บทที่ 17 สำนักต้าเฟิง
บทที่ 17 สำนักต้าเฟิง
บทที่ 17 สำนักต้าเฟิง
แสงกระบี่เจิดจ้า ปกคลุมพื้นที่นั้นในพริบตา
ในวินาทีนั้น เหล่ามังกรดินสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวลู่จิ้น ต่างพากันแตกตื่นหนีตายไปคนละทิศละทาง!
จากที่เคยเป็นฝ่ายรุกไล่อย่างดุร้าย เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายทรงพลังของกระบี่เพลิงมารสยบนรก พวกมันก็ขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้าโจมตีอีกต่อไป
"วิ้ง!"
ลู่จิ้นระเบิดพลังวิญญาณทั่วร่าง อัดฉีดเข้าไปในตัวกระบี่อย่างบ้าคลั่ง แสงของกระบี่เพลิงมารสยบนรกสว่างวาบขึ้นในทันใด ทันทีที่พุ่งออกไป มันก็เจาะทะลุหัวของมังกรดินตัวหนึ่งจนแหลกละเอียด!
ฟุ่บ!
พลังลึกลับสายหนึ่งไหลย้อนกลับเข้ามาในตัวกระบี่ กลายเป็นพลังงานเสริมแกร่ง ทำให้กลิ่นอายของกระบี่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
ในการต่อสู้ที่พลังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ หากใช้สู้กับคน รับรองว่าอีกฝ่ายต้องสติแตกแน่นอน!
"ฉึก ฉึก ฉึก!"
กระบี่พาดผ่านที่ใด มังกรดินที่นั่นไร้ทางต่อกร ถูกสังหารเรียบในพริบตา
ลู่จิ้นไม่ได้ออมมือ ที่นี่ไม่มีใครอื่น เขาไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้นฝีมือ
ด้วยเหตุนี้ เมื่อพลังของกระบี่เพลิงมารสยบนรกระเบิดออกมาเต็มที่ ชีวิตของมังกรดินจึงถูกเก็บเกี่ยวไปเป็นกอบเป็นกำ
ยิ่งฆ่ามังกรดินได้มากเท่าไหร่ พลังของกระบี่เพลิงมารสยบนรกก็ยิ่งเพิ่มพูน อานุภาพสังหารยิ่งน่าสะพรึงกลัว
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ลู่จิ้นพอใจมาก จนกระทั่งเมื่อมังกรดินตัวสุดท้ายถูกสังหาร เขากลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
"น่าเสียดายที่มีน้อยไปหน่อย ไม่อย่างนั้นกระบี่เพลิงมารสยบนรกของข้าคงสะสมพลังได้มหาศาลกว่านี้..."
เขามองดูซากศพมังกรดินที่นอนเกลื่อนกลาดในความเงียบสงบด้วยความรู้สึกยังไม่หนำใจ
"หือ? นี่มัน... พี่ชายลู่จิ้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
สักพักใหญ่ โม่เฉินก็ย้อนกลับมา เมื่อเห็นซากมังกรดินที่ถูกฆ่าล้างบางจนเกลี้ยง เขาถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน!
"จัดการหมดแล้ว ไปกันเถอะ"
โม่เฉิน "..."
ลู่จิ้นยิ้มเรียบๆ
"อย่าทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปเลย รีบไปช่วยคนสำคัญกว่า หลิงเทาเป็นนักล่าอสรพิษ บาดเจ็บหนักขนาดนี้ เกรงว่าจะรักษายาก"
ได้ยินดังนั้น โม่เฉินถึงได้สติกลับมาจากความตกตะลึง
"พี่ชายลู่จิ้นพูดถูก! งั้นเรารีบไปกันเถอะ..."
เขายังคงรู้สึกสับสน
ในฐานะสาวกวิหารศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน ความแข็งแกร่งของลู่จิ้นนั้นเหนือจินตนาการ จนทำให้เขาอดรู้สึกด้อยกว่าไม่ได้!
แต่การมีพี่น้องที่เก่งกาจขนาดนี้ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ดีใจจากใจจริง!
ในเวลานี้ จื่อซวนได้พาหลิงเทาออกมาจากหุบเหวอัสนีแล้ว
ทว่าเมื่อลู่จิ้นและโม่เฉินออกมา กลับพบว่าเฉินเจียงที่ถูกตีสลบไปก่อนหน้านี้ หายตัวไปแล้ว!
"พี่ชายลู่จิ้น เฉินเจียงไอ้แก่เจ้าเล่ห์นั่นหนีไปแล้ว!"
ใบหน้าสวยของจื่อซวนฉายแววโกรธเคือง
"ไม่เป็นไร เรื่องวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ยิน"
"ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ชายหลิงเทา"
จื่อซวนกล่าวว่า
"แต่เขาบาดเจ็บสาหัสมาก ตอนนี้หมดสติไปแล้ว คนเดียวที่จะรักษาเขาได้ มีเพียงปรมาจารย์ 'เฟิงล่าง' ผู้เป็นนักล่าอสรพิษเหมือนกัน"
"ปรมาจารย์เฟิงล่าง?"
ลู่จิ้นขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เคยได้ยินชื่อนี้
"ถูกต้อง ปรมาจารย์เฟิงล่างก็เป็นนักล่าอสรพิษ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นหมอเทวดา เพียงแต่คนผู้นี้มีนิสัยประหลาด หากจะขอให้เขารรักษา ต้องทำตามเงื่อนไขของเขาข้อหนึ่ง ซึ่งเงื่อนไขพวกนี้มีสารพัดรูปแบบ คนส่วนใหญ่ทำไม่ได้ จึงต้องยอมทิ้งชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย!"
"โอ้? มีคนประหลาดแบบนี้ด้วยหรือ?" ลู่จิ้นยิ้ม "นำทางไป ข้าอยากเห็นนักว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะมีลูกไม้อะไร!"
ได้ยินลู่จิ้นพูดเช่นนั้น จื่อซวนและโม่เฉินก็พยักหน้า
"ในเมื่อพี่ชายลู่จิ้นว่าอย่างนั้น พวกเราก็ไปเสี่ยงดวงกันดู!"
ลู่จิ้นพยักหน้า จากนั้นทั้งสามคนก็พาหลิงเทามุ่งหน้าไปยัง 'สำนักต้าเฟิง' ที่พำนักของปรมาจารย์เฟิงล่าง
...
"บาดแผลจากมังกรดินธาตุไฟ รักษายาก"
ภายในสำนักต้าเฟิง หมอหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา หลังจากตรวจดูอาการแล้วก็ส่ายหน้า
"ขอเรียนถามปรมาจารย์เฟิงล่าง..."
โม่เฉินยังพูดไม่ทันจบ หมอหนุ่มก็พูดแทรกขึ้นทันที
"ท่านอาจารย์ของข้าไม่อยู่บ้าน ถ้าพวกเจ้าอยากช่วยคน ให้ใครคนหนึ่งลงไปนั่งในเตาหลอมยานี่ให้ครบสามวันก่อน แล้วค่อยว่ากัน"
ได้ยินเงื่อนไขนี้ ทุกคนก็ขมวดคิ้ว
โม่เฉินโกรธจัดทันที
"อะไรนะ? คนของเรายังไม่ได้รับการรักษาเลย จะให้พวกเราทำแบบนี้? ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
หมอหนุ่มหัวเราะเยาะ
"จะรักษาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าตัดสินใจเอง"
โม่เฉินกำลังจะเถียงต่อ แต่ลู่จิ้นกลับยิ้มแล้วพูดว่า
"ข้าทำเอง"
โม่เฉินได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว
"พี่ชายลู่จิ้น อย่าว่าแต่เรื่องอันตรายในเตาหลอมยาเลย กว่าจะครบสามวัน อาการของพี่ชายหลิงเทาคงเกินเยียวยาแล้ว!"
ลู่จิ้นยิ้มตอบ
"วางใจเถอะ ถ้าพวกเขารักษาหลิงเทาไม่หาย ข้าจะทำให้สำนักต้าเฟิงหายไปจากโลกนี้ซะ"
คำพูดประโยคเดียว ทำเอาโม่เฉินและจื่อซวนใจหายวาบ!
นี่คือสำนักต้าเฟิงนะ!
แม้จะไม่ได้มียอดฝีมือมากมาย แต่ชื่อเสียงขจรขจาย มีขั้วอำนาจหลายฝ่ายคอยหนุนหลัง ไม่มีใครกล้ากระตุกหนวดเสือสำนักต้าเฟิงหรอก!
"หึหึ ปากเก่งดีนี่!"
หมอหนุ่มหัวเราะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ชี้ไปที่เตาหลอมยาเบื้องหน้า "เข้าไปสิ"
"แต่ว่า ในเวลาสามวันนี้พวกเราอาจจะต้องใช้เตาหลอมยา ถ้าเจ้าทนไม่ไหวหนีออกมาก่อน ถือว่าโมฆะนะ"
คำพูดนี้ทำให้แววตาของลู่จิ้นเปลี่ยนไปในที่สุด
"หึหึ สำนักต้าเฟิงสมคำร่ำลือจริงๆ ปรมาจารย์เฟิงล่างอาจารย์เจ้า ก็คงเป็นพวกประหลาดหาตัวจับยากสินะ"
หมอหนุ่มได้ยินดังนั้น แววตาก็เย็นลงทันที
"ห้ามลบหลู่อาจารย์ข้า!"
สิ้นเสียง อากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน
กลิ่นยาสมุนไพรที่ชวนให้ขนลุกพัดโชยมา มันแผ่ออกมาจากตัวของหมอหนุ่มผู้นี้!
กลิ่นยาที่แผ่ออกมา ถึงกับแฝงแรงกดดันวิญญาณ!
"ตอนนี้ เจ้าหมดสิทธิ์เข้าเตาหลอมยาแล้ว! ไสหัวไป!"
คำพูดนี้ทำเอาโม่เฉินทนไม่ไหว!
"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสิน? บนโลกนี้ไม่มีเหตุผลพรรค์นั้นหรอก!"
หมอหนุ่มยิ้มเยาะ
"ทำไม ทนไม่ได้รึ? งั้นทำไมยังไม่ไสหัวไปอีก?"
เพียะ!
สิ้นเสียงของเขา เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ก็ดังขึ้น ยังไม่ทันเห็นว่าใครลงมือ ใบหน้าครึ่งซีกของเขาก็บวมเป่งขึ้นมาแล้ว!
"ใคร! ใครกล้าตบข้า!"
เขากุมหน้า กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น
"ปรมาจารย์เฟิงล่าง ลูกศิษย์ท่านโดนขนาดนี้แล้ว ท่านยังไม่ออกมาอีกหรือ?"
เสียงของลู่จิ้นดังขึ้น แฝงความอหังการ ไม่เกรงกลัวสิ่งใด
"อาจารย์ข้าไม่อยู่! เจ้ากล้าตบข้า วันนี้ ข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้เดินออกจากสำนักต้าเฟิง!"
หมอหนุ่มขู่คำราม
"เพียะ!"
แต่พอเขาอ้าปากพูด แก้มอีกข้างก็บวมปูดขึ้นมาทันตาเห็น!
"ถ้ายังไม่ออกมา วันนี้สำนักต้าเฟิงได้กลายเป็นผุยผงแน่!"
น้ำเสียงของลู่จิ้นเย็นเยียบ เขาไม่มีความอดทนจะมาเล่นลิ้นด้วยแล้ว
"สารเลว! เจ้ากล้าตบข้า! ข้าเป็นศิษย์เอกแห่งสำนักต้าเฟิงเชียวนะ! เจ้ารนหาที่ตาย!"
หมอหนุ่มตะโกนก้อง
แต่วินาทีถัดมา เขาก็ต้องเสียใจกับความมุทะลุของตัวเอง
ลู่จิ้นกระโดดถีบเข้าเต็มแรง ร่างของหมอหนุ่มลอยกระเด็นไปกระแทกผนังอย่างจัง กระอักเลือดออกมาคำโต ลมหายใจแผ่วลงทันที!