บทที่ 1: เริ่มต้นด้วยหนี้พันล้าน

บทที่ 1: เริ่มต้นด้วยหนี้พันล้าน

"เอาเงินที่ฉันหามาอย่างยากลำบากคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!"

"เป็นหนี้แล้วไม่ยอมใช้คืน ขอให้ฟ้าดินลงโทษ!"

"ไอ้เจ้านายหน้าเลือด หวังรวยทางลัด ขอให้ตายโหง!"

ภายในสำนักเต๋าชิงอวิ๋น หยุนชิงมองป้ายประท้วงที่แขวนอยู่ทั่วทุกแห่ง ดวงตาของเธอหรี่ลงเมื่อมองเห็นตัวอักษร "รื้อถอน" ขนาดใหญ่ที่เขียนอยู่บนประตู

เธอไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากตื่นจากการจำศีล สำนักเต๋าของเธอจะตกอยู่ในสภาพที่แทบจะถูกรื้อถอนแบบนี้!

สายตาของเธอค่อยๆ เลื่อนไป หยุนชิงมองชายหัวล้านตรงหน้า กระชับดาบไม้ท้อในมือแน่นขึ้น

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เมื่อกี้คุณพูดว่าจะทำอะไรนะ?"

ใบหน้าของเธอสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันจนผู้คนไม่กล้าสบตาโดยตรง

เฉาต้าเจียงกวาดตามองเธอ สังเกตเห็นว่าเธอสวมชุดจีนโบราณ ยืนนิ่งอยู่หลังธรณีประตูในท่าทางที่ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

เธอถือดาบไม้ท้อไว้ในมือ และมีกระดองเต่าแตกแขวนอยู่ที่เอว ทำให้เธอดูพิลึกพิลั่น

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปทานไปเองหรือเปล่า แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ตอนนี้เป็นกลางฤดูร้อนชัดๆ

ประเด็นสำคัญคือ ยัยเด็กนี่โผล่มาจากไหน? เมื่อกี้เขายังไม่เห็นเธอเลยด้วยซ้ำ

โดยไม่คิดอะไรมาก เฉาต้าเจียงเขย่าหนังสือสัญญาหนี้ในมือและพูดอย่างภูมิใจ "รื้อถอนสำนักเต๋านี่ไง! ดูให้ดีๆ นี่คือหนังสือสัญญาหนี้ที่ม่อหยวนไห่เขียนด้วยตัวเอง เขาไม่มีปัญญาใช้หนี้ฉัน ดังนั้นตอนนี้สำนักเต๋านี้เป็นของฉันแล้ว ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้ รวมถึงรื้อถอนมันด้วย"

"ไม่ใช่แค่รื้อถอนนะ ฉันจะเอาเทวรูปข้างในไปหลอมด้วย ได้ยินว่าทำจากทองคำ คงขายได้ราคาดี"

เขาพูดพลางชี้ไปที่เทวรูปปรมาจารย์ภายในโถง

พูดจบเขาก็โบกมือ "พี่น้อง ลงมือได้!"

"ลองดูสิถ้าใครกล้า!" ดวงตาของหยุนชิงวาวโรจน์ เพียงแค่ขยับข้อมือเล็กน้อย ดาบไม้ท้อในมือของเธอก็พุ่งออกไปพร้อมเสียง "ฟุ่บ"

แขนของรถขุดที่กำลังจะขยับถูกตัดขาดอย่างหมดจด และตกลงกระแทกพื้นดัง "โครม" ฝุ่นตลบฟุ้งไปทั่ว

เมื่อเห็นดังนั้น เฉาต้าเจียงก็ตกใจจนสะดุ้ง

"ทะ... เธอ ทำอะไรน่ะ? ฉันเตือนไว้นะ ถ้ากล้าทำอะไรบ้าๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

ได้ยินดังนั้น หยุนชิงก็อดหัวเราะออกมาด้วยความโกรธไม่ได้

"นานแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าขู่ฉันแบบนี้"

สิ้นเสียงของเธอ อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง แม้ข้างนอกแดดจะจ้า แต่เฉาต้าเจียงกลับตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ

เขามองหยุนชิงด้วยความหวาดผวา จู่ๆ ก็นึกถึงข่าวลือเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

สำนักเต๋าชิงอวิ๋นนี้มีผีสิง!

ว่ากันว่ามีคนเคยเห็นมือปริศนาหยิบของเซ่นไหว้ไปจากโต๊ะบูชา

บ้างก็ว่าเห็นเด็กสาวอยู่ที่นี่

และดูเหมือนว่า... เธอจะสวยมากเสียด้วย

สายตาของเฉาต้าเจียงเลื่อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหยุนชิง

เครื่องหน้าของเธอประณีตงดงาม ใบหน้าสวยหมดจด

ใช่เลย!

นี่มันผีสาวตนนั้นชัดๆ!

ขาของเฉาต้าเจียงอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงกับพื้น เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แต่เมื่อนึกได้ว่าอุตส่าห์ได้สำนักเต๋านี้มาครอบครองแล้ว เขาก็รู้สึกไม่ยอมแพ้

"ฉันมีสัญญาหนี้! ม่อหยวนไห่พูดเองว่าเขาจำนองสำนักเต๋าไว้กับฉัน"

"ถ้ามีปัญหา ก็ไปคุยกับเขาโน่น!"

"แล้วเธอน่ะเป็นใคร? ฉันไม่ยักจะเคยเห็นหน้า"

ได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของหยุนชิงก็มืดมนลงทันที

"ฉันเป็นบรรพบุรุษของมัน!" หยุนชิงสูดหายใจเข้าลึก จ้องมองเฉาต้าเจียงเขม็ง

จู่ๆ เธอก็พูดขึ้น "ไอ้หนุ่ม ขอบตาของแกดำคล้ำ สีหน้าหมองคล้ำตรงตำแหน่งบุตรบริวาร ฉันเกรงว่าลูกของแกกำลังจะมีเคราะห์ รีบกลับไปดูเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย"

เฉาต้าเจียง: "?"

เขาอายุหกสิบกว่าแล้วนะ จะมาเรียกไอ้หนุ่มได้ยังไง?

แถมยัยนี่ยังแช่งเขาอีก!

เฉาต้าเจียงขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากด่า แต่จู่ๆ ก็เห็นหยุนชิงหยิบใบไม้ขึ้นมาใบหนึ่ง ดีดมันออกไปด้วยปลายนิ้ว ใบไม้นั้นพุ่งผ่านหนังศีรษะของเขาไปราวกับใบมีดคมกริบ

เส้นผมไม่กี่เส้นค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น

ร่างกายของเฉาต้าเจียงแข็งทื่อ เขายกมือขึ้นคลำบริเวณที่ว่างเปล่าบนหัว แล้วระเบิดความโกรธออกมา

"เอา 'ฟู่กุ้ย' 'เอ้อร์หนิว' แล้วก็ 'ชุ่ยฮวา' ของฉันคืนมานะ!"

ผมทุกเส้นของเขามีชื่อเรียกนะเว้ย!

หยุนชิง: "..."

คนสมัยนี้เป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง?

หยุนชิงหมดความอดทน มองเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดเนิบๆ ว่า "ไสหัวไปซะ ไม่งั้น..."

เธอหยิบใบไม้อีกใบขึ้นมา

เฉาต้าเจียงสะดุ้งโหยง กลัวว่าใบไม้ใบต่อไปจะพราก 'เถียจู้' 'ฟาไฉ' และ 'ชุ่ยเฟิน' ของเขาไปอีก เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเอามือกุมหัวแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงประตูทางเข้า เขาหันกลับมาขู่อย่างไม่ยอมแพ้ "ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

ตาแก่ม่อหยวนไห่ไปหานางมารร้ายแบบนี้มาจากไหนกัน?

เขาจะต้องล้างแค้นความอัปยศในวันนี้ให้ได้!

เขาวิ่งเร็วเสียจนไม่ทันสังเกตว่าทำสัญญาหนี้หล่นไว้

หยุนชิงเดินเข้าไปเก็บมันขึ้นมา ประกายไฟลุกโชนในดวงตาทันทีที่อ่านเนื้อหา

ลายมือบนนั้นเป็นของม่อหยวนไห่จริงๆ

ไอ้ศิษย์เนรคุณ!

เธอชักดาบและมุ่งหน้าลงจากเขาอย่างดุดัน

ขณะที่เดิน ชายกระโปรงด้านหลังของเธอก็เผยให้เห็นเต็มตา มันขาดวิ่นรุ่งริ่ง ราวกับถูกหมากัดทึ้งมา

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของม่อหยวนไห่!

ในขณะเดียวกัน ที่ใต้สะพานลอย

"ฮัดชิ้ว—"

ม่อหยวนไห่ที่ถือชามใบเก่าๆ จู่ๆ ก็จามออกมา ม่อจื่อเซียวหันมามองด้วยความกังวลทันที

ผมสีแดงทรงสมัยนิยมของเขาตอนนี้ดูเหมือนหงอนไก่ชนที่แพ้ศึก เขามองม่อหยวนไห่แล้วรีบกระโดดหนีไปด้านข้าง

เอามือปิดจมูกแล้วพูดว่า "ปู่ครับ ถ้าเป็นหวัด อย่าเอามาติดผมนะ!"

"ตอนออกมาเราพกยาแก้หวัดมาแค่สำหรับคนเดียวนะ"

พูดจบเขาก็มองดูเศษเหรียญไม่กี่อันในชามของพวกเขาทั้งสองคนด้วยความเศร้าใจ

ขอทานมาทั้งวันยังได้เงินไม่พอค่ายาแก้หวัดเม็ดเดียวเลย

ทำไมชีวิตเขาถึงได้รันทดขนาดนี้?

ม่อหยวนไห่กลอกตามองบนอย่างเอือมระอา

"ฉันไม่ได้เป็นหวัด แค่รู้สึกเหมือนมีคนกำลังนินทาฉันอยู่"

พูดพลางกดหนังตาตัวเอง

แปลกจัง ทำไมวันนี้หนังตาขวากระตุกยิกๆ?

ไม่รู้ทำไม แต่เขามีลางสังหรณ์ร้ายๆ อยู่ตลอดเวลา

ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งมาปรากฏข้างกาย

เขาหันไปมอง เห็นชายเสื้อที่ขาดรุ่งริ่ง จึงขยับตัวแบ่งที่ให้อย่างรู้ งาน

"แม่หนู มาขอทานเหมือนกันเหรอ? มาสิ นั่งตรงนี้ คนเยอะดีนะ น่าจะได้เงินเยอะ"

"ดูท่าทางจะกระตือรือร้นกับอาชีพเก่าเชียวนะ" เสียงเย็นเยียบดังมาจากเหนือหัว

เสียงนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน

ม่อหยวนไห่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายทันที แล้วกระโดดผลุงขึ้นจากพื้น "อาจารย์!"

ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เขาทรุดลงคุกเข่าทันที ร้องไห้โฮราวกับเด็กน้อยที่ได้เจอพ่อแม่

"อาจารย์ ในที่สุดท่านก็กลับมา!"

"ผมรู้อยู่แล้วว่าท่านต้องมาช่วยผมแน่ๆ!"

"ฮือๆๆ ใครๆ ก็รังแกผม! ท่านต้องจัดการให้ผมนะ!"

เขารู้อยู่แล้ว—เขาคือศิษย์รักของอาจารย์นี่นา!

พูดพลางคลานเข้าไปหาหยุนชิง ตั้งใจจะกอดขาเธอเหมือนตอนเด็กๆ

แต่หยุนชิงกลับถีบเขาออกไป ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความรำคาญ "ไปให้พ้นๆ เลย!"

"บอกมานะว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่!"

เธอปาสัญญาหนี้ลงบนพื้นอย่างโกรธเกรี้ยว

ม่อหยวนไห่มองมันแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขาเอานิ้วจิ้มกันไปมา สายตาลอกแลกไม่กล้าสบตาเธอ

"เอ่อ คือว่า คือผม..."

เขาอึกอัก พูดไม่เป็นประโยค

หยุนชิงหมดความอดทน ตวาดใส่เขาเสียงดัง "พูดมาให้รู้เรื่อง!"

"ผมล้มละลาย เงินหมด เป็นหนี้พันล้าน แล้วก็จำนองสำนักเต๋าไว้กับเฉาต้าเจียงครับ!"

ม่อหยวนไห่พูดรวดเดียวจบ

พูดจบเขาก็หลับตา ยื่นคอออกไปแล้วพูดว่า "อาจารย์ ฆ่าผมเถอะ ผมทำผิดต่อท่าน!"

"ไม่ต้องห่วง ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้เอง!"

อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง

หยุนชิงพยายามสะกดกลั้นความโกรธอย่างยากลำบากแล้วถามว่า "แล้วตอนนี้แกใช้หนี้ไปเท่าไหร่แล้ว?"

ม่อหยวนไห่ก้มหน้ามองชามของตัวเองแล้วตอบอย่างตะกุกตะกัก "สอง... สองเหรียญครับ"