัวเซี่ยเคยเห็นข้อมูลของชายผู้นี้ในอินเทอร์เน็ต เขาหวนนึกเพียงครู่เดียวก็จำสถานะของอีกฝ่ายได้ทันที... เขาคือประธานอู๋ทง เจ้าของหอขีดสุดและหัวหน้าครูฝึกแห่งเมืองหยางโจว

"ก้าวออกมาทีละคน แล้วส่งบัตรประจำตัวประชาชนมาให้ข้าก่อน"

นักสู้ที่นำทางพวกเขาขึ้นมารับบัตรประจำตัวของทุกคน แล้วส่งมอบต่อให้ประธานอู๋ทงผู้เป็นหัวหน้าครูฝึก เขายิ้มพลางกล่าวว่า "หัวหน้า วันนี้มีคนมาประเมินเยอะเลยครับ ตั้งเก้าคนแน่ะ!"

"อื้ม..."

ประธานอู๋ทงพยักหน้ารับ สายตากวาดมองไปทางหลัวเซี่ยและหลัวเฟิง

เขาได้รับข้อมูลและสถิติของทั้งสองคนจากเจียงเหนียนมาก่อนหน้านี้แล้ว และเขาก็กำลังตั้งตารอการมาถึงของเด็กคู่นี้อยู่อย่างใจจดใจจ่อ

ว่าที่นักสู้อายุสิบหกปี...

อย่าว่าแต่ตาเฒ่าที่เฝ้าประตูหน้าจะไม่เคยเห็นเลย

แม้แต่เขาที่เป็นถึงหัวหน้าครูฝึกประจำหอขีดสุดแห่งนี้ ก็ยังไม่เคยเจอมาก่อน!

ประธานอู๋ทงหยิบบัตรประจำตัวใบหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วรูดผ่านเครื่องที่เปิดใช้งานอยู่ข้างๆ

เสียงสัญญาณดังติ๊ด

หน้าจอใสที่ดูเหมือนโปร่งแสงเด้งขึ้นมาบนเครื่อง แสดงข้อมูลจำนวนมากจากบัตรใบนั้น

"คนแรก ตงกวน"

ประธานอู๋ทงเหลือบมองชายร่างกำยำไว้เคราครึ้มในกลุ่มของหลัวเซี่ย แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย "เริ่มทดสอบพละกำลังได้ น่าสนใจดีนี่ที่คนจากกองทัพมาประเมินที่สำนักของเรา"

ชายเคราดกนามว่าตงกวนยิ้มรับคำพูดนั้น ก้าวเท้าไปยังเครื่องทดสอบพลังหมัด สูดหายใจลึกเล็กน้อย แล้วซัดหมัดออกไป

เสียงดังตึบ กระสอบทรายสั่นไหวเล็กน้อย

พลังหมัด: 986 กิโลกรัม

ประธานอู๋ทงชำเลืองมองตัวเลขบนหน้าจอแล้วประกาศ "ผ่าน"

ทันทีหลังจากนั้น เขาหยิบบัตรใบที่สองขึ้นมารูด ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นคือของหลัวเฟิง

ประธานอู๋ทงหันไปพูดกับเจียงเหนียนที่ยืนอยู่ข้างๆ "นี่หรือเด็กชื่อหลัวเฟิงที่เจ้าพูดถึง? หน่วยก้านใช้ได้ หวังว่าเจ้าคงไม่ได้โม้ให้ข้าฟังนะ"

เจียงเหนียนหัวเราะร่า "ข้าจะไปโม้ท่านทำไมเล่า?"

ชายชราอ้วนท้วนที่ยืนอยู่ข้างๆ แซวขึ้น "ตอนดื่มเหล้าเจ้าโม้ไว้เยอะเชียวนะ เจ้าหนูนี่คงมาแค่เปิดหูเปิดตาละมั้งวันนี้?"

เจียงเหนียนปรายตามองชายชรา "อะไร อิจฉารึไง? เขตเป่ยโหย่วของเจ้าไม่มีอัจฉริยะอายุน้อยแบบนี้ล่ะสิ? หึๆ... หลัวเฟิง แสดงพลังของศิษย์เขตอีอันให้พวกเขาดูหน่อย!"

หลัวเฟิงก้าวออกมาข้างหน้าแล้วขานรับเสียงดัง "ครับ ครูฝึก!"

ทุกคนในที่นั้นจดจ่อสายตาไปที่หลัวเฟิง อยากจะรู้เหมือนกันว่าเด็กหนุ่มที่เจียงเหนียนและหัวหน้าครูฝึกให้ความสนใจนั้นจะมีความแข็งแกร่งสักแค่ไหน

หลัวเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วซัดหมัดออกไป

ปัง!

"1311 กิโลกรัม"

"เยี่ยม!"

"ไม่เลวเลย!"

เมื่อเห็นค่าตัวเลขบนหน้าจอ ทุกคนต่างประหลาดใจและเอ่ยชม

ทว่าครูฝึกจากเขตเป่ยโหย่วเมื่อครู่กลับทำหน้าบอกบุญไม่รับเล็กน้อย

ประธานอู๋ทงยิ้มพลางพยักหน้า "ใช้ได้ เจียงเหนียน ครั้งนี้เจ้าไม่ได้โม้จริงๆ พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

เขาหยิบบัตรอีกใบขึ้นมารูดอย่างสบายอารมณ์ แล้วเอ่ยว่า "คนต่อไป ไป๋หยาง"

หลัวเฟิงเดินกลับเข้าไปในแถวของผู้เข้ารับการประเมิน

หลัวเซี่ยยิ้มให้พี่ชาย "พี่ครับ ยินดีด้วยนะ"

หยางอู่ที่อยู่ใกล้ๆ ก็กระซิบพร้อมหัวเราะด้วยความทึ่ง "พลังหมัดปาเข้าไปตั้ง 1,300 กิโลกรัม สุดยอดไปเลย ไอ้บ้าเอ๊ย!"

หลัวเฟิงฉีกยิ้มกว้าง

...

อีกแปดคนต่างทยอยทดสอบพลังหมัดจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีเพียงคนเดียวที่พลังหมัดไม่ผ่านเกณฑ์

"เสี่ยวเซี่ย เหลือแค่นายแล้วนะ" หลัวเฟิงพูดกับน้องชาย

สิ้นเสียงของเขา หัวหน้าครูฝึกอู๋ทงที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็เบนสายตามาที่หลัวเซี่ย แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คนสุดท้าย หลัวเซี่ย!"

เขารูดบัตรประจำตัวของหลัวเซี่ยผ่านเครื่อง

ทันใดนั้น ข้อมูลส่วนตัวของหลัวเซี่ยก็ปรากฏขึ้น

เหล่านักสู้โดยรอบต่างประหลาดใจเมื่อเห็นว่าหลัวเซี่ยมีอายุเพียงสิบหกปี

"อายุสิบหก? นี่มันน้อยกว่าหลัวเฟิงตั้งสองปีเชียวรึ!"

"ล้อกันเล่นหรือเปล่า? อายุแค่สิบหกก็มาประเมินแล้ว? จะผ่านเหรอเนี่ย?"

"เจียงเหนียน คนนี้ก็มาจากเขตอีอันเหมือนกัน อย่าบอกนะว่าเขาก็มีฝีมือระดับเดียวกับหลัวเฟิง?"

เจียงเหนียนอมยิ้มเมื่อได้ยินคำถามจากคนรอบข้าง

มีฝีมือระดับเดียวกับหลัวเฟิงงั้นรึ?

หวังว่าเดี๋ยวเห็นแล้วจะไม่ตกใจจนเกินไปนะ!

ความแข็งแกร่งของเด็กคนนี้เหนือกว่าหลัวเฟิงผู้เป็นพี่ชายไปอีกขั้นเสียด้วยซ้ำ!

"เริ่มทดสอบพลังหมัดได้"

มีเพียงประธานอู๋ทงเท่านั้นที่ยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้

เพราะนับตั้งแต่หลัวเซี่ยกลายเป็นศิษย์ขั้นสูงของเขตอีอัน เขาก็ได้รับข้อมูลทั้งหมดของเด็กหนุ่มจากเจียงเหนียน และเฝ้าจับตามองเด็กคนนี้มานานแล้ว

หลัวเซี่ยมองเครื่องทดสอบพลังหมัดตรงหน้า สูดหายใจเข้าเล็กน้อย สีหน้าดูจริงจัง

จากนั้น—

ปัง!

หมัดถูกชกออกไป

ติ๊ด!

"1422 กิโลกรัม!"

"1422 กิโลกรัมเชียวเรอะ! เด็กคนนี้..."

"อายุสิบหกต่อยได้หนักขนาดนี้! นี่โตมาด้วยอะไรเนี่ย?"

"เด็กคนนี้อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด!"

"เจียงเหนียน! ทำไมเขตอีอันของเจ้าถึงผลิตอัจฉริยะออกมาได้ตั้งสองคนกัน?!"

"มาตกลงกัน ยกหลัวเฟิงหรือไม่ก็หลัวเซี่ยให้เราสักคนสิ!"

"ใช่ ข้าไม่แย่งเจ้าหรอก ขอแค่หลัวเซี่ยคนเดียวก็พอ!"

เมื่อเห็นเจ้าสำนักเขตอื่นๆ พยายามจะแย่งตัวคนของเขา เจียงเหนียนก็ร้อนรนขึ้นมาทันที "เรื่องอะไรข้าต้องยกให้พวกเจ้า?! นี่มันศิษย์ฝึกหัดของเขตอีอันเรา! ไม่ได้! ไม่ว่าหลัวเซี่ยหรือหลัวเฟิง ต่างก็เป็นนักเรียนของสำนักขีดสุดเขตอีอันทั้งนั้น!"

ประธานอู๋ทงมองหลัวเซี่ยด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง

บอกตามตรง แม้แต่เขาก็ยังตกตะลึงกับพลังหมัดที่หลัวเซี่ยแสดงออกมา

ในความคิดของเขา พลังหมัดของหลัวเซี่ยน่าจะพอๆ กับหลัวเฟิง แต่ไม่นึกเลยว่าจะมากกว่าถึงร้อยกิโลกรัมเต็มๆ!

แถมหลัวเซี่ยยังอายุน้อยกว่าหลัวเฟิงถึงสองปี!

"เอาล่ะ เลิกเถียงกันได้แล้ว ต่อไปเราจะทดสอบความเร็ว เรียงลำดับย้อนกลับจากเมื่อกี้ คนแรก หลัวเซี่ย"

หัวหน้าครูฝึกอู๋ทงเห็นเจ้าสำนักคนอื่นๆ ยังคงเถียงแย่งตัวหลัวเซี่ยกันไม่หยุด จึงตะโกนห้ามทัพ แล้วเดินไปเปิดเครื่องทดสอบความเร็ว ให้หลัวเซี่ยเป็นคนเริ่มทดสอบคนแรก!

หลัวเซี่ยก้าวขึ้นไปบนลู่วิ่ง ตั้งสมาธิเล็กน้อย แล้วพุ่งตัวออกไปทันที!

ความเร็วของเขาน่าทึ่งยิ่งนัก ราวกับสายลมวูบหนึ่ง เพียงพริบตาก็ผ่านไปแล้ว

ประธานอู๋ทงเหลือบมองตัวเลขที่แสดงบนหน้าจอ

เจ้าสำนักเขตเป่ยโหย่ว ชายชราร่างท้วมรีบก้าวเข้ามาถาม "เขาวิ่งได้เท่าไหร่?"

"63 เมตรต่อวินาที"

ประธานอู๋ทงประกาศผลของหลัวเซี่ย

และนั่นก็ทำให้เหล่าครูฝึกต้องตกตะลึงอีกครั้ง!

นี่มันเกินมาตรฐานการประเมินว่าที่นักสู้ไปไกลโขแล้ว!