บทที่ 70 - ผมรับประกันเอง

"คุณหนูเฟิง! วางมีดลงเถอะครับ!"

"เมืองซันก็เป็นบ้านของคุณหนูเหมือนกันนะ! เมืองนี้คือผลงานเลือดตาแทบกระเด็นของท่านประธานเฟิง! ทำแบบนี้จะมองหน้าท่านประธานเฟิงได้ยังไงครับ?"

"ถือว่ายังไม่สายเกินไป! รีบถอยเถอะครับคุณหนูเฟิง!"

บนทางเดินบันไดแคบๆ หัวหน้าสภาผู้เฒ่าที่นำกำลังตำรวจติดอาวุธกลุ่มใหญ่มา พยายามเกลี้ยกล่อมจนปากเปียกปากแฉะ แต่เฟิงจือยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

เธอกดมีดปอกผลไม้แนบกับลำคอขาวซีดแน่น จนคมมีดบาดผิวหนัง เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาบาดตา!

หลังของหัวหน้าสภาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

เขารู้ว่าเรื่องนี้จะยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าไอ้มนุษย์สังเคราะห์นั่นเป็นพวกเดียวกับเฟิงจือ

ตอนนี้เฟิงจือขวางอยู่ตรงนี้ ไอ้ฆาตกรนั่นกำลังทำอะไรอยู่ข้างบน?

แบ็คของเฟิงจือน่ะน่ากลัวก็จริง แต่คนที่คุมเมืองนี้โดยตรงไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังเธอนี่หว่า!

คิดได้ดังนั้น หัวหน้าสภากัดฟันตัดสินใจ ถอยไปอยู่ท้ายแถว แล้วดึงตัวรองหัวหน้าเข้ามา!

"ไปตามไอ้คนที่เพิ่งเข้าใหม่เมื่อ 2 ปีก่อน ที่ยิงปืนแม่นที่สุดมาหาฉัน!"

รองหัวหน้ามองตาก็รู้ใจ ไม่รอช้า รีบพาตำรวจหนุ่มหน้าละอ่อนคนหนึ่งมาหาเขา

"บัณฑิตดีเด่นจากโรงเรียนตำรวจปีที่แล้ว มือปืนแม่นขั้นเทพ 30 เมตรสั่งได้ดั่งใจครับ!"

ตำรวจหนุ่มได้ยินคำชมก็ทำหน้าประหม่า หัวหน้าสภาฉีกยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนให้ทันที

"คนเก่ง! สภาต้องการคนเก่งๆ แบบเธอนี่แหละ อนาคตของเมืองซันอยู่ในมือคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ตอนนี้มีภารกิจสำคัญจะมอบหมายให้ มั่นใจว่าจะทำสำเร็จไหม?"

ได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ระดับสูงขนาดนี้ ตำรวจหนุ่มหน้าแดงด้วยความภาคภูมิใจ

"พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งท่านหัวหน้าครับ!"

"เล็งยิงที่แขนขวาท่อนล่างของคุณหนูเฟิง จำไว้ว่าต้องแขนขวาเท่านั้น! และต้องยิงให้โดน ให้เธอถือมีดไม่ได้อีก ห้ามโดนคอเด็ดขาด!"

ได้ยินคำสั่งนี้ ตำรวจหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง

"คุณหนูเฟิง... สภามีคำสั่งลงมาว่าห้ามทำร้ายคุณหนูเฟิงไม่ว่ากรณีใดๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

หัวหน้าสภาโอบไหล่ตำรวจหนุ่ม ตบหลังเบาๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ

"ตอนนี้สถานการณ์ฉุกเฉิน เราไม่รู้ว่าท่านสมาชิกสภาข้างบนกำลังตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน ต้องยึดการช่วยชีวิตท่านสมาชิกสภาเป็นหลัก นี่เป็นเรื่องความเป็นความตายของเมืองซันเชียวนะ! ถ้าเธอทำภารกิจสำเร็จ ฉันจะเสนอความดีความชอบให้สภาด้วยตัวเอง!"

"แต่ครอบครัวคุณหนูเฟิง..."

"ก็เลยให้ยิงแค่แขนขวาไง กระสุนหน้าตัดเล็กทำอันตรายนักวิทยาศาสตร์อย่างเธอไม่ได้มากหรอก อีกอย่าง ส่วนกลางก็ส่วนกลาง เมืองซันก็เมืองซัน สภาที่ปรึกษายื่นมือมาไม่ถึงที่นี่หรอก ถ้าเธอยังกังวล ฉันรับประกันให้เอง!"

ในที่สุด ตำรวจหนุ่มก็คล้อยตาม พยักหน้าอย่างมุ่งมั่น

"ผมขอรับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!"

หัวหน้าสภายิ้มออกอย่างโล่งอก ตบไหล่เขาอีกที

"เยี่ยม! สู้ๆ นะพ่อหนุ่ม ลุยเลย!"

ตำรวจหนุ่มถูกจัดวางตำแหน่งในที่ลับสายตา มีกลุ่มตำรวจยืนบังมิดชิด ทำให้เฟิงจือมองไม่เห็นเขาที่กำลังยกปืนเล็งผ่านช่องว่างระหว่างคน!

"ปัง!"

เสียงปืนทุ้มต่ำดังขึ้น ตำรวจหนุ่มสมฉายามือปืนเทพ ในพื้นที่แคบและวุ่นวายขนาดนี้ นัดเดียวเจาะเข้าท่อนแขนขวาของเฟิงจือที่ถือมีดอยู่อย่างแม่นยำ!

กระสุนทะลุเนื้อ เลือดสาดกระเซ็น มือของเธอเผลอปล่อยมีดที่จ่อคอโดยอัตโนมัติ!

"เร็ว! รีบพาคุณหนูเฟิงไปห้องพยาบาลที่ใกล้ที่สุด! ห้ามเลือดเดี๋ยวนี้! คนอื่นตามฉันมา!"

ทันทีที่เสียงปืนดัง ตำรวจนายหนึ่งก็พุ่งเข้าไปล็อกตัวเฟิงจือที่พยายามจะใช้มือซ้ายคว้ามีด

คนอื่นๆ ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าสภา ก็รีบวิ่งผ่านเธอไป มุ่งหน้าสู่ชั้น 10 และ 11!

หัวหน้าสภาสั่งการเสร็จ ก็รั้งท้ายอยู่คนเดียว ตำรวจหนุ่มผู้ทำภารกิจสำเร็จมองเขาด้วยแววตาตื่นเต้น

แล้วฝ่ามือหนักๆ ก็ตบฉาดเข้าที่หน้า จนเขาล้มคว่ำ!

"ไอ้สารเลว! ใครสั่งให้แกยิง! รู้ไหมว่าคุณหนูเฟิงเป็นใคร!"

ตำรวจหนุ่มนั่งงงอยู่กับพื้น เบิกตากว้างมองเจ้านายที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างไม่เชื่อสายตา

"ก็ท่านหัวหน้า..."

"ตอนนี้ประกาศกฎอัยการศึกทั่วเมือง! แกฝ่าฝืนคำสั่งเบื้องบน ฉันมีสิทธิ์จัดการแกเดี๋ยวนั้น!"

"ปัง!"

หัวหน้าสภาเก็บปืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตำรวจหนุ่มนอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้น

รองหัวหน้าและลูกน้องที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ต่างทำหน้าเฉยเมย เรียกคนมาลากศพตำรวจหนุ่มออกไป

จากนั้นพวกเขาก็วิ่งตามกองกำลังตำรวจกลุ่มใหญ่ บุกขึ้นชั้น 10 และ 11!

ชั้น 10 ยังไม่พบอะไรผิดปกติ แต่พอตำรวจชุดแรกวิ่งขึ้นบันไดจะไปชั้น 11 ได้ครึ่งทาง ก็รู้สึกว่าพื้นรองเท้าหนืดๆ

นั่นคือเลือดที่ไหลนองลงมาจากชั้น 11!

หัวใจของตำรวจหน่วยหน้าหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สังหรณ์ใจว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

พวกเขารีบเร่งฝีเท้า ไม่นานก็มาถึงห้องจัดเลี้ยงที่ควรจะเป็นสถานที่หาความสุขของเหล่าชนชั้นสูงในค่ำคืนนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับซากศพเกลื่อนกลาดและเลือดนองพื้นจนไม่มีที่ว่าง ตำรวจทุกคนยืนตะลึงงัน!

ตามมาด้วยเสียงอาเจียนระงม แม้แต่ตำรวจเก่าเจนสนาม เห็นภาพนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดปฏิกิริยาทางร่างกาย

หัวหน้าสภาที่อยู่ท้ายขบวนรู้สึกผิดปกติ จึงแหวกคนขึ้นมาดูที่ห้องจัดเลี้ยง เห็นภาพนรกแตกและร่างไร้วิญญาณของชายชราที่นั่งคอพับอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง!

"ทำไมเป็นแบบนี้! ชิบหายแล้ว..."

หน้ามืดวูบ ถ้าไม่มีคนข้างหลังช่วยประคอง คงล้มพับไปกองกับพื้น!

แต่ถึงจะยืนได้ เขาก็ยังมึนงงทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นเลือดและศพ

ชนชั้นสูงของเมืองซันตายเรียบ แล้วอนาคตของเมืองนี้จะเป็นยังไง?

แต่ไม่นาน เขาก็ได้สติ

ช่างหัวอนาคตเมืองสิ อนาคตเขานี่แหละจบเห่แน่!

ตอนนี้ต้องจับฆาตกรให้ได้ เพื่อชดเชยความผิด จะได้ไม่เดือดร้อนถึงครอบครัว!

คิดได้ดังนั้น ใบหน้าของหัวหน้าสภาก็บิดเบี้ยวด้วยความดุร้าย

"หา! ลากตัวไอ้มนุษย์สังเคราะห์นั่นออกมาให้ได้!!!"

ในขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกหอคอยขาว ประชาชนที่เพิ่งชมขบวนพาเหรดจบและกำลังรอฟังสุนทรพจน์ตอน 4 ทุ่ม ต่างก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า...

หินแสงที่ลอยเด่นอยู่เหนือเมืองซันมากว่า 30 ปี จู่ๆ ก็หายวับไป!

ทั่วทั้งเมือง แม้แต่แรงงานในเขตยู่กวงที่อยู่ห่างไกล ต่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปกับเหตุการณ์นี้!

[จบแล้ว]