บทที่ 25 เตรียมผ่าตัด

บทที่ 25 เตรียมผ่าตัด

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่อวิ๋นชิง

แม้แต่คนในตระกูลโม่ นอกจากโม่หยวนไห่แล้ว ต่างก็มองเธอด้วยความคลางแคลงใจ

แค่ดูสภาพลูกสาวของเถ้าแก่หลิวตอนนี้ ก็รู้ว่าอยู่ได้อีกไม่นาน จะไปอยู่ต่ออีกหลายสิบปีได้ยังไง?

เถ้าแก่หลิวเองก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง มองสีหน้าเรียบเฉยของอวิ๋นชิง แล้วเขาก็กัดฟัน ทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงอีกครั้ง "ท่านปรมาจารย์ ได้โปรดช่วยลูกสาวผมด้วย! ขอแค่ท่านรักษาเธอได้ ผมยินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน!"

เมื่อวานตอนเธอบอกว่าจะหาลูกสาวเขาเจอ เขาก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งไม่ใช่เหรอ?

แต่ผลเป็นยังไงล่ะ? เธอหาเจอจริงๆ!

เขาเชื่อว่าอวิ๋นชิงไม่ใช่คนชอบคุยโว

ดังนั้น ไม่ว่าคนอื่นจะคิดยังไง ขอแค่เธอพูด เขาก็เชื่อ

เห็นดังนั้น สีหน้าของอวิ๋นชิงก็อ่อนลงเล็กน้อย

เธอไม่กลัวความสงสัยของคนอื่น และไม่แคร์ว่าใครจะเชื่อหรือไม่ แต่ในเมื่อคนที่เธออยากช่วยเชื่อเธอ เธอก็เต็มใจที่จะประหยัดน้ำลาย

"ลุกขึ้นเถอะ" เธอพยุงเถ้าแก่หลิวขึ้น แล้วเดินไปหาลูกสาวเขา วางมือลงบนข้อมือของเด็กสาว

สัมผัสที่ไม่คุ้นเคยทำให้นานนานสะดุ้งเฮือกโดยสัญชาตญาณ แต่อวิ๋นชิงจับมือเธอไว้แน่น "อยู่นิ่งๆ"

พลังปราณทิพย์ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายเด็กสาว เธอรู้สึกเพียงความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สบายตัวจนเกือบจะหลับไป

นานนานหยุดดิ้นทันที เงยหน้ามองอวิ๋นชิง แววตาที่หม่นหมองเริ่มมีประกายความอยากรู้อยากเห็น

เห็นภาพนี้ เถ้าแก่หลิวก็รู้สึกจุกในอก น้ำตาแทบไหล

ลูกสาวเขาถูกแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปตั้งแต่ห้าขวบ ถูกขายต่อไปหลายที่ จนกระทั่งถูกขายไปที่หมู่บ้านบนเขานั่นตอนอายุสิบห้าสิบหก ถูกบังคับให้มีลูก

การทารุณกรรมตลอดหลายปีทำให้เธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้คน แม้แต่ตอนที่เขาจะเข้าไปกอดครั้งแรก เธอยังกัดเขา

แต่ตอนนี้ เธอกลับนั่งนิ่งๆ ต่อหน้าอวิ๋นชิงได้ ทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าอวิ๋นชิงรักษาเธอได้แน่

ไม่กี่วินาทีต่อมา อวิ๋นชิงก็ชักมือกลับ ลูบหัวนานนานเบาๆ สายตาอ่อนโยนลง "เด็กดี"

มือของเธอเย็นเล็กน้อยแต่นุ่มนวลมาก นานนานเผลอเอาหัวถูไถฝ่ามือเธออย่างลืมตัว สายตาที่มองเธอแฝงแววพึ่งพาอาศัย

เธอไม่ได้สระผมมาหลายปี สกปรกมอมแมม แต่อวิ๋นชิงไม่แสดงท่าทีรังเกียจ ลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเถ้าแก่หลิว

"ไปกันเถอะ ฉันจะจัดยาให้เธอ"

"ครับๆๆ" เถ้าแก่หลิวพยักหน้ารัวๆ จะเข้าไปกอดนานนาน แต่นานนานกลับเบี่ยงตัวหลบไปเกาะแขนเสื้ออวิ๋นชิง ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

มือของเถ้าแก่หลิวค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่นและปวดใจ

ความแค้นในใจยิ่งทวีความรุนแรง

ไอ้เดรัจฉานพวกนั้น!

ลูกสาวเขาเคยร่าเริงน่ารักขนาดนี้

มองทะลุความแค้นของเขา อวิ๋นชิงเอ่ยว่า "ไม่ต้องห่วง ทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วย่อมได้ชั่ว พวกมันต้องรับกรรมแน่"

"อืม!" เถ้าแก่หลิวพยักหน้าอย่างหนักแน่น สูดหายใจลึก สายตาเหลือบไปเห็นมือนานนานที่เปรอะเปื้อน ทำให้เสื้อผ้าของอวิ๋นชิงเลอะเทอะไปด้วย

เขาขอโทษ "เสื้อผ้าท่าน..."

อวิ๋นชิงก้มมอง เลิกคิ้วขึ้น เหลือบมองนานนาน "ไม่เป็นไร ช่างเถอะ"

เดี๋ยวค่อยหาเงินซื้อใหม่ก็ได้

"ไปกันเถอะ"

เธอก้าวเดินนำ นานนานก็รีบเดินตามไปทันที

โม่หยวนไห่กับโม่จื่อเซียวมองหน้ากัน แล้วหันไปบอกโม่ปิงเฉียนกับฟางม่าน "พวกคุณไปจัดการธุระของตัวเองเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะตามไปดูหน่อย"

พูดจบก็รีบตามไป

เห็นดังนั้น โม่ปิงเฉียนกับฟางม่านก็แปลกใจ

พ่อเขาติดแจอวิ๋นชิงเป็นเรื่องปกติ แต่โม่จื่อเซียวนี่สิ เป็นอะไรไป?

เมื่อวานยังหาว่าเธอเป็นพวกลวงโลกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? คืนเดียวเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

โม่จื่อเซียวจะบอกได้ยังไงว่าเขาไม่เพียงแต่เจอผี แต่ยังไปตกผีมาด้วย

ยังไงซะ ตอนนี้เขาเชื่อสนิทใจแล้วว่าอวิ๋นชิงเป็นอาจารย์ของปู่จริงๆ

เพราะเธอมีฝีมือจริงๆ

เขารีบวิ่งจู๊ดไปขนาบข้างอีกด้านของอวิ๋นชิง แล้วดึงชายแขนเสื้ออีกข้างไว้ ทำให้นานนานมองเขาด้วยสายตาเปลี่ยนไป

โม่จื่อเซียวจ้องตอบอย่างมั่นใจ

มองอะไร? ไม่เคยเห็นคนหล่อที่อ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง?

อวิ๋นชิงมองเขาอย่างเอือมระอา นวดขมับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ท่าทางแบบนี้ มันดูงี่เง่าจริงๆ

เถ้าแก่หลิวมีรถ คราวนี้เลยไม่ต้องปั่นจักรยานมา เขาขับพามาส่งถึงหน้าโรงพยาบาล

ยังมีคนยืนรออยู่ที่หน้าประตู พอเห็นอวิ๋นชิงก็รีบเดินเข้ามา

"ในที่สุดก็มาสักที" ฮานเหลียงมองเธอด้วยความโล่งอก "นึกว่าเธอกลัวจนไม่กล้ามาซะแล้ว"

พวกเขานัดผ่าตัดกันวันนี้

ได้ยินดังนั้น อวิ๋นชิงเลิกคิ้ว "ฉันมีอะไรต้องกลัว?"

คำพูดเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ฮานเหลียงแค่นเสียง หันไปมองนานนานข้างหลังเธอ แล้วอดสงสัยไม่ได้ "หือ? นี่ใคร?"

"คนไข้ มา ลองจับชีพจรดูสิ"

ฮานเหลียงถลึงตาใส่เธออย่างไม่พอใจ "เธอรู้ไหมว่าคิวฉันน่ะหายากแค่ไหน?"

ถึงปากจะบ่น แต่มือก็วางทาบลงบนข้อมือของนานนาน

แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอาการเธอผิดปกติ พอจับชีพจรเสร็จ เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง ส่ายหน้า "ถ้าดูแลดีๆ อาจจะอยู่ได้อีกสักสามถึงห้าปี"

ดีกว่าที่โรงพยาบาลเก่าบอกไว้นิดหน่อย แต่ก็ยังทำให้ใจเถ้าแก่หลิวหล่นวูบ มองอวิ๋นชิงอย่างกังวล

สีหน้าอวิ๋นชิงยังคงเรียบเฉย แบมือไปทางเขา "กระดาษกับปากกา"

ฮานเหลียงงงไปวูบหนึ่ง แต่ก็ยื่นกระดาษกับปากกาให้โดยสัญชาตญาณ

เขาชอบใช้ปากกาหมึกซึม อวิ๋นชิงมองดูแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

ตัวหนังสือที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมจะมีน้ำหนัก และเป็นปากกาที่อวิ๋นชิงชอบใช้ที่สุดเมื่อหลายสิบปีก่อน

เธอจรดปากกาเขียนใบสั่งยาลงบนกระดาษรวดเดียวจบ ไม่ถึงหนึ่งนาที เธอก็ยื่นใบสั่งยาให้ฮานเหลียง

ฮานเหลียงรับไปอ่าน แล้วตาโตด้วยความตกตะลึง

ใบสั่งยาสมบูรณ์แบบอีกแล้ว!

เขาโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น "ด้วยใบสั่งยานี้ ถ้าดูแลดีๆ อยู่ได้สิบปีก็ไม่มีปัญหา!"

อวิ๋นชิงมองอย่างดูแคลน "สิบปีจะไปพออะไร? ฝังเข็มอีกสักรอบ หายขาดก็ไม่ใช่ปัญหา"

ในสายตาเธอ การแค่ยื้อชีวิตไปอีกไม่กี่ปี ไม่นับว่ารักษาหาย

ได้ยินดังนั้น ฮานเหลียงชะงัก กำลังจะพูดว่า 'เป็นไปได้ยังไง' แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอ

ในวิชา 'เข็มเก้าหมุนเวียนคืนวิญญาณ' มีกระบวนท่าหนึ่งที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเรื่องรอง สำคัญคืออวัยวะภายในจะกลับมาหนุ่มสาวอีกครั้ง

ถ้าใช้กระบวนท่านั้น อยู่ต่ออีกหลายสิบปีก็ไม่ใช่ปัญหาจริงๆ

แต่เงื่อนไขคือ เธอต้องรู้วิธีใช้เข็มนั้น

สายตาที่ฮานเหลียงมองเธอเปลี่ยนไป แฝงแววพินิจพิเคราะห์

อวิ๋นชิงไม่สนใจ มองใบสั่งยาในมือเขาแล้วยิ้ม "อยากเห็นปาฏิหาริย์ไหม?"

ฮานเหลียง: "..."

เขามองเธออย่างพูดไม่ออก สงสัยว่ายัยนี่แค่อยากจะหลอกเอายาจากเขาหรือเปล่า

แต่ทว่า เขาก็ทนแรงยั่วยวนไม่ไหวจริงๆ

แต่ไม่เหมือนคราวที่แล้ว เขาไม่ตอบตกลงทันที แต่แค่นเสียงเบาๆ หันหน้าหนี "ให้ฉันเห็นปาฏิหาริย์ของวันนี้ก่อนเถอะ"

หึ เขาไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นหรอกนะ!