บทที่ 60 - หลินชุนโม่

ตึกเทียนเอินสาขาเมืองซัน ตึกที่สูงกว่าตึกฮุยความเอนเตอร์เทนเมนท์ขึ้นไปอีก

ในห้องเก็บเอกสารลับสุดยอด ไป๋ชิวหลินที่ค้นหามาตลอดช่วงเช้า ในที่สุดก็เจอสิ่งที่ต้องการในกล่องเก็บเอกสารเก่าแก่หมายเลข 6 บนชั้นบนสุด

เขาเป่าฝุ่นที่จับหนาบนกล่องออก แล้วใช้สิทธิ์ระดับสูงเปิดมันออก หน้าแรกของแฟ้มเอกสาร ปรากฏข้อมูลของเด็กชายวัย 3 ขวบ

[สิทธิบัตรพิเศษชีววิทยา 01 หมายเลข 626] [สถาบันชีววิทยากลาง ห้องทดลองที่ 7] [ระดับความลับ: ตายก็ห้ามเปิดเผย]

ไป๋ชิวหลินยิ้มออก เปิดอ่านเอกสารทีละหน้า

เมื่อได้รู้ข้อมูลที่ผู้จัดการสาขาคนก่อนทิ้งไว้ ทั้งจุดประสงค์การทดลอง ผลการทดลอง และข้อสันนิษฐาน รอยยิ้มบนหน้าเขาก็เลือนหายไป กลายเป็นความเคร่งขรึมจริงจัง

เข็มนาฬิกาบนผนังเดินไปเรื่อยๆ เขาใช้เวลาถึงสามชั่วโมงกว่าจะอ่านข้อมูลทั้งหมดจบ

"อย่างนี้นี่เอง... มิน่าฉันถึงไม่เคยได้ยินชื่อสิทธิบัตรหมายเลข 626 มาก่อน... ที่แท้ก็เป็นหมายเลข 626 ของโครงการนั้น!"

เขาพึมพำกับตัวเอง เก็บเอกสารลงกล่อง แววตาเป็นประกายระยับด้วยความตื่นเต้น!

"เซอร์ไพรส์จริงๆ นึกว่าเป็นแค่ชีวภาพกลายพันธุ์เพราะได้กุญแจ... ที่แท้ไม่มีเรื่องบังเอิญ ทุกอย่างถูกวางแผน ถูกชักใยอยู่เบื้องหลัง..."

ความปิติยินดีท่วมท้นใจเขา

การเดินทางจากส่วนกลางมาที่เมืองซัน เขามีจุดประสงค์แอบแฝง และสนใจในตัวมนุษย์สังเคราะห์คนนั้นมาก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้!

ไป๋ชิวหลินปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี มองไปที่ประตูห้องเก็บเอกสาร เหมือนกำลังรอใครบางคน

และเหมือนทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่ถึง 10 วินาที ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!

หัวหน้าแผนกสาขาเมืองซัน นำรปภ. นับสิบคนบุกเข้ามา!

"ไอ้แซ่ไป๋! เสร็จฉันล่ะ! แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในที่แบบนี้!"

หัวหน้าแผนกมองด้วยสายตาอำมหิต ในที่สุดเขาก็จับผิดไอ้ผู้ตรวจการพิเศษจากส่วนกลางคนนี้ได้ ก่อนงานเทศกาลแห่งแสงแค่สามวัน!

ห้องเก็บเอกสารลับของเทียนเอินทุกสาขาคือเขตหวงห้าม

ทั้งสาขามีแค่ผู้จัดการใหญ่คนปัจจุบันเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้า และสิทธิ์นี้โอนให้ใครไม่ได้

เขาดูออกนานแล้วว่าไอ้หนุ่มแซ่ไป๋นี่ อาศัยว่าเป็นคนโปรดของผู้จัดการใหญ่ เลยทำตัวกร่างไม่เคารพกฎระเบียบ สองวันมานี้สังเกตว่ามันสนใจมนุษย์สังเคราะห์นั่นมาก เลยวางกับดักล่อให้มันมาที่ห้องนี้

และมันก็ติดกับจริงๆ!

หลักฐานคาหนังคาเขาแบบนี้ ต่อให้ผู้จัดการใหญ่อยากจะช่วยก็ช่วยไม่ได้

แถมวันนี้เป็นวันประกาศผลเลือกสมาชิกสภาสูง ผู้จัดการใหญ่ที่มุ่งมั่นกับการเมืองคงไม่มีกะจิตกะใจมาสนเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นี้

ไป๋ชิวหลินจบเห่แน่!

วันนี้เขาจะส่งมันไปจูหลาน ให้ไปเป็นชาวนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน เป็นทาสชั้นต่ำไปตลอดชีวิต!

แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์คับขัน ไป๋ชิวหลินกลับยังคงดูขี้เกียจและไม่ยี่หระเหมือนเดิม

เขานั่งลงบนบันไดพื้น สบายๆ มองรปภ. ที่เล็งปืนมาที่หัวเขา

"พูดตรงๆ นะ วันนี้ฉันให้โอกาสแกแล้ว ถ้าแกไม่โง่ขนาดคิดว่าฉันจะหลงกลตื้นๆ แบบนี้ เรื่องที่แกทำลับหลังฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แกก็เป็นหัวหน้าแผนกต่อไป ส่วนฉันก็ได้สิ่งที่ฉันต้องการ"

"แต่ช่วยไม่ได้ ความคิดคนโง่ คนปกติเขาเข้าไม่ถึงจริงๆ"

แก้มหัวหน้าแผนกกระตุก หน้าแดงก่ำ จ้องไป๋ชิวหลินเขม็ง

"จะตายอยู่แล้วยังปากดี! จับมัน! เดี๋ยวฉันไปรายงานผู้จัดการใหญ่เอง!"

ยังไม่ทันที่รปภ. จะขยับ ไป๋ชิวหลินก็หัวเราะเยาะ

"รายงาน? แกจะจับฉันแล้ว จะเอายังไงไปรายงานฉัน?"

ได้ยินประโยคนี้ รูม่านตาหัวหน้าแผนกหดเกร็ง

ไป๋ชิวหลินนั่งไขว่ห้างบนบันได มองดูปฏิกิริยาของเขาอย่างนึกสนุก

"ผู้จัดการสาขาเมืองซันมาถึงที่นี่ได้ครึ่งปีแล้ว แต่ไม่เคยเข้าบริษัท ไม่เคยเจอผู้บริหารระดับสูง แกเองก็ไปขอพบตั้งหลายครั้ง แต่ไม่เคยเจอหน้าเขาเลย ใช่ไหม?"

"แกรู้แค่ว่า เขาชอบไปสังสรรค์กับพวกไฮโซเมืองซัน แล้วแกก็แอบด่าลับหลังว่าผู้จัดการใหญ่เป็นพวกบ้าอำนาจสมองกลวง เป็นถึงผู้บริหารเทียนเอิน ดันมาสนใจสภาท้องถิ่นกระจอกๆ"

"ฮ่าๆ แกด่าแบบนั้นแหละ แกไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา เลยด่าให้ฉันได้ยินตั้งหลายครั้ง"

"แต่แกเคยคิดบ้างไหม ว่าผู้จัดการใหญ่คนนั้นชื่ออะไร?"

ไป๋ชิวหลินกอดอก ยิ้มตาหยีมองหัวหน้าแผนก และเหล่ารปภ. ที่เริ่มเข้าใจความนัยและลดปืนลงด้วยความสับสน

"หลินชุนโม่... ไป๋ชิวหลิน..." หัวหน้าแผนกพึมพำชื่อสองชื่อที่เขาไม่เคยเอะใจมาก่อนว่าเกี่ยวข้องกันยังไง

ทันใดนั้น เขาเงยหน้ามองผู้จัดการใหญ่เทียนเอินสาขาเมืองซัน ผู้ดูแลเขต  ไป๋ชิวหลิน หรือ หลินชุนโม่ แล้วล้วงใบแต่งตั้งจากส่วนกลางออกมา!

ในนั้นไม่มีรูป มีแค่รหัสยืนยันตำแหน่ง ดังนั้นหัวหน้าแผนกจึงไม่เคยรู้เลยว่าผู้จัดการใหญ่หน้าตาเป็นยังไง!

ตอนนี้เขาได้เจอตัวจริงแล้ว หรือจะบอกว่าเจอมาหลายครั้งแล้ว แต่เพิ่งรู้จักวันนี้

"ใครคือผู้จัดการ? ผู้จัดการคือใคร? ฉันนี่แหละผู้จัดการ!" ไป๋ชิวหลินพูดเหมือนเล่นลิ้น ยิ้มกวนประสาท

แววตาของหัวหน้าแผนกเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นหวาดกลัว จากหวาดกลัวเป็นเด็ดเดี่ยว และจากเด็ดเดี่ยวกลายเป็นบ้าคลั่งและอำมหิต!

"แกคิดว่าตัวเองฉลาดนักเหรอ! ไม่ยอมเปิดเผยตัวตน แฝงตัวเป็นผู้ตรวจการเล็กๆ! ตอนนี้ ที่นี่มีแต่คนของฉัน! ถ้าฉันเก็บแกซะ ใครจะรู้ว่าผู้จัดการตาย! ฉันแค่ไปแจ้งความว่าผู้จัดการหายตัวไป! ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งก็คือไอ้มนุษย์สังเคราะห์นั่น!"

ไป๋ชิวหลินเลิกคิ้ว มองรปภ. ที่พอได้ยินคำพูดหัวหน้าก็ยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง เขาตบมือเบาๆ เหมือนชื่นชมความเด็ดขาดของอีกฝ่าย

แต่ทันทีที่เสียงปรบมือดังขึ้น

ปืนในมือรปภ. ทุกคนก็เหมือนมีชีวิต เปลี่ยนสภาพจากของแข็งเป็นของเหลว ไหลเลื้อยไปตามแขนราวกับงู แล้วเปลี่ยนเป็นหนามแหลมคม แทงทะลุหัวใจรปภ. ทุกคนพร้อมกัน!

"แล้วใครบอกแกว่า ฉันเป็นแค่ผู้จัดการสาขาเมืองซัน?"

[จบแล้ว]