บทที่ 529 "ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่!"

ซูอู่นั่งขัดสมาธิบนเสื่อในศาลเจ้าเทพเตา อ่านบันทึกทุกบทในสมุดอย่างละเอียด

ลายมือในสมุด

เปลี่ยนจากตัวอักษรที่เขียนคดๆ เขี่ยๆ ไร้ระเบียบในตอนแรก มาเป็นตัวอักษรที่เป็นระเบียบสวยงามขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำลายมือในตอนแรกได้

นั่นเป็นลายมือของ 'จูเอ๋อร์'

'จูเอ๋อร์' เขียนบันทึกไม่ต่ำกว่าร้อยบท เล่าเรื่องราวที่คณะเตาสายอินซีสร้างคฤหาสน์ที่เขาจิ่นซี และค่อยๆ พัฒนาคฤหาสน์ขึ้นมา

ในบันทึกช่วงท้ายๆ ได้กล่าวถึงว่า คณะเตาสายอินซียังมีผู้สืบทอดอีกกลุ่มหนึ่ง

ผู้สืบทอดสายอินซีอีกกลุ่มอ้างว่าพวกเขาสืบทอดมาจากสายอินซีในปลายราชวงศ์ซ่ง เมื่อเห็นจูเอ๋อร์และศิษย์คณะเตาสายอินซีสร้างคฤหาสน์ที่เขาจิ่นซีขึ้นมาได้ ก็อยากจะมาแย่งชิงเอาเป็นของตน

ในช่วงนั้น จูเอ๋อร์และคนอื่นๆ ต่างมีความสามารถของตัวเอง จนสามารถไล่ตีศิษย์คณะเตาสายอินซีที่อ้างว่าสืบทอดมาจากปลายราชวงศ์ซ่งแตกกระเจิงไป

เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเรื่องหนึ่งในบรรดาเรื่องมากมายที่จูเอ๋อร์เล่า

แต่

เมื่อซูอู่อ่านถึงบันทึกตอนนั้น ก็นึกถึง 'ศาสนาเทพแห่งความสุข' ขึ้นมาทันที

แม้ 'ศาสนาเทพแห่งความสุข' จะยกให้ 'หวังเฉวียนเจิน เทพแห่งความสุขรุ่นที่หนึ่ง' เป็นเทพเจ้าสูงสุดของศาสนา แต่ซูอู่จำได้ชัดเจนว่า 'หวังเฉวียนเจิน เทพแห่งความสุขรุ่นที่หนึ่ง' นั้นมีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับ 'ตำแหน่งท่านเทพเตาอินซีผู้ทรงเกียรติ'!

ตลอดหลายร้อยปีจนถึงปัจจุบัน

ศาสนาเทพแห่งความสุขยังคงบูชาเทพแห่งความสุขเพื่อบูชา 'ท่านเทพเตาอินซี' ทางอ้อมมาโดยตลอด!

พวกเขาอาจเป็นผู้สืบทอดสายอินซีอีกกลุ่มที่ 'สืบทอดมาจากปลายราชวงศ์ซ่ง' ก็เป็นได้!

เพียงแต่

องค์กรศาสนาเทพแห่งความสุขนี้ค่อนข้างกระจัดกระจาย

สมาชิกศาสนาเทพแห่งความสุขจำนวนมากล้วนอยู่แค่วงนอก ตอนนี้ซูอู่ยังคงพยายามสืบหาความจริงเกี่ยวกับศาสนาเทพแห่งความสุข แต่ยังไม่พบเบาะแสที่มีประโยชน์

กลุ่มคนที่ไปท้าทายคฤหาสน์ที่จูเอ๋อร์และคนอื่นๆ อยู่ในตอนนั้น

น่าจะเป็นสมาชิกชั้นนอกของศาสนาเทพแห่งความสุขเช่นกัน

จากการที่ซูอู่รับรู้เงาและกลิ่นอายของตำแหน่งเทพแห่งความสุขรุ่นแรกๆ ในตอนนั้น สมาชิกศาสนาเทพแห่งความสุขที่ใกล้ชิดกับเทพแห่งความสุขรุ่นแรกๆ มักจะน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

'หวังเฉวียนเจิน' อาจจะยังไม่ตาย

ยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้!

'เพลิงอาฆาต' ทั้งหมดที่สมาชิกศาสนาเทพแห่งความสุขรวบรวมมา ล้วนตกเป็นของ 'เขา' แล้วเขาก็นำไปบูชาให้ท่านเทพเตาอินซี!

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ยังคงเป็นเพียงการคาดเดาของซูอู่

สถานการณ์ที่แท้จริงยังต้องรอให้เขาไปตรวจสอบและตัดสินด้วยตนเอง

บันทึกของจูเอ๋อร์ดำเนินมาหลายปี

ในบันทึกบทสุดท้าย นางกล่าวว่าได้รับข่าวจากพ่อค้าเร่ที่เดินทางจากทิศใต้มาทางเหนือ จึงวางสมุดบันทึกเล่มนี้ไว้ในที่ลับในศาลเจ้าเทพเตา บอกลาพี่น้องร่วมสำนัก แล้วจูงล่อผีจากไป

ไม่มีใครรู้ว่านางไปที่ใด

'ข่าว' อะไรที่ทำให้นางรีบร้อนจากคฤหาสน์ไป นางก็ไม่ได้บอกไว้ในบันทึก

......

ซูอู่เก็บสมุดลงกล่องไม้

เขาถือกล่องไม้ หันไปพูดกับหยุนหนีซางที่อยู่ด้านหลังว่า: "ผมขอเอาของสิ่งนี้ไปศึกษาได้ไหม? คงไม่ต้องคืนให้คฤหาสน์เทพเตาแล้ว"

หยุนหนีซางไม่คิดว่าซูอู่จะขอเช่นนี้

เธอตกตะลึงไปชั่วครู่

ก่อนเอ่ยว่า: "ของสิ่งนี้มูลค่าไม่สูง คุณมีสิทธิ์ที่จะครอบครองและศึกษาได้

แม้ไม่คืนให้สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ ก็ไม่มีปัญหาใดๆ"

"ขอบคุณ"

ซูอู่พยักหน้า

เงามืดรอบกายเขาเคลื่อนไหว มือที่มีนิ้วสิบนิ้วคู่หนึ่งยกตู้เซฟออกมาจากเงามืด

เปิดตู้เซฟ ซูอู่วางกล่องไม้ลงไปข้างใน

จากนั้นปล่อยให้มือสีดำล็อกตู้เซฟ แล้วลากมันกลับเข้าไปในความมืด

ซูอู่ลุกขึ้น จ้องมองรูปปั้น 'อาจารย์' อยู่ครู่หนึ่ง หมุนตัวเดินออกจากศาลเจ้าเทพเตา หยุดที่ศิลาจารึกเก่าแก่หลายร้อยปีหน้าศาลเจ้า ตัวอักษรบนศิลาจารึกถูกลมฝนกัดกร่อนจนเลือนราง

แต่ซูอู่ไม่จำเป็นต้องอ่านศิลาจารึก

ก็รู้ว่าบนศิลาจารึกเขียนอะไรไว้บ้าง

------ศิลาจารึกแผ่นนี้ เป็นข้อความที่เขาและบรรดาศิษย์น้อง รวมถึงท่านพรตเฒ่าร่วมกันคิดขึ้นมา

"ผมจำเป็นต้องขุดศิลาจารึกนี้ขึ้นมา

ใต้ศิลาจารึก อาจมีสิ่งที่มีคุณค่าต่อการศึกษาวิจัยบางอย่าง" ซูอู่ลูบตัวอักษรที่เลือนรางบนศิลาจารึก พลางพูดกับหยุนหนีซาง

หยุนหนีซางรู้สึกว่าซูอู่วันนี้แปลกไป

อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ผันผวนค่อนข้างมาก

แต่เขาเป็นถึง 'ผู้นำ' ของสำนักลับ

หากเขาต้องการขุดศิลาจารึก เธอเพียงแต่บอกเขาว่าเขามีสิทธิ์ทำได้หรือไม่เท่านั้น

"ไม่มีปัญหา

แต่เนื่องจากเป็นโบราณวัตถุที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ขอให้พยายามอย่าทำให้ศิลาจารึกเสียหาย" หยุนหนีซางเตือน "ต้องการให้ฉันไปหาคนมาช่วยขุดไหมคะ?"

ซูอู่ส่ายหน้า กล่าวว่า: "ไม่ต้อง"

เขาใช้มือทั้งสองจับข้างศิลาจารึก ไม่เห็นกล้ามเนื้อเกร็งแม้แต่น้อย

เพียงยกขึ้นเบาๆ------

ดินหินใต้เท้าพลันอ่อนยวบลง รอยแตกแผ่กระจายจากรอบศิลาจารึกออกไปทุกทิศทาง!

ศิลาจารึกถูกซูอู่ยกขึ้นด้วยสองมือ!

วางลงข้างๆ อย่างไม่เป็นอันตราย!

ซูอู่มองรอยแยกยาวที่เหลืออยู่หลังจากถอนศิลาจารึกออกราวกับถอนแครอท เขาหรี่ตาล้วงมือลงไปในรอยแยก เงามืดห่อหุ้มแขนของเขา นิ้วมือสีดำสิบนิ้วขุดคุ้ยดินที่ก้นรอยแยก

เมื่อซูอู่ดึงแขนกลับมา

ในมือมีห่วงทองเหลืองเต็มไปด้วยสนิมวงหนึ่ง!

"ในคฤหาสน์เทพเตามีโรงแรมใช่ไหม?

จองห้องให้ผมสักห้อง ผมจะพักที่นี่สักระยะ" ซูอู่เก็บห่วงทองเหลืองที่เต็มไปด้วยสนิม แล้วยกศิลาจารึกที่วางลงกลับไปตั้งที่เดิม

ทั้งกระบวนการใช้เวลาไม่เกินสองนาที

......

ในห้องพักโรงแรม

ซูอู่วางสัมภาระไว้ที่มุมห้อง บอกหยุนหนีซางว่าต่อไปอย่ารบกวนตน แล้วนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้อง สั่งให้ปีศาจเงาคายตู้เซฟออกมา หยิบชามกระเบื้องหยาบที่มีรอยแตกทั่วใบนั้นออกมา

เขาวางห่วงทองเหลืองที่เต็มไปด้วยสนิมสีเขียวลงในชาม

ประคองชามอย่างระมัดระวัง สูดลมหายใจลึก เรียกในใจว่า: "เครื่องจำลอง!"

"ยินดีต้อนรับสู่เครื่องจำลองชีวิตที่สมบูรณ์แบบ!"

"คุณสามารถใช้หยวนจำลองชีวิตของตนเองหรือผู้อื่น เพื่อค้นหาวิธีแก้ปัญหาชีวิตต่างๆ!"

"ตรวจพบว่าวัตถุตกทอดที่คุณถืออยู่ใกล้จะเสียหาย มี 'วัตถุจากจุดเวลาคงที่' ที่สามารถซ่อมแซมวัตถุตกทอดอยู่ใกล้ๆ ต้องการใช้ 'วัตถุจากจุดเวลาคงที่' ซ่อมแซม 'ชามกระเบื้องหยาบของศิษย์เทพเตา' หรือไม่?"

ความมืดไหลวนรอบกายซูอู่อย่างไร้เสียง

เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของเครื่องจำลอง หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาทันที

ไม่เคยมีช่วงใดที่ทำให้เขารู้สึกว่าเสียงอิเล็กทรอนิกส์ของเครื่องจำลองไพเราะถึงเพียงนี้!

กลัวว่าโอกาสนี้จะหลุดลอยไป ซูอู่รีบพยักหน้า: "ซ่อมแซม!"

"การซ่อมแซมวัตถุตกทอดต้องใช้ชิ่งหยวน 8 หน่วย ยืนยันการซ่อมแซมหรือไม่?"

"ยืนยัน!"

"แลกเปลี่ยนหยวนเป็นชิ่งหยวนสำเร็จ!

ใช้วัตถุจากจุดเวลาคงที่สำเร็จ!

ซ่อมแซมสำเร็จ!"

"ยอดเงินคงเหลือในกระเป๋าเงินของคุณ: 40300-8000=32300 หยวน!"

ซูอู่ก้มมองชามกระเบื้องหยาบในมือ

ชามใบนั้นไม่ใช่ลักษณะเรียบง่ายเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

ทั่วทั้งชามมีลวดลายสีทองทองแดงคล้ายใยแมงมุม ลวดลายเหล่านี้ทำให้ชามกระเบื้องดูงดงามตระการตา ราวกับงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

ที่ก้นชาม

ยังมีลายเส้นทองวาดเป็นรูปเปลวไฟลุกโชน

ประคองชามกระเบื้องไว้ ซูอู่ยืนยันว่าในระยะสั้นมันคงไม่เสียหายอีก จึงหันไปมองหน้าปัดขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่ในความมืดตรงหน้า

บนหน้าปัด

เรียงรายไปด้วยหน้าจอหลายหน้าจอ

หน้าจอแรกเป็นชีวิตในอนาคตของเขา

หน้าจอที่สองคือ 'ชีวิตในอดีตของจั่วเจี๋ย' ทั้งหน้าจอถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนสีดำ เมื่อสายตาของซูอู่ทอดมองบนหน้าจอ ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของเครื่องจำลองดังขึ้นข้างหู: "ปัจจุบันสามารถแลกเปลี่ยนเฉพาะวัตถุที่ได้จากการจำลองนี้เท่านั้น ไม่สามารถทำการจำลองได้"

ซูอู่หันไปมองหน้าจอที่สาม

ในตอนที่เขาจดจ่อกับหน้าจอที่สาม

เสียงแจ้งเตือนของเครื่องจำลองก็ดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ "ต้องการทำการจำลอง 'ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่' หรือไม่?

การจำลองแต่ละครั้งใช้ชิ่งหยวน 1 หน่วย"

ชื่อโลกจำลองที่ตรงกับหน้าจอนี้ เปลี่ยนจาก 'ชีวิตในอดีตของศิษย์เทพเตา' เป็น 'ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่'!

และ

ค่าใช้จ่ายในการจำลองก็ไม่ใช่สามร้อยหยวนอีกต่อไป

เพิ่มขึ้นเป็นชิ่งหยวนหนึ่งหน่วย!

ในการจำลองนี้ซูอู่ใช้แซ่ 'หลี่' ตามอาจารย์ ชื่อไม่เปลี่ยน ยังคงใช้ชื่อตัวเดียวว่าอู่

"ชีวิตในอดีต...ชีวิตในอนาคต..."

ซูอู่พึมพำ

"อดีตได้ถูกกำหนดไว้แล้ว อนาคตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

นี่หมายความว่า อนาคตของฉันยังมีตัวแปรมากมาย แม้ในประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดแล้ว อนาคตของฉันก็ยังเปลี่ยนแปลงไปทุกขณะใช่หรือไม่?

นี่คือ------ชีวิตในอนาคตที่เป็นของฉันแล้ว!"

ซูอู่มองหน้าจอนั้น พยักหน้า กล่าวว่า: "ใช่!"

"เลือกแล้ว!"

"โปรดระวัง: คุณสามารถเข้าสู่ 'ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่' ด้วยร่างแท้เท่านั้น

ทุกครั้งที่เข้าสู่ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่ด้วยร่างแท้

ค่าใช้จ่ายหยวนหรือชิ่งหยวนจะเท่ากับครึ่งหนึ่งของการจำลองปกติ!"

"การเข้าสู่ 'ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่' ครั้งนี้ ใช้ชิ่งหยวน 9 หน่วย"

"ยอดเงินคงเหลือในกระเป๋าเงินของคุณ 32300-9000=23300 หยวน!"

"คุณสามารถนำวัตถุต่อไปนี้เข้าสู่การจำลอง การนำวัตถุเข้าสู่การจำลองครั้งนี้จะใช้หยวนหรือชิ่งหยวนเท่ากับครึ่งหนึ่งของการจำลองปกติ......"

ตัวเลือก 0: พระกษิติครรภ์ดำ (ชิ่งหยวน 4 หน่วย)

ตัวเลือก 1: มหาปทุมครรภ์ (หยวน 2500)

ตัวเลือก 2: กระดาษคลังธรรม (หยวน 1500)

......

"นำตัวเลือก 1 และตัวเลือก 2 เข้าสู่การจำลองครั้งนี้" ซูอู่กล่าว

"เลือกแล้ว"

"ยอดเงินคงเหลือในกระเป๋าเงินของคุณ: 23300-4000=19300 หยวน!"

"กำลังโหลดพรสวรรค์......"

"กำลังโหลดการจำลอง......"

"คุณเข้าสู่ 'ชีวิตในอนาคตของหลี่อู่' แล้ว!"

......

รอบด้านยังคงมืดมิด

ซูอู่ยืนอยู่ในมุมเงียบสงัด

เท่าที่มองเห็นได้ มีก้อนหินกองอยู่บนพื้นภูเขาราบเรียบ และเตาฟืนที่สร้างขึ้นชั่วคราว

เขามองภาพตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา

รู้สึกราวกับผ่านกาลเวลามาชั่วชีวิต

หมุนตัวเล็กน้อย ซูอู่มองไปรอบๆ

ยังไม่ทันได้มองภาพรอบด้านให้ชัดเจน ก็มีร่างหนึ่งวิ่งอย่างรีบร้อนมาจากที่ไกล

ร่างนั้นบอบบาง

วิ่งตามหลังซูอู่มา เสียงสั่นเครือดังขึ้นข้างหูเขา: "พี่ใหญ่------ท่านจะไปที่ใด?"

ซูอู่พลันหันกลับไป

คนที่อยู่ในแสงตะเกียงริบหรี่นั้น คือจูเอ๋อร์

จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมา

แต่จูเอ๋อร์กลับน้ำตาไหลพราก