บทที่ 559 บันทึกการก้าวสู่ภูมิธรรมของท่านผู้เฒ่าไป๋ยุน
บทที่ 559 บันทึกการก้าวสู่ภูมิธรรมของท่านผู้เฒ่าไป๋ยุน
พรตเขาเหมาทุกคนมองดูยันต์ชีวิตที่ใกล้แตกสลายในมือของเสวียนจ้าว ต่างพากันเงียบงันลง
ความกดดันมหาศาลกดทับลงบนจิตใจทุกคน
ซูอู่ฟังคำพูดของอาเสวียนจ้าวจบ ดวงตาฉายประกายแวบหนึ่ง ก็เงียบงันไม่พูดจา
เขานึกถึงคำเตือนของเครื่องจำลองที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้: "ถึงจุดบันทึกที่ปลอดภัยแล้ว ต้องการบันทึกหรือไม่?"
ก่อนหน้านี้ซูอู่ยังไม่ได้ตอบรับคำเตือนของเครื่องจำลอง
แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่า จำเป็นต้องบันทึกไว้ตรงนี้
หากในอนาคตเดินไปถึงทางตันที่แก้ไขไม่ได้
ตนเองยังสามารถออกจากการจำลอง
กลับมาเริ่มต้นจำลองใหม่จากจุดบันทึกได้!
"เครื่องจำลอง!"
ซูอู่ร้องเรียกในใจ
เครื่องจำลองตอบสนองในทันที: "ถึงจุดบันทึกที่ปลอดภัยแล้ว ต้องการบันทึกหรือไม่? โปรดทราบว่า 'จุดบันทึกที่ปลอดภัย' ไม่ใช่พื้นที่ที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ หากถูกปีศาจร้ายที่ทรงพลังโจมตี จุดบันทึกก็จะเสียหาย และไม่สามารถกลับมาโหลดจากจุดนี้ได้อีก!"
"บันทึก!"
ซูอู่ออกคำสั่ง
"บันทึกสำเร็จ!"
......
แม้จุดบันทึกนี้อาจถูกปีศาจร้ายโจมตีได้ แต่อย่างน้อยเมื่อเครื่องจำลองแนะนำให้บันทึกที่นี่ ก็แสดงว่าพื้นที่นี้ปลอดภัยกว่าที่อื่น
ในระยะเวลาอันสั้นไม่น่าจะถูกปีศาจร้ายโจมตี
เสวียนชิงเงยหน้ามองเสวียนเจวี๋ย เสวียนจ้าว และหญิงสาวที่อยู่ในดอกท้อในย่ามของเสวียนจ้าว เขาค่อยๆ เอ่ยขึ้น: "น้องๆ ทั้งหลาย นอกจากวิธีที่เสวียนจ้าวกล่าวถึง - คือทำให้บรรพบุรุษรุ่นที่สอง กลับเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง เพื่อตอบสนองคำทำนายของท่าน ดูว่าจะยังสงบลงหรือไม่...
พวกเจ้ามีความคิดอื่นอีกหรือไม่?
หยางเจิน เจ้ามีความเห็นอย่างไร?"
เสวียนเจวี๋ยและเสวียนจ้าวต่างส่ายหน้า
ดอกท้อนั้นปรากฏเงาร่างของเสวียนปี้ หญิงพรตผู้นี้ก็ส่ายหน้าพลางกล่าว: "ศิษย์ยอดเยี่ยมของพรตเขาเหมาในทุกรุ่น ก่อนจะฝึกวิชามหาร่างปีศาจปลูกมรรคาครั้งแรก ทุกคนล้วนเลือกที่จะแบกรับปีศาจร้ายตนหนึ่งไว้ เพื่อขจัดภัยพิบัติให้แก่มนุษยโลก
พวกเราก็ทำเช่นนั้น
บรรพบุรุษผู้ฟื้นฟูทั้งสามยิ่งทำเช่นนั้น
แต่ปีศาจร้ายที่บรรพบุรุษผู้ฟื้นฟูทั้งสามแต่ละคนบรรจุไว้ - ความน่าสะพรึงกลัวเกินจินตนาการของพวกเรา กฎการฆ่าคนของมันไม่มีทางต่อต้าน แม้แต่การกักขังก็อาจเป็นไปไม่ได้
- เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีเพียงผู้มีความสามารถเท่านั้นที่จะใช้ร่างของตนเป็นภาชนะ บรรจุและแบกรับมันไว้ เพื่อรักษาความสงบสุขในมนุษยโลก
ดังนั้น ข้าจึงคิดไม่ออก มีวิธีใดที่จะต่อต้านกฎการฆ่าคนของปีศาจร้ายเหล่านี้?
มีวิธีใดที่สามารถกักขังปีศาจร้ายเหล่านี้?"
สิ่งที่หญิงพรตเสวียนปี้ต้องการจะสื่อ ก็คือนางเห็นด้วยกับวิธีของพี่อาจารย์ทั้งหลาย ที่ว่า 'ให้บรรพบุรุษรุ่นที่สองกลับเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง ดูว่าจะสงบลงหรือไม่'
การที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองตื่นขึ้นก่อนกำหนด อาจเกี่ยวข้องกับความเปลี่ยนแปลงอันเหนือธรรมชาติบางอย่างที่ผู้คนคาดไม่ถึง
เมื่อเป็นเช่นนี้
การให้ท่านกลับสู่ภวังค์อีกครั้ง ก็นับเป็นวิธีควบคุมความเปลี่ยนแปลงอันเหนือธรรมชาติในชั่วคราว
เพียงแต่วิธีนี้ยังไม่ทราบอัตราความสำเร็จ
ทุกคนมีเพียงโอกาสเดียวในการตัดสินใจว่าจะใช้วิธีที่ยังไม่ทราบอัตราความสำเร็จนี้หรือไม่
พรตเขาเหมาทุกคนมองมาที่ซูอู่
ซูอู่ขมวดคิ้ว
เขานึกถึงเรื่องอื่น
- กฎการฆ่าคนของปีศาจร้ายที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองแบกรับไว้ คือการสุ่มฆ่าคนโดยไม่เลือกหน้า คล้ายกับกฎการฆ่าของ 'ปีศาจหมื่นตา' แห่งเมืองหมิงโจว และ 'ปีศาจหมื่นตา' แห่งเมืองหมิงโจวนั้น ในยุค 'ชิง' มีบันทึกการกักขังที่ชัดเจน!
นี่เป็นข้อมูลที่ซูอู่ได้จากบันทึกของนักอ่านที่ปรากฏบนกระดาษคลังธรรม!
ตอนนั้นพรตจาก 'วัดเทียนหวง' คำนวณลักษณะชะตาของ 'ปีศาจหมื่นตา' พบว่ามี 'ตะขาบสวรรค์พันรัด' จึงประกอบพิธีให้ 'ไก่ตัวผู้' ที่เลี้ยงไว้เป็นพิเศษเป็น 'แม่ทัพไก่ทอง' นำมันเข้าไปในพื้นที่ที่ 'ปีศาจหมื่นตา' ครอบครอง
- หลังจากนั้นจึงใช้วิธี 'ตรากักปีศาจแห่งราชา' บรรจุ 'ปีศาจหมื่นตา' ไว้ในร่างของท่านเจ้าอาวาส!
แม้ว่า
ท่านเจ้าอาวาสและคู่บำเพ็ญ 'แม่มดน้อย' จะพลีชีพเพื่อแก้ไขเรื่องของ 'ลำไส้เทพสามองค์' จนทำให้ปีศาจหมื่นตา ปีศาจผม และลำไส้เทพสามองค์ใกล้จะรวมตัวกัน แต่ประสบการณ์การกักขัง 'ปีศาจหมื่นตา' ของวัดเทียนหวงก็ไม่ใช่เรื่องโกหก
หากวัดเทียนหวงไม่ได้คำนวณลักษณะชะตาของปีศาจหมื่นตาออกมา
ใครจะคิดว่า
การยับยั้งปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวเช่น 'ปีศาจตา' ไม่จำเป็นต้องใช้อิทธิฤทธิ์ที่เหนือความคาดหมาย แต่กลับเป็นไก่ตัวผู้ที่ทำพิธีเป็น 'แม่ทัพไก่ทอง' ตัวหนึ่ง?
แม้ไก่ตัวผู้นั้นจะได้รับการเลี้ยงดูจากวัดเทียนหวงเป็นพิเศษ แต่อย่างไรก็ยังคงเป็นเพียงไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งเท่านั้น!
คิดเช่นนี้แล้ว -
วิธีควบคุมปีศาจร้ายที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองแบกรับไว้
อาจซ่อนอยู่ในรายละเอียดบางอย่าง?
ซ่อนอยู่ในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ?
"ไม่ทราบว่าบรรพบุรุษรุ่นที่สองเคยคำนวณลักษณะชะตาของปีศาจร้ายที่ท่านแบกรับไว้หรือไม่?" ซูอู่ถามขึ้น "ตอนแรกท่านบรรจุปีศาจร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นไว้ได้อย่างไร?"
เสวียนเจวี๋ยส่ายหน้า กล่าวอย่างเสียดาย: "ปีศาจร้ายนั้น...ไม่มีลักษณะชะตา เหมือนกับเท้าคู่นั้นที่ทำลายสำนักพรตภูเขาลู่...
จริงอยู่ที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองได้บันทึกประสบการณ์การแบกรับปีศาจร้ายนั้นไว้อย่างละเอียด
แต่ว่า...บันทึกและบทสรุปที่ท่านทิ้งไว้ เก็บอยู่ในหอสมุดทิศใต้
ถูกไฟสายฟ้าเผาไหม้หมดแล้ว......"
ซูอู่เงียบงัน
เสวียนจ้าวก็แสดงสีหน้าเสียดาย: "ไฟสายฟ้าครั้งนี้ ราวกับสวรรค์กำลังขัดขวางพวกเราใช่หรือไม่?"
"การเปลี่ยนแปลงของสวรรค์ ใครจะคาดเดาได้?
น้องชาย อย่าบ่นเลย" เสวียนชิงตักเตือนเสวียนจ้าวหนึ่งประโยค สีหน้าของเขาอ่อนโยน ดวงตาในตอนนี้เปล่งประกายแวววาว กล่าวกับทุกคนว่า "หลานชายหยางเจินพูดถึงเรื่องนี้ ทำให้ข้านึกขึ้นได้ว่า ข้าเคยเก็บสำเนาบันทึกและบทสรุปของบรรพบุรุษรุ่นที่สอง 'ฉางจิงเจิง' ไว้
บรรพบุรุษรุ่นที่สองได้เขียนเล่าประสบการณ์ชีวิตของท่านไว้ใน 'บันทึกการก้าวสู่ภูมิธรรมของท่านผู้เฒ่าไป๋ยุน'
เนื่องจากท่านมีพรสวรรค์ด้านอักษร เคยเป็นแขกประจำในหอนางโลม จึงพรรณนารายละเอียดเรื่องราวในหอนางโลมไว้อย่างชัดเจน ข้าจำได้ว่ามีเรื่องราวตอนที่ท่านกับนางงามชั้นยอด 'ซูเฉิน' และหญิงงามชื่อดัง 'ซูเหมียวเจิน'..."
"พี่ชาย!" เสวียนเจวี๋ยสีหน้าดำทะมึน กล่าว "พูดเรื่องสำคัญ!"
"เรื่องสำคัญอะไรหรือ?" เสวียนชิงมองเสวียนเจวี๋ยอย่างงงงัน "สิ่งที่ข้าพูด ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรือ?"
"พี่ชายเล่าตรงที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองบรรจุปีศาจร้ายที่น่าสะพรึงกลัวนั้นได้อย่างไรก็พอ
ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น" เสวียนปี้พูดตาม
เสวียนชิงส่ายหน้า: "ตอนนั้นข้าเห็นว่าประสบการณ์ครึ่งแรกของชีวิตบรรพบุรุษรุ่นที่สองน่าสนใจมาก แต่ประสบการณ์ครึ่งหลังกลับน่าเบื่อเหลือเกิน
ส่วนประสบการณ์ที่ท่านบรรจุปีศาจร้ายนั้นไว้ได้อย่างไร
ข้าจำไม่ค่อยได้แล้ว"
"......"
เหล่าพรตต่างเงียบงันลง
เสวียนจ้าวจึงกล่าวขึ้นในตอนนั้น: "มีพี่ใหญ่เช่นนี้ ช่างทำให้พรตเขาเหมาขายหน้าจริงๆ! สมควรจะทูลบรรพบุรุษ ให้รายงานพี่ชิงไปด้วย ปลดพลังทั้งหมด ตัดร่างคัมภีร์มนตราทิ้ง
ให้ตายในทันที!"
พรตเฒ่าพูดอย่างเด็ดขาด
ทำเอาเสวียนเจวี๋ยถึงกับตะลึง
เสวียนเจวี๋ยริมฝีปากสั่น ส่ายหน้า: "ก็ไม่ถึงขนาดนั้น......"
"แม้จะจำประสบการณ์ที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองบรรจุปีศาจร้ายนั้นไม่ได้ แต่สำเนาบันทึกที่ข้าเก็บไว้น่าจะยังอยู่ในวัดหยุนไท่ที่ข้าพำนักเป็นประจำใต้เขาเหมา หากหลายสิบปีนี้ไม่มีใครพักอาศัยในวัดหยุนไท่ สำเนาบันทึกนั้นควรยังเก็บรักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์" เสวียนจ้าวเอ่ยขึ้นอีก
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนสีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง
ซูอู่จึงกล่าว: "ตอนที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองบรรจุปีศาจร้ายนั้น ตอนนี้อาจทำซ้ำไม่ได้แล้ว - เพราะปีศาจร้ายที่ยังไม่ถูกกักขัง บรรจุสักครั้ง ครั้งต่อไปจะใช้วิธีเดิมกักขังมันอีก ก็ไม่ง่ายเช่นกัน
- แน่นอน วิธีของลัทธิเทพเตาไม่นับรวมในนี้
ส่วนใหญ่ สำหรับปีศาจร้ายที่มีลักษณะชะตา วิธี 'ทอดปีศาจ' ของลัทธิเทพเตาล้วนใช้ได้ผล
น้ำมันทอดปีศาจเปลี่ยนแปลงตลอด ข้าวรับวิญญาณก็ไม่คงที่
อย่างไรก็ตาม วิธีที่บรรพบุรุษรุ่นที่สองบรรจุปีศาจร้าย ยังคงเป็นข้อมูลอ้างอิงให้พวกเราได้
บางทีพวกเราอาจค้นพบวิธีควบคุมปีศาจร้ายนั้นในระยะยาว
ดังนั้นข้าคิดว่า ตอนนี้พวกเราควรใช้วิธีที่อาจารย์อาทั้งหลายและอาเสวียนจ้าวปรึกษากัน - คือทำให้บรรพบุรุษรุ่นที่สองกลับเข้าสู่ภวังค์เป็นกลยุทธ์หลัก ระหว่างนั้นก็พยายามค้นหาสำเนา 'บันทึกการก้าวสู่ภูมิธรรมของท่านผู้เฒ่าไป๋ยุน' ดูว่ามีทางเลือกที่สองหรือไม่"
"ได้"
"ทำอย่างนั้นเถอะ"
"เราต้องไปแผ่นดินสามเขาเหมาอยู่แล้ว แวะไปวัดหยุนไท่ เอาสำเนามาก็ไม่เสียเวลา
หวังว่าความจำของพี่ใหญ่ยังดี อย่าให้ถึงเวลาหาสำเนาไม่เจอ
เช่นนั้นก็เสียแรงเปล่า"
ทุกคนฟังคำพูดของซูอู่จบ ต่างพยักหน้า
สรุปแผนคร่าวๆ แล้ว
ซูอู่จึงถามต่อ: "จะทำให้ 'บรรพบุรุษรุ่นที่สอง' เข้าสู่ภวังค์ได้อย่างไร? ไม่ทราบว่าอาจารย์ทั้งหลายมีแผนละเอียดหรือไม่?"
"ฝังท่านอีกครั้ง" เสวียนชิงตอบ
นัยของคำพูด ก็คือใช้มังกรเส้นลมปราณของภูเขา 'ฝัง' บรรพบุรุษรุ่นที่สอง นั่นก็คือกดบรรพบุรุษรุ่นที่สองด้วยมังกรเส้นลมปราณของภูเขา
"ศิษย์เห็นว่า วิธีนี้ไม่อาจรับประกันได้ว่าบรรพบุรุษรุ่นที่สองจะหลับใหลไปจนถึงเวลาที่ควรตื่นจริงๆ" ซูอู่ตอบ "บางทีอาจทอดท่านสักรอบ แล้วค่อยฝัง
เช่นนี้จะปลอดภัยกว่า"
"หากบรรพบุรุษรุ่นที่สองยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันเหนือธรรมชาติ
จะทอดท่านได้อย่างไร?" เสวียนปี้ถามเสียงแผ่ว
เสวียนจ้าวยืนยัน: "หลังจากบรรพบุรุษรุ่นที่สองตื่นขึ้น เกิดการเปลี่ยนแปลงอันเหนือธรรมชาติแล้ว ทอดท่านได้"
"อืม" เสวียนชิงพยักหน้า "เช่นนั้นก็แล้วแต่สถานการณ์ หากแค่ขยับภูเขาฝังบรรพบุรุษรุ่นที่สองไม่ปลอดภัยพอ ก็ทอดท่านสักรอบก่อนฝัง จะได้มั่นใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด!"
......
ดึกสงัด
ซูอู่ยืนอยู่ในห้องเล็กอีกห้องของบ้านร้าง
อาจารย์อาทั้งหลายแห่งพรตเขาเหมาอยู่ห่างจากเขาเพียงกำแพงกั้น
เขายืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
อาจารย์อาเสวียนชิงจุดกองไฟในลานบ้าน นั่งข้างกองไฟ เฝ้ายามเงียบๆ
เมื่อเหลือบมองกลับมา ซูอู่นั่งขัดสมาธิบนแผ่นไม้ หลับตาลง เพ่งมองจักระทั้งห้าของตน จิตรวมอยู่ที่ 'จักระเสาสวรรค์' 'พระมหากาฬผู้พิทักษ์ม่านแก้วหกกร' แผ่เปลวไฟล้อมรอบจักระเสาสวรรค์
เปลวเพลิงแรงกล้าที่เกิดจากกลิ่นอายปีศาจของพระโพธิสัตว์แห่งน้ำ กดดันให้ 'ปีศาจเงา' ในจักระเสาสวรรค์หดตัวซุกมุมอยู่
มองดูปีศาจเงาในจักระเสาสวรรค์อยู่นาน
ซูอู่ค่อยๆ ปล่อยการปกป้องจักระเสาสวรรค์ของ 'พระมหากาฬผู้พิทักษ์ม่านแก้วหกกร'
เขาเอ่ยมนตราหนังมหาจักรพรรดิ นำทางปีศาจเงาที่ถูกกักไว้ในจักระเสาสวรรค์ ค่อยๆ หลั่งไหลเข้าสู่ลวดลายคล้ายรอยแตกที่แผ่คลุมจักระเสาสวรรค์
"โอม อะ ฉะ! เยเย ลาสา พทสาหะ พทสาหะ พทสาหะ!"
ปีศาจเงาที่เปลี่ยนเป็นของเหลวข้นสีดำ ค่อยๆ ไหลเข้าไปในลวดลายแห่งเต๋าที่แผ่คลุมจักระเสาสวรรค์
ค่อยๆ ซ่อมแซมรอยแตกเหล่านั้น
ในขณะเดียวกัน
ลวดลายแห่งเต๋าที่แผ่กระจายทั่วผิวหนังของซูอู่ ค่อยๆ มีของเหลวข้นสีดำที่แทรกด้วยเส้นสีหลากสีปะปนอยู่ไหลเวียนขึ้นมา
กลิ่นอายปีศาจและกระแสพลังเทพถักทอเป็นตาข่ายบนผิวหนังของเขา
ห่อหุ้มร่างกาย
แล้วค่อยๆ สงบนิ่งลง