บทที่ 170 - ดาวตก

ทรายดูดม้วนตัว ทุกที่ที่ทรายขาวพัดผ่าน กล้องวงจรปิดจะกะพริบและภาพจะค้างไปชั่วขณะ

เพื่อให้มั่นใจว่าครั้งนี้จะฆ่าหลี่เหวยได้สำเร็จ ฝานซิงและพวกทุ่มสุดตัว

ในฐานะผู้ดูแลเว็บไซต์มืดของสถาบัน เธอมีคอนเนคชั่นและทรัพยากรมากที่สุดในหมู่นักเรียนภาคปกติ แม้สถาบันจะคุมเข้ม แต่เธอก็ยังยื้อเวลาให้ชายหนุ่มชุดกาวน์ได้ถึง 20 นาที

ใน 20 นาทีนี้ ตราบใดที่หลี่เหวยไม่บินขึ้นฟ้า ไม่ว่าเขาจะหนีไปทางไหน ก็จะไม่กระตุ้นระบบเตือนภัยของสถาบัน

แม้หลี่เหวยจะเลือกวิ่งกลับก็เปล่าประโยชน์ ระบบลาดตระเวนของฝ่ายวินัยถูกโยกย้ายไปหมดแล้ว เขาจะวิ่งกลับไปที่ฝ่ายวินัยก็จะไม่เจอใครแม้แต่คนเดียว!

คนที่อยากให้หลี่เหวยตายมีเยอะแยะ นักเรียนภาคปกติพวกนี้ไม่สนใจความกังวลของบอร์ดบริหาร พวกเขาไม่อยากให้เมืองนี้เปลี่ยนแปลง อยากให้มันเป็นสวนสนุกแห่งการปลดปล่อยต่อไป

และในเมื่อเปลี่ยนการตัดสินใจของบอร์ดบริหารไม่ได้ ก็ต้องฆ่าหลี่เหวย หมาบ้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่กล้าเสนอหน้า!

และเพราะมีคนร่วมลงขันเยอะ อิทธิพลเบื้องหลังของคนพวกนี้แม้จะเปลี่ยนมติบอร์ดบริหารไม่ได้ แต่ก็มากพอจะทำให้บอร์ดบริหารเกรงใจ ต่อให้ถูกจับได้ แค่ส่งแพะรับบาปออกไปสักตัวก็จบเรื่อง ไม่ต้องจ่ายอะไรเพิ่ม

ดังนั้น ชายหนุ่มจากห้องแล็บจึงมุ่งมั่นมาก!

เขาไล่กวดหลี่เหวยไม่ลดละ ทรายละเอียดหมุนวนรอบตัว ความเร็วสูงลิ่ว!

พลั่วขุดดินเก่าๆ ในมือเขาถูกใช้งานอย่างช่ำชอง หลายครั้งที่ปลายพลั่วเฉียดตัวหลี่เหวยไปนิดเดียว แต่ก็หลบได้แบบเฉียดฉิวทุกครั้ง!

"หนีเป็นอย่างเดียวเหรอ! ไหนว่ากัดคนเก่งไง! ไอ้ขี้ขลาด! หันมาสู้สิวะ!"

ได้ยินเสียงยั่วยุ หลี่เหวยแค่แค่นหัวเราะ เขาไม่กลัวตาย แต่เขาไม่โง่

สถานะรองหัวหน้าฝ่ายตอนนี้สำคัญมาก อุตส่าห์ปั้นมาตั้งนาน เพื่อจะได้เข้าสู่แกนกลางสถาบัน

และตอนนี้ เขาห่างจากเป้าหมายแค่อีกคืนเดียว!

หลี่เหวยตายได้ แต่ถ้าจะตาย ต้องลากไอ้หมอนี่ไปลงนรกด้วย ไม่งั้นแผนจะเสีย และความลับเรื่องคืนชีพได้อาจจะแตก!

ข้ามจากเขตเหนือมาเขตตะวันตก หลี่เหวยประเมินว่าเขาวิ่งมาได้อีกประมาณ 2 กิโลเมตร

สิ่งปลูกสร้างรอบตัวเริ่มน้อยลง จนกระทั่งมาถึงสวนดอกไม้ขนาดใหญ่!

ที่นี่เป็นที่โล่งกว้าง ภูมิประเทศแบบนี้สำหรับหลี่เหวยแล้ว หมดหนทางหลบซ่อน

เมื่อเม็ดทรายเริ่มเกาะตามตัวและพยายามเจาะทะลุผิวหนัง

หลี่เหวยก็รู้ตัวว่า หนีไม่ได้แล้ว!

ขืนหนีต่อ มีหวังโดนไอ้โง่จากห้องแล็บนี่ตอดจนตาย

คิดได้ดังนั้น หลี่เหวยก็เลิกลังเล

เขาเปิดดูแถบสกิล

[ควบคุมแรงโน้มถ่วง (กลาง), บรรยากาศ·สภาพอากาศ (กลาง), ควบคุมจิตใจ (กลาง), การสร้างเซลล์ใหม่ (กลาง), บรรยากาศ·แขนงอื่น (ต้น)]

สกิลระดับกลาง 4 สกิล เท่ากับมีพลังระดับ 2 ถึง 4 สาย!

ก่อนหน้านี้เขาใช้แต่แรงโน้มถ่วง เพราะข้อมูลในสถาบันระบุว่าเขาเป็นเด็กฟิสิกส์ ขืนใช้พลังสายอื่นแล้วข่าวรั่ว คงไม่พ้นโดนจับส่งส่วนกลางแน่!

แต่ตอนนี้ ไม่สำคัญแล้ว เขาอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเอาจริง เขาจะฟัดกับระดับ 3 ได้แค่ไหน!

"ครืน!"

สภาพอากาศของสถาบันที่ไม่เคยถูกหลี่เหวยควบคุมมาก่อน เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง!

ณ กรมอุตุนิยมวิทยาของสถาบัน นักเรียนภาคปกติที่เข้าเวรเฝ้าระวังตกใจสุดขีดเมื่อเห็นกลุ่มเมฆที่หลุดการควบคุม รีบหยิบเครื่องสื่อสารติดต่อศาสตราจารย์ด้านบรรยากาศทันที!

ขณะที่เมฆหนาเริ่มม้วนตัวราวกับคลื่นยักษ์ และสายฟ้าสีน้ำเงินม่วงเริ่มก่อตัว หลี่เหวยหันกลับมา ปลดปล่อยการควบคุมแรงโน้มถ่วงเต็มพิกัด!

เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศ มองลงมาที่ชายหนุ่มชุดกาวน์ที่หยุดชะงัก

เศษหิน ดิน ทรายรอบตัวลอยขึ้นสู่อากาศ!

ชายหนุ่มชุดกาวน์ยังไม่รู้ว่าปรากฏการณ์บนฟ้าเป็นฝีมือหลี่เหวย เขามองไปรอบๆ อย่างระแวง นึกว่าหลี่เหวยหนีมาทางตะวันตกเพราะมีพวกดักรออยู่ และสภาพอากาศวิปริตนี้คือฝีมือพรรคพวกของมัน!

"หัวหด! แน่จริงก็ออกมาให้หมด!"

หลี่เหวยเดาความคิดเขาออก ยิ้มเยาะแต่ไม่เฉลย

"คิดว่าฉันมีพวกกี่คน? ฉันคนเดียวระดับ 2 สู้แกไม่ได้ แล้วต้องใช้ระดับ 2 แบบฉันกี่คนถึงจะฆ่าแกได้?"

"จะมีกี่คนก็ไร้ประโยชน์! ความห่างชั้นของระดับพลัง คือหุบเหวที่ไม่มีใครข้ามได้!"

ชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมเกรียม เมื่อหยดฝนหยดแรกตกลงมา เขาคว้าพลั่วพร้อมพายุทราย ปิดล้อมหลี่เหวยไว้ทุกทิศทาง!

แต่ขณะที่เขากำลังจะเร่งพลังกฎเกณฑ์ถึงขีดสุด เปลี่ยนพื้นที่ 1 กิโลเมตรรอบตัวให้เป็นทะเลทรายเพื่อฝังหลี่เหวย!

คลื่นพลังจิตกระแทกเข้าที่สมองเขาอย่างจัง!

เพราะไม่ได้ระวังตัว เขาเหมือนโดนรถบรรทุกชนเข้าที่หัวอย่างแรง ปวดหัวแทบระเบิดจนต้องกุมหัวร้องลั่น

จังหวะนั้น สายฟ้าสายแรกก็ผ่าเปรี้ยงลงมาจากเมฆดำ!

หลี่เหวยเพิ่มแรงโน้มถ่วงถึงขีดสุด ตรึงร่างชายหนุ่มไว้กับพื้นทราย!

"เปรี้ยง!!!"

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องไปทั่วสถาบัน ปลุกคนส่วนใหญ่ให้ตื่นขึ้นมาในค่ำคืนอันเงียบสงบ

พวกเขามายืนที่หน้าต่าง มองดูสภาพอากาศประหลาดบนฟ้า พลางด่าทอกรมอุตุฯ ว่าดึกดื่นไม่หลับไม่นอนทำบ้าอะไรกัน!

แต่ชายหนุ่มชุดกาวน์ที่อยู่ใจกลางสายฟ้า ไม่มีอารมณ์จะด่าใคร

ภายใต้สายฟ้าฟาดที่รุนแรงเกินกว่าระดับ 2 ทั่วไปจะทำได้ เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของเขากลายเป็นเศษผ้าไหม้เกรียม ดูเหมือนขอทานข้างถนน

แม้ภายนอกจะดูสะบักสะบอม แต่เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง!

ก่อนฟ้าผ่า เขาเรียกทรายขาวมากันไว้ รับดาเมจไปครึ่งหนึ่ง ทรายเหล่านั้นหลอมละลายเป็นแก้วร่วงกราวลงพื้น!

"พวกแก! สมควรตาย! กล้ามาเล่นปาหี่ต่อหน้าฉัน!"

เขาฉีกเสื้อกาวน์ที่ขาดวิ่น เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่อ้วนฉุ แว่นตากรอบหนาละลายคาหน้า ร่างกายระดับ 3 ที่แข็งแกร่งผิดมนุษย์มีรอยไหม้เป็นจ้ำๆ!

หลี่เหวยไม่รอช้า หลังฟ้าผ่า เขาพุ่งตัวออกจากจุดเดิม กระแสไฟฟ้าตกค้างไหลเข้าสู่ร่างกาย กระตุ้นเซลล์ ปลุกพลังแฝงออกมา!

พร้อมกันนั้น สกิลสร้างเซลล์ใหม่ก็ทำงานอย่างบ้าคลั่ง เร่งกระบวนการเผาผลาญ ทำให้พละกำลังและความเร็วของหลี่เหวยพุ่งทะลุขีดจำกัดของระดับ 2 ไปไกล!

ท่อเหล็กจากรถจักรยานในมือหลี่เหวยเหวี่ยงวูบ ดูเหมือนนักเลงตีกันข้างถนน แต่อนุภาพรุนแรงมหาศาล!

ชายหนุ่มชุดกาวน์ตั้งตัวไม่ทัน เรียกทรายมาป้องกันไม่ได้ ต้องยกพลั่วขึ้นรับการโจมตีอย่างทุลักทุเล!

แต่เขาไม่ได้ฝึกการต่อสู้มาอย่างถูกวิธี ท่าทางเงอะงะ พลั่วเหล็กรับแรงกระแทกไม่อยู่ ท่อเหล็กปลายทื่ออัดด้วยแรงมหาศาล แทงทะลุหน้าอกของเขา!

ไขมันและกล้ามเนื้อฉีกขาด! เลือดข้นคลั่กพุ่งกระฉูด!

แต่ต่อให้หลี่เหวยออกแรงกดจนท่อเหล็กงอ มันก็ไม่ยอมจมลึกไปกว่านั้น เหมือนติดคาอยู่ในกล้ามเนื้ออันหนาแน่น!

ชายหนุ่มชุดกาวน์ตาแดงก่ำ จ้องหลี่เหวยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยสายตาอาฆาต!

มือข้างหนึ่งถือพลั่ว อีกข้างคว้าคอเสื้อหลี่เหวย หมายจะกดหัวให้จมทรายตาย!

ทรายขาวบนพื้นเริ่มเดือดพล่านตั้งแต่ตอนหลี่เหวยพุ่งเข้ามา!

ทรายดูดจับขาข้างหนึ่งของเขาไว้ แรงบดขยี้ทำให้ขาข้างนั้นเละเทะในวินาทีต่อมา!

หลี่เหวยตัดสินใจเด็ดขาด บิดข้อเท้าตัวเองจนหัก สละเท้าข้างที่ติดทราย ทิ้งตัวถอยออกมา เลือดพุ่งกระฉูด เขาหลุดจากการจับกุมของชายหนุ่ม ทิ้งระยะห่างออกมา!

ขณะที่เขาลอยตัวขึ้นอีกครั้ง ขาที่ด้วนไปก็หยุดเลือด เนื้อเยื่อที่ฉีกขาดเริ่มงอกใหม่!

กระดูกงอก! เนื้อเต็ม!

เพียงแค่ 3 วินาที เท้าใหม่เอี่ยมก็งอกออกมา ร่างกายกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม!

ภาพนี้ชายหนุ่มชุดกาวน์เห็นเต็มตา แม้สายตาจะสั้น แต่เขาก็เห็นชัดๆ ว่าขากางเกงที่ว่างเปล่า กลับมีเท้าใหม่งอกออกมาในพริบตา!

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!

"เป็นไปไม่ได้! การฟื้นตัวแบบนี้... แกทำได้ยังไง! นี่มันความสามารถของสายชีววิทยา! แต่แกเป็นสายฟิสิกส์! แกเป็นสายฟิสิกส์ชัดๆ!"

หลี่เหวยยิ้มเหี้ยม

เมฆบนฟ้ายังคงปั่นป่วน แต่เขารู้สึกได้ว่ามีกฎเกณฑ์อันทรงพลังกำลังดึงอำนาจควบคุมสภาพอากาศกลับไป!

แต่มันไม่ใช่การยึดคืนถาวร หลี่เหวยแค่คุมสภาพอากาศทั้งเมืองไม่ได้ แต่ถ้าเป็นพื้นที่เฉพาะจุดในขอบเขตระดับ 2 เขายังคุมได้สบาย!

มองดูแผลที่หน้าอกชายหนุ่มชุดกาวน์ที่เลือดโชกแต่ดูน่ากลัวแค่ภายนอก ไม่ได้บาดเจ็บถึงข้างใน หลี่เหวยถ่มน้ำลาย

หนังหนาชิบหาย ไม่มีอาวุธดีๆ เจาะเกราะไม่เข้าเลย!

เว้นแต่... เขาจะมีของหนักๆ ทุบให้เครื่องในมันพังไปเลย!

พอคิดได้ และสัมผัสถึงสิ่งที่อยู่เหนือเมฆ หลี่เหวยก็ปิ๊งไอเดีย!

เขาหรี่ตา แอบควบคุมกลุ่มเมฆเหนือหัว สายฟ้าแลบแปลบปลาบแต่ไม่ยอมผ่าลงมา

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มชุดกาวน์ก็ชูพลั่วพุ่งเข้ามา!

ทรายขาวบนพื้นหมุนวนเป็นวังวนยักษ์ เขาเหยียบย่ำบนนั้นราวกับพื้นราบ ไม่มีความติดขัด!

เขาเข้ามาประชิดตัวหลี่เหวย ทรายขาวรอบๆ พุ่งขึ้นจากพื้น ก่อตัวเป็นพายุทรายขนาดมหึมา โดยมีเขาและหลี่เหวยเป็นจุดศูนย์กลางพายุ!

"เปรี้ยง!"

เสียงฟ้าร้องคำรามอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีสายฟ้าฟาดลงมา!

กลับมีแสงสีขาวมัวๆ สว่างวาบขึ้นในเมฆดำชั่วขณะ!

จากนั้น วัตถุขนาดมหึมาก็ฉีกกระชากเมฆ ร่วงลงสู่พื้นดินด้วยความเร็วสูงภายใต้แรงดึงดูดมหาศาล!

ความเร็วของมันเสียดสีกับชั้นบรรยากาศจนเกิดความร้อนสูง ผิวหน้าลุกเป็นไฟ ราวกับดาวตก!

ในค่ำคืนเช่นนี้ นักเรียนจำนวนมากที่ถูกสภาพอากาศประหลาดดึงดูดความสนใจ ต่างมองเห็นดาวตกยักษ์ที่พุ่งลงมาจากฟ้า!

ชายหนุ่มชุดกาวน์ไม่เห็น สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่หลี่เหวย เลือดท่วมตัว พลั่วเงื้อสูง!

วินาทีที่จะพุ่งถึงตัวและฟาดพลั่วใส่หัวหลี่เหวย!

เสียงหวีดหวิวและแรงสั่นสะเทือนจากเหนือหัวก็เรียกสติเขา!

เขาเงยหน้าขวับ ก้อนหินติดไฟขนาดมหึมาเต็มครรลองสายตา!

"ตูม!!!"

หินก้อนเท่าบ้านหลังเล็กๆ ถล่มทับร่างเขาจนมิด!

หลี่เหวยที่ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ก็โดนหางเลขไปด้วย!

ร่างเขากระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้น จนถูกฝุ่นทรายกลบฝัง!

พื้นดินตรงนั้นกลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ แรงสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหวสะเทือนไปทั่วเขตตะวันตกและบางส่วนของเขตเหนือ!

ร่างกายหลี่เหวยเต็มไปด้วยรอยร้าว ทนแรงกระแทกแทบไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะสกิลสร้างเซลล์ใหม่ทำงานเต็มสูบ ซ่อมแซมร่างกายที่พังยับเยิน เขาคงตายไปหลายรอบแล้ว

แต่แม้แต่ตอนนี้ การซ่อมแซมก็เป็นไปอย่างยากลำบาก เนื้อเยื่อและอวัยวะภายในที่เสียหายฟื้นตัวช้ามาก!

แต่หลี่เหวยกลับรู้สึกสะใจสุดขีด

เขากระอักเลือดออกมาสองสามคำ รู้สึกได้ว่ามีร่างเล็กๆ กำลังใกล้เข้ามาในระยะไม่กี่ร้อยเมตร แต่เขาไม่สนใจ

เขาเงยหน้ามองใจกลางหลุมอุกกาบาตที่ฝุ่นยังตลบอบอวล มั่นใจว่าต่อให้ร่างกายระดับ 3 แข็งแกร่งแค่ไหน โดนเข้าไปเต็มๆ แบบนี้ก็ไม่รอด!

ถูกดึงลงมาจากฟ้า บวกกับแรงโน้มถ่วงเร่งความเร็ว แรงปะทะนั้นเกินกว่าระดับ 3 ทั่วไปจะรับไหว!

แต่ขณะที่มุมปากหลี่เหวยยกยิ้มด้วยความสะใจ

มือข้างหนึ่งที่เละเทะก็โผล่พรวดขึ้นมาจากใจกลางหลุมยักษ์!

[จบแล้ว]