บทที่ 28 - หลุมศพว่างเปล่าและคำขอโทษ
บทที่ 28 - หลุมศพว่างเปล่าและคำขอโทษ
เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ สีหน้านักบวชเคร่งเครียด
รูมเมตคนหนึ่งตอบเสียงสั่น
“พวกเรา... ไปทำความสะอาดหลุมศพ เห็นดินตรงนั้นมันใหม่ๆ ผมสะดุดล้ม มือไปปัดโดน... โลงศพโผล่ออกมา... มุมโลงมันแตก ข้างใน... ไม่มีอะไรเลย...”
“คนอื่นที่มาไหว้ก็เห็น เขาลองขุดหลุมญาติตัวเองดู... โลงถูกขยับ... ข้างในก็ว่างเปล่าเหมือนกัน...”
ทั้งโถงเงียบกริบ
นักบวชมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เรื่องนี้หลุดออกไป เขตเย่ากวงลุกเป็นไฟแน่!
สุสานนี้ฝังศพคนงานเกือบทั้งเขต พ่อแม่พี่น้องลูกเมียใครต่อใคร
ถ้าคนแห่มาขุดพิสูจน์แล้วเจอว่าว่างเปล่าทั้งป่าช้า... ไม่อยากจะคิด!
“รีบไปรายงานบิชอปด่วน! ต้องรู้ให้ได้ว่ามีกี่หลุมที่ว่างเปล่า!”
นักบวชวิ่งวุ่น ไม่มีใครสนใจเด็ก 3 คนนั้นอีก
หลี่เหวยหรี่ตา
เหมือนจะไม่เกี่ยวกับเขา แต่ในเกม... ไม่มีเหตุการณ์ไหนที่ไร้ความหมาย
บ่ายวันนั้น ข่าวแพร่สะพัดอย่างกับไฟลามทุ่ง
คนงานที่หยุดงาน คนแก่ที่ทำงานไม่ไหว แห่กันมาที่สุสานหลังโบสถ์!
ทุกคนถือจอบเสียมมาด้วย ความเชื่อเรื่องแสงสนธยาทำให้คนหวงร่างมาก
การเรียนการสอนในโบสถ์หยุดชะงัก เด็กๆ ออกมายืนดูคลื่นมนุษย์หลั่งไหลขึ้นเขา
ไม่มีใครกล้าขวาง
หลี่เหวยมองหา ซิสเตอร์เฉิงหายตัวไป
เสียงขุดดินดังระงม หลุมศพนับร้อยถูกเปิดออก... ว่างเปล่าทุกหลุม!
ความโกลาหลบังเกิด!
สรุปได้เลยว่า... ศพทั้งสุสานโดนขโมย!
ไม่มีใครสงสัยว่าโลงเปล่าแต่แรก เพราะตอนฝัง ญาติๆ เห็นศพลงโลงกับตา
“ใครมันบังอาจขโมยศพใต้จมูกโบสถ์ได้วะ!”
คำถามนี้พุ่งเป้าไปที่นักบวช
นักบวชอึกอัก ตอบไม่ได้
ใครจะไปมีความสามารถขนาดนั้น! แล้วขโมยศพคนจนไปทำไม?
ยิ่งดึก คนยิ่งเยอะ เลิกงานกลับมาก็สมทบเข้ามาอีก
คนนับหมื่นรุมทึ้งสุสานจนพรุน
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ สหภาพแรงงานและตำรวจต้องเข้ามาดูแล
เถียนหยวนหน้ามืด คดีเฟิงจือยังไม่คืบ คดีใหม่ก็งอกมาอีก
คนงานฮือฮาจนคุมไม่อยู่ เถียนหยวนสั่งยิงปืนขึ้นฟ้าขู่
ปัง!
เสียงปืนทำให้ทุกคนสงบลง
บิชอปชรานั่งวีลแชร์เข้ามา สายตานับหมื่นคู่จับจ้อง
ท่านพยายามลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นเทา แล้ว... คุกเข่าลงต่อหน้าแรงงานชั้นต่ำทุกคน!
“ไม่ว่าจะเกิดจากสาเหตุอะไร นี่คือความรับผิดชอบของโบสถ์ ในฐานะบิชอป ฉันขอโทษทุกคน”
[จบแล้ว]