ตอนที่ 35 ยารักษาบาดแผลมหัศจรรย์

คำพูดของเซียวเหยา ทำเอาหลี่เซียวเซียวและคนอื่นๆ ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“อะไรนะ? หมายความว่าสูตรยานี้เพิ่มตัวยาเข้าไปอีกอย่างเหรอ?”

“เซียวเหยา นายหมายความว่ายังไง?” หลี่เซียวเซียวถามอย่างไม่เข้าใจนัก

เซียวเหยาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “จริงๆ แล้ว สูตรยานี้แต่เดิมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถึงจะบอกว่าสูตรยารักษาบาดแผลของพวกคุณมันก็แค่สูตรชั้นสาม ราคาแพงแต่ผลลัพธ์กลับไม่เด่นชัด อย่างน้อยมันก็ยังพอใช้ได้บ้าง แต่ตอนนี้ มีคนแอบใส่สมุนไพรที่เรียกว่า ‘ตัวหนอนตัดไส้’ ลงไป ตัวหนอนตัดไส้จะกระตุ้นผิวหนัง โดยเฉพาะกับแผลที่มีเลือดออกอยู่ แบบนี้สูตรยาก็กลายเป็นปัญหาใหญ่แล้วล่ะ”

“หึ เมื่อกี้นายว่าไงนะ? ยารักษาบาดแผลเป็นแค่สูตรชั้นสาม? นายรู้เรื่องอะไรบ้างเนี่ย! สูตรนี้แต่ก่อนตระกูลหลี่ของเราซื้อจากหมอจีนแก่ๆ ที่ไห่หนานในราคาสูงมากเลยนะ!” หลี่เสี่ยวหรันพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน

เซียวเหยาเหลือบตามองหลี่เสี่ยวหรัน “ของแพง ไม่ได้แปลว่าดีที่สุดเสมอไปหรอก”

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนสมัยนี้ถึงคิดว่าของที่แพงกว่าต้องดีกว่าเสมอ สูตรยานี้ก็ต้องยอมรับว่าพอช่วยรักษาแผลภายนอกได้บ้าง แต่สมุนไพรที่ใช้กลับหายากและแพงมาก ผลลัพธ์ก็ยังไม่ถึงกับน่าพอใจ ถ้าไม่เรียกว่าสูตรชั้นสามแล้วจะเรียกว่าอะไร? เซียวเหยาเองหยิบสูตรไหนมาก็ยังดีกว่านี้หลายเท่า

หลี่เซียวเซียวหันไปมองเจียงเจี้ยนฮวา สีหน้าของเจียงเจี้ยนฮวาก็ดูแย่ไม่แพ้กัน

“ประธานหลี่ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงมีสมุนไพรเพิ่มเข้ามาได้...” เจียงเจี้ยนฮวาก้มหน้าพูดเสียงเบา

หลี่เซียวเซียวถอนหายใจ เวลานี้จะไปโทษใครก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

“ถ้างั้นให้ถอนยารักษาบาดแผลทั้งหมดออกจากตลาดก่อน แล้วเริ่มผลิตใหม่ รอบนี้ต้องตรวจสอบสูตรยาให้เข้มงวด ห้ามเกิดปัญหาแบบนี้อีก ส่วนลูกค้าที่ได้รับผลกระทบ ฉันจะติดต่อไปชดเชยให้เต็มที่ พยายามกดเรื่องนี้ไว้ให้ได้” หลี่เซียวเซียวกล่าว

เจียงเจี้ยนฮวายังคงทำหน้าขมขื่น

“ประธานหลี่ วิธีนี้คงใช้ไม่ได้หรอกครับ...” เจียงเจี้ยนฮวาหน้าแดง “เพราะตอนนี้สมุนไพรที่ใช้ทำยารักษาบาดแผลขาดตลาด ต้องรออีกสองเดือนกว่าทุกอย่างจะมาครบ”

สีหน้าหลี่เซียวเซียวก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

หลี่เสี่ยวหรันถึงกับไม่ปิดบังความดีใจในใจ ยิ้มกว้างให้หลี่เซียวเซียว “ดูท่าคราวนี้ เธอคงต้องลงจากตำแหน่งประธานกลุ่มบริษัทตระกูลหลี่จริงๆ แล้วล่ะ!”

เซียวเหยาแค่นหัวเราะ “พวกคุณสนใจแต่จะผลักหลี่เซียวเซียวลงจากตำแหน่งประธานกันสินะ ไม่คิดจะแก้ปัญหาตรงหน้าก่อนเลย ฉันว่าถ้าคนแบบพวกคุณได้ขึ้นเป็นประธาน คงอยู่ได้ไม่เกินสามวันหรอก”

“แกพูดว่าไงนะ?!” หลี่ปิงจ้องเซียวเหยาเขม็ง น้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ฉันพูดอะไร คุณไม่ได้ยินเหรอ? หรือคิดว่าฉันเป็นทีวี เปิดย้อนดูได้?” เซียวเหยามองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูก

หลี่ปิงแทบจะเป็นลมด้วยความโกรธ เจ้าเด็กนี่เป็นใครกันแน่ถึงกล้ามาดูถูกตนเองแบบนี้!

หลี่เสี่ยวหรันรีบคว้าพ่อไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะระเบิดอารมณ์ เธอขมวดคิ้วแล้วยิ้ม “พ่อ ไม่ต้องไปถือสากับคนแบบนี้หรอก ยังไงพอหลี่เซียวเซียวหลุดจากตำแหน่งประธาน หมอนี่ก็ต้องออกไปจากตระกูลหลี่เหมือนกัน”

หลี่เซียวเซียวโกรธจนตัวสั่น “การให้เซียวเหยาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ความคิดฉัน! นี่เป็นคำสั่งของคุณปู่!! ถ้าพวกคุณมีปัญหาอะไรก็ไปพูดกับคุณปู่เอง ต่อให้ฉันไม่ได้เป็นประธานกลุ่มบริษัทตระกูลหลี่แล้ว เซียวเหยาก็ยังต้องอยู่ในตระกูลหลี่ต่อไปอยู่ดี!”

หลี่ปิงถอนหายใจ จ้องหลี่เซียวเซียวด้วยแววตาคมกริบ “พูดถูก เซียวเหยาจะอยู่หรือไม่อยู่ในตระกูลหลี่ ไม่ใช่แค่พวกเรา หรือแม้แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ!”

หลี่เซียวเซียวไม่สนใจเขาอีกต่อไป

“เซียวเหยา นายมีวิธีอะไรดีๆ ไหม?” หลี่เซียวเซียวถาม

เซียวเหยายักไหล่ “อันนี้ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ ที่ทำได้มากสุดก็แค่ช่วยหาปัญหาของยารักษาบาดแผลให้ ส่วนเรื่องต่อไป ฉันคงหมดทางช่วยจริงๆ”

ในแววตาหลี่เซียวเซียวมีแววผิดหวังวูบหนึ่ง

ก็จริง เซียวเหยาเป็นแค่หมอจีนกับบอดี้การ์ด ถึงจะเก่งแค่ไหนก็ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง สุดท้ายคนที่ต้องรับผิดชอบคือประธานกลุ่มบริษัทตระกูลหลี่อย่างเธอเอง

“เดี๋ยวนะ!” จู่ๆ เซียวเหยาก็เหมือนนึกอะไรออก “ถ้าเปลี่ยนมาใช้สูตรยารักษาบาดแผลอีกแบบ ที่หาสมุนไพรได้ง่ายกว่า ผลลัพธ์ก็ดีกว่าสูตรนี้ด้วยล่ะ จะช่วยได้ไหม?”

ทั้งห้องเงียบกริบ

ทุกคนต่างจ้องเซียวเหยาตาไม่กะพริบ

“ทำไมต้องมองฉันแบบนี้? หรือฉันดูเหมือนมนุษย์ต่างดาว?” เซียวเหยารู้สึกอึดอัดเมื่อถูกจ้องเขม็งขนาดนี้

หลี่เสี่ยวหรันกลอกตา “ก็เพราะนายพูดเหมือนเรื่องง่าย ถ้ามีสูตรแบบนั้นจริงๆ ปัญหานี้ก็จบแล้วล่ะสิ”

หลี่เซียวเซียวถามอย่างตื่นเต้น “เซียวเหยา นายพูดจริงหรือเปล่า? ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

เซียวเหยาหัวเราะ “ฉันมีสูตรยานี้จริงๆ สมุนไพรที่ใช้ก็หาง่าย ผลลัพธ์น่ะเหรอ...ไม่กล้าพูดเว่อร์ แต่รับรองว่าดีกว่าสูตรของพวกคุณแน่ สูตรของพวกคุณแค่ห้ามเลือดยังต้องใช้เวลาตั้งสองนาทีใช่ไหม?”

หลี่เซียวเซียวพยักหน้าแรงในใจยอมรับว่าเซียวเหยานี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

“ฉันจะให้สูตรยาไป ถ้าผสมยาสำเร็จ เอาผงยามาโรยแผล เลือดจะหยุดทันที ส่วนแผลจะสมานก็อาจต้องใช้เวลาสักวัน แต่นั่นก็ยังดีกว่าสูตรของพวกคุณ จริงๆ ยังมีสูตรที่ดีกว่านี้อีกนะ แค่ใช้หนึ่งชั่วโมงแผลก็สมานจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ว่าสมุนไพรสำคัญในสูตรนั้นหายากมาก แม้แต่ฉันยังแทบไม่เคยเห็น ถ้าจะผลิตจำนวนมากคงเป็นไปไม่ได้”

คำพูดของเซียวเหยา ทำให้หลี่เซียวเซียวกับเจียงเจี้ยนฮวาเห็นแสงแห่งความหวัง ส่วนหลี่เสี่ยวหรันกับหลี่ปิง สีหน้ากลับซีดเผือด

เป็นไปได้ยังไง?

“ยอดเยี่ยมมาก! เซียวเหยา ขอบใจมาก ฉันยินดีจ่ายแพงเพื่อซื้อสูตรยานี้!” หลี่เซียวเซียวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก สูตรนี้เป็นของคุณปู่...เอ่อ ของอาจารย์ฉันเอง อีกอย่าง อาจารย์ฉันไม่เคยคิดจะผูกขาดสูตรยาอะไร มีวิชาแพทย์ดีๆ ก็ควรเผยแพร่ออกไป ถ้าทุกคนเอาแต่กั๊กสูตรไว้ วันหนึ่งแพทย์จีนก็จะสูญหายไปจากฮัวเซี่ย!” เซียวเหยาตอบ

พูดจบ เขาก็หยิบปากกากับกระดาษมาเขียนสูตรยาแล้วยื่นให้หลี่เซียวเซียว

“นี่คือสูตรที่ว่า?” หลี่เซียวเซียวถาม

“อื้ม” เซียวเหยาพยักหน้า

หลี่เซียวเซียวรีบส่งสูตรยาให้เจียงเจี้ยนฮวา “รีบไปจี๋ซื่อถัง เอาสมุนไพรทั้งหมดนี้มาให้ครบ!”

“ครับ! ประธานหลี่ ผมรับรองจะทำให้เสร็จ ถ้าคราวนี้พลาดอีก ผมยอมเอาหัวมาให้เลย!” เจียงเจี้ยนฮวารับคำหนักแน่น

เซียวเหยากระเซ้า “ถ้านายเอาหัวมาให้จริงๆ พวกเราคงตกใจตายกันหมด”

เจียงเจี้ยนฮวาหัวเราะแห้งๆ ก่อนรีบออกจากห้องทำงาน

หลี่ปิงกับหลี่เสี่ยวหรันสบตากัน ต่างคนต่างเห็นความตกใจและจนปัญญาในแววตาอีกฝ่าย

“เฮ้อ...” หลี่เซียวเซียวปาดเหงื่อที่หน้าผาก “เซียวเหยา ถ้าสูตรใหม่ใช้ได้จริง นายช่วยตระกูลหลี่เราไว้มากเลยนะ!”

เซียวเหยาเพียงยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร

ไม่นาน เจียงเจี้ยนฮวาก็กลับมาพร้อมถุงสมุนไพรที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน

“เอามาให้ผมเถอะ” เซียวเหยารับสมุนไพร “ที่นี่มีที่ไหนใช้ผสมยาได้บ้าง?”

“ห้องปรุงยา! คุณเซียวจะผสมยาด้วยตัวเองเหรอครับ?” เจียงเจี้ยนฮวาถาม

“ใช่ ต้องให้พวกคุณเห็นผลลัพธ์กับตาก่อนใช่ไหมล่ะ?” เซียวเหยาตอบ

เจียงเจี้ยนฮวารีบพาเซียวเหยาออกจากห้องทำงาน เดิมทีหลี่เซียวเซียวกับคนอื่นๆ ก็อยากตามไปด้วย แต่เซียวเหยาปฏิเสธ บอกว่าผสมยาแค่สิบกว่านาทีก็เสร็จ แล้วก็บดเป็นผงได้เลย ไม่ต้องมีคนตามไปเยอะ

เขาพูดแล้วทำจริง ประมาณสิบนาที เซียวเหยากับเจียงเจี้ยนฮวาก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือของเซียวเหยามีขวดเซรามิกใบหนึ่ง

“นี่คือยารักษาบาดแผลสูตรใหม่ ใครอยากลอง?” เซียวเหยาถามพร้อมรอยยิ้ม

เจียงเจี้ยนฮวาลังเลเล็กน้อยก่อนกัดฟัน “คุณเซียว ให้ผมลองเองครับ!”

“ได้” เซียวเหยาพยักหน้า

เจียงเจี้ยนฮวาตัดสินใจแน่วแน่ หยิบมีดผลไม้ออกจากลิ้นชักแล้วกรีดหลังมือตัวเองเป็นแผล

“ใจกล้าดีนี่ ไม่คิดจะฆ่าเชื้อมีดก่อนเหรอ? นายไม่กลัวบาดทะยักหรือไง?” เซียวเหยาหัวเราะ

เจียงเจี้ยนฮวาได้ยินถึงกับหน้าซีด เฮ้ย! ลืมไปได้ยังไงเนี่ย มีดนี่ไม่ได้ใช้มานานแล้ว ใครจะรู้ว่ามีเชื้อโรคอะไรติดอยู่บ้าง!

“ไม่ต้องห่วง ยารักษาบาดแผลสูตรนี้มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อในตัวอยู่แล้ว” เซียวเหยาพูดพลางเปิดขวดเซรามิก เทผงยาลงบนแผลของเจียงเจี้ยนฮวา จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้ทุกคนอึ้งจนพูดไม่ออก

ทันทีที่ผงยาแตะลงบนแผล เลือดที่ไหลซึมออกมาก็หยุดสนิท กลายเป็นสะเก็ดเลือดในพริบตา!

“นี่...เป็นไปได้ยังไง?” เจียงเจี้ยนฮวาอ้าปากค้าง พูดแทบไม่ออก

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ตกตะลึง หลี่เซียวเซียวกับคนอื่นๆ ก็ตาโตด้วยความเหลือเชื่อ

ในอดีตมีเฮอติ่งหงที่เห็นเลือดแล้วได้เป็นขุนนาง ทุกวันนี้แค่โรยยาก็หยุดเลือดได้ทันที! มันช่างน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว! ผงยาที่โรยลงไปยังคงเป็นสีขาว ไม่เปลี่ยนสีเลย แสดงว่าเลือดหยุดสนิทจริงๆ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้โดนบังคับก็ไม่มีทางเชื่อแน่นอน!

“รอสักพัก แผลจะกลายเป็นสะเก็ด แล้วแผลเล็กๆ แบบนี้ ไม่กี่ชั่วโมงก็หายสนิท แถมไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ด้วย” เซียวเหยากล่าว

คำพูดของเขาเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่โยนลงไปในน้ำลึก

แม้แต่หลี่เซียวเซียวที่ใจเย็นที่สุดยังเสียงสั่น

“ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น...เซียวเหยา นายแน่ใจเหรอ?!”