ตอนที่ 6 สอบเข้า

สถาบันชิงหลัวหาใช่สถาบันเดียวในทวีปชิงหลัวไม่ หากแต่มันเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

นักเรียนทุกคนที่จบการศึกษาไปต่างก็ได้ดิบดีดีทำงานในจักรวรรดิต่างๆ เป็นเหตุนี้เองที่ทำให้การสอบรับสมัครประจำปีของสถาบันชิงหลิวเป็นที่นิยมชมชอบอย่างมาก

และป๋ายเสี่ยวเฟยก็กำลังลิ้มรสความโด่งดังของมันในขณะนี้…

หลังจากเข้าแถวรอเป็นเวลานานกว่าสามชั่วโมงป๋ายเสี่ยวเฟยก็ได้ลงทะเบียนเสร็จเสียทีข้างหลังเขายังคงมีแถวยาวเหยียด ป๋ายเสี่ยวเฟยหิวจนแสบท้องไปหมด โชคดีที่สถาบันชิงหลัวมีบริการแจกอาหาร!

ป๋ายเสี่ยวเฟยเมินสายตารอบข้างที่จับจ้อง เขาเรอออกมาอย่างพึงพอใจหลังจากทำการเขมือบอาหารจานใหญ่เป็นจานที่สาม นักเรียนจากสถาบันชิงหลัวผู้ไม่สบอารมณ์เท่าไรนักรีบกล่าว

''ในเมื่ออิ่มแล้วก็รีบลุกขึ้นเสีย ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังที่พัก และข้าจะเป็นคนจัดการข้อสอบของพวกเจ้าพรุ่งนี้! ''

ม่านตาป๋ายเสี่ยวเฟยหดลงเล็กน้อยในขณะที่เขากวาดตามองอย่างเย็นชาไปที่นักเรียนคนนั้นผู้ซึ่งได้จากไปแล้ว

'เป็นนักเรียนชิงหลัวแล้ววางมาดได้ทุกที่หรืออย่างไร!? เจ้าคิดว่าท่านปู่ของเจ้าเป็นใครกัน!? '

ป๋ายเสี่ยวเฟยวิ่งเหยาะๆ แบกพุงซึ่งเต็มไปด้วยอาหารมากมายตามพวกเขาไปถึงข้างหลังของนักเรียนชิงหลัว

ส่วนเสี่ยวเอ้อหายตัวไปตั้งแต่ตอนไหนไม่มีใครทราบ

ภายใต้การนำทางของนักเรียนชิงหลัว กลุ่มของพวกเขามาถึงบ้านไม้ที่สร้างไว้เพื่อนักเรียนที่มาทำการสอบโดยเฉพาะ ก่อนที่นักเรียนผู้จัดการจะทันได้วางมาดรุ่นพี่ของเขา นักเรียนอีกคนซึ่งปรากฏตัวข้างหน้าประตูทางเข้าก็พลันเดินอาดๆ ผ่านมา

''ศิษย์พี่! ''

คำกล่าวนี้คล้ายจะเป็นคำทักทายในสถาบันชิงหลัว เมื่อศิษย์น้องพบเห็นศิษย์พี่พวกเขาจำเป็นต้องกล่าวคำนี้และก้มหัวลง

เหล่าผู้คนที่อยู่กลุ่มเดียวกับป๋ายเสี่ยวเฟยต่างก็หวาดกลัวว่าตนจะฝ่าฝืนกฎ มีเพียงป๋ายเสี่ยวเฟยที่เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขายังเป็นคนสุดท้ายที่ก้มหัวอีกด้วย ในระหว่างนั้นเขาได้ใส่ของบางอย่างเล็กๆ เข้าไปในแขนเสื้อของนักเรียนผู้จัดการข้างหน้าเขา

หลังจากนักเรียนผู้จัดการรออยู่นาน ''รุ่นพี่'' ของเขาก็ไม่กล่าวอะไรสักที ทำให้เขาจำต้องแอบกลอกตาขึ้นไปมอง หากแต่ตรงนั้นกลับไม่มีใครอยู่ เขาเงยหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเขินอายขึ้น ไอสองครั้งก่อนจะหันกลับไปพูดกับคนที่ข้างหลัง

''ในสถาบันชิงหลัว เจ้าต้องกล่าวทักทายศิษย์พี่และอาจารย์เมื่อพบเห็นพวกเขา เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะไม่สนใจเจ้า แต่ไม่ต้องเป็นกังวล พวกเจ้าทั้งหมดทำได้ดี''

หลังจากพูดอย่างเคอะเขินเพื่อแก้ต่างให้ตนเอง นักเรียนผู้จัดการทำหน้าขึงขังหมายปั้นจะวางมาดศิษย์พี่

ไม่นานนักเสียง ''ปู้ด'' ก็ดังออกมาจากข้างหลังเขา กลิ่นเหม็นหึ่งพลันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

''ศิษย์พี่ ผายลมท่านเหม็นเกินไปแล้ว! ''

โดยไม่คิดจะปกปิดสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ป๋ายเสี่ยวเฟยรีบวิ่งออกห่างในขณะที่เขาพูดราวกับว่ากลัวกลิ่นไม่พึงประสงค์นั้นจะมาติดเขา

หลังจากได้ยินที่ป๋ายเสี่ยวเฟยกล่าวผู้คนรอบๆ ครุ่นคิดว่าพวกเขาควรจะหลบดีหรือไม่ หลังจากผ่านไปนานพวกเขาก็ยิ่งแน่นิ่งเพราะเกรงกลัวว่าจะทำให้ศิษย์พี่ไม่สบอารมณ์

''เจ้าพูดอะไร! ข้า...''

นักเรียนผู้จัดการยังไม่ทันพูดจบ เสียงเช่นเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แน่นอนว่ากลิ่นก็เหม็นฉุนกว่าเดิมเช่นกัน

''ข้าเปล่า...! ''

ปู้ด!

''จริงนะ! ''

ปู้ด!

ยิ่งนักเรียนผู้จัดการประหม่ามากขึ้นเพียงใด เสียงปู้ดก็ดังถี่ขึ้นเท่านั้น หลังจากมันหยุดผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้มใบหน้าพวกเขาน่าเกลียดอย่างยิ่ง

บางคนถึงกับอาเจียนอาหารที่กินเข้าไปเมื่อครู่ออกมา...

เมื่อฝูงชนโดยรอบเห็นเช่นนั้นพวกเขาก็กลายเป็นสับสนอลหม่านในทันที สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ป๋ายเสี่ยวเฟยประหลาดใจคือตรงจุดศูนย์กลางของกลิ่น นักเรียนผู้จัดการคนนั้นกลับไม่เป็นอะไร เขาดูเหมือนไม่สะทกสะท้านจากกลิ่น มีเพียงสีแดงก่ำจากความเขินอายบนใบหน้าของเขาเท่านั้น

''ไม่เลว ไม่เลว สามารถทนกลิ่นหญ้าเหม็นโฉ่ได้ด้วย''

ป๋ายเสี่ยวเฟยผู้ซึ่งได้อุดรูจมูกสองข้างของตนด้วยยาพิเศษกำลังเพลิดเพลินกับฉากตรงหน้า เขาคงไม่สามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายของเขาได้อีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชื่อเสียงที่เขาจะได้รับ

ไม่มีทางที่เขาจะไม่กลายเป็นคนมีชื่อเสียงจากเหตุการณ์ครั้งนี้...

เมื่อนักเรียนผู้จัดการคนหนึ่งกำลังนำทางให้กับเหล่าผู้ลงทะเบียนการสอบ เขาก็พลันผายลมใส่คนพวกนั้นเป็นเหตุให้บ้างก็อาเจียนบ้างก็หลบหนี กลิ่นของมันติดนักเรียนผู้จัดการเป็นอาทิตย์...

ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ข่าวนี้ต้องกระจายไปทั่วสถาบันเป็นแน่แท้!

หลังจากรอนานกว่าครึ่งชั่วโมง ศิษย์พี่คนใหม่ซึ่งเป็นสาวสวยได้มารับหน้าที่แทน นางพาพวกป๋ายเสี่ยวเฟยมายังบ้านพัก

''ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะสามารถจำสิ่งที่ข้ากำลังจะพูดเพราะมันเกี่ยวพันกับการที่พวกเจ้าจะสามารถเป็นศิษย์ของสถาบันชิงหลัวได้หรือไม่! ''

เสียงสดใสไพเราะของศิษย์พี่แฝงไว้ซึ่งความจริงจังอย่างหามิได้

ทุกคนเงียบลงในทันทีไม่เว้นแม้แต่ป๋ายเสี่ยวเฟย การพูดไร้สาระในเวลาแบบนี้ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย

''ก่อนอื่นพวกเจ้าต้องตื่นหกโมงเช้าพรุ่งนี้ หลังจากนั้นสิบนาทีจะมีรถม้ามารับพวกเจ้าและมันจะรอพวกเจ้าเพียงสามสิบวินาที ใครที่สายเชิญกลับไปได้เลยเพราะบทเรียนแรกคือการตรงต่อเวลา''

''หลังจากนั้นพวกเจ้าจะต้องเข้าสู่การทดสอบความอดทน มันจะเริ่มหลังจากรถม้าถึงจุดหมาย พวกเจ้าทุกคนจะต้องวิ่งกลับมาที่นี่! ''

''พวกเจ้ามีเวลาหนึ่งชั่วโมง พวกเจ้าสามารถใช้วิธีไหนก็ได้แต่ใครที่ใช้เวลาเกินจะถูกตัดสิทธิ์ ยิ่งพวกเจ้ามาถึงไวเพียงใดคะแนนที่ได้ก็ยิ่งเยอะขึ้น''

''คนที่ผ่านบดทดสอบแรกจะต้องทำการทดสอบที่สองในทันที ส่วนรายละเอียดก็ง่ายๆ พวกเจ้าเพียงต้องหาผ่านประตูหลักของสถาบันเท่านั้น''

''หลังจากเข้าไปแล้วก็จะเริ่มบดทดสอบที่สาม หาที่ทำงานของเจ้าสถาบันหรือรองเจ้าสถาบัน มีเจ้าสถาบันหนึ่งคนและรองเจ้าสถาบันสามคนในสถาบัน พวกเจ้าสามารถรับใบผ่านการทดสอบจากพวกเขาได้''

''ข้าได้พูดไปหมดแล้ว ต่อไปถึงตาพวกเจ้าถาม พวกเจ้าทั้งหมดถามได้แค่สามคำถามเท่านั้นและข้าจะตอบเฉพาะคำถามที่ข้าอยากตอบ''

หลังจากพูดสิ่งที่จำเป็นหมดแล้วนางกวาดตามองทุกคน

ทันใดนั้นเองที่นางสังเกตมือที่ชูขึ้น

''ศิษย์พี่หญิง ท่านช่างสวยงดงามปานบุปผา เสียงของท่านไพเราะเสนาะหูเหลือคณานับ นามของท่านคงน่าฟังไม่ต่างกันใช่หรือไม่? ''

ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังครุ่นคิดว่าจะถามอะไรดีป๋ายเสี่ยวเฟยก็ได้เปิดฉากถามคำถามที่ไร้ซึ่งแก่นสาร เสียงกร่นด่าดังขึ้นมาทันทีแต่ป๋ายเสี่ยวเฟยไม่คิดจะสนใจ ใบหน้าเขามีรอยยิ้มจาง อดทนรอให้ศิษย์พี่หญิงตอบคำถาม

''ฉินหลิงหยาน นักเรียนปีหนึ่ง หากเจ้าสามารถใช้ข้อมูลนี้ให้เกิดประโยชน์ได้ข้าจะเลี้ยงข้าวเจ้ามือนึง''

ฉินหลิงหยานยิ้มอ่อนเพราะขนาดนางเองยังคิดว่าข้อมูลนี้ช่างไร้ประโยชน์ ต่างจากป๋ายเสี่ยวเฟยที่ยิ้มอย่างพอใจ

''ขอบคุณศิษย์พี่หญิงสำหรับความใจดีของท่าน อย่าปวดใจหลังจากข้าสั่งอาหารมื้อใหญ่เสียล่ะ''

ป๋ายเสี่ยวเฟยนิ่งเงียบรอฟังคำถามอีกสองข้อจากคนที่เหลือ แต่หลังจากได้ยินป๋ายเสี่ยวเฟยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

''พวกเจ้าสามารถไปพักได้ ข้าหวังว่าพวกเราจะได้กลายเป็นศิษย์ร่วมสถาบันในวันพรุ่งนี้''

หลังจากคนอื่นจากไปหมดแล้ว มีเพียงป๋ายเสี่ยวเฟยที่ยังยืนอยู่กับที่

''เจ้าไม่ไปพักหรือ? ''

ฉินหลิงหยานยิ้มให้กับป๋ายเสี่ยวเฟย นางมีความสนใจในตัวชายตรงหน้าไม่น้อย เพราะเขาเป็นคนมีอารมณ์คมคาย รู้จักวิธีพูดเอาอกเอาใจผู้อื่น