บทที่ 19 - ฟิสิกส์

ทันทีที่เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น เถียนหยวนและลูกน้องก็ค้นมาถึงชั้น 3 ของตลาด

เสียงปืนรัวชุดใหญ่ทำเอาตำรวจแตกตื่น!

เมืองนี้ห้ามประชาชนพกปืน ครั้งล่าสุดที่มีเหตุยิงกันคือปีก่อน

“ตั้งสติ! รักษาขบวน!”

เสียงสั่งการของเถียนหยวนเรียกสติลูกน้อง ทุกคนรีบหาที่กำบัง ล้อมเถียนหยวนไว้ตรงกลาง แล้วมองหาต้นตอเสียงผ่านหน้าต่าง

รถตำรวจจอดอยู่ทางทิศตะวันตก ห่างจากกำแพง 20 เมตร

ทุกคน ทั้งตำรวจบนตึก และคนเถื่อนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างล่าง เห็นเหตุการณ์ชัดเจน!

ตำรวจ 3 นายตายเรียบ!

ชายหญิงสองคน ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ยิงยางรถตำรวจระเบิดทุกคัน เหลือไว้แค่คันเดียว

จากนั้นต่อหน้าต่อตาฝูงชน ทั้งคู่สตาร์ทรถ เร่งเครื่องเสียงดังแสบแก้วหู เปิดไซเรนวูบวาบเหมือนตบหน้าตำรวจทั้งกรม แล้วพุ่งทะยานไปทางทิศตรงข้ามกับกำแพง!

เพล้ง!

เถียนหยวนระงับความโกรธไม่อยู่ ชกกระจกหน้าต่างแตกกระจาย!

ข้างๆ เขา ตำรวจหนุ่มหน้าใหม่มือสั่น ยกปืนเล็งไปที่รถที่กำลังหนี นิ้วแตะไกปืน

แต่ยังไม่ทันยิง เถียนหยวนที่มือเลือดอาบจากการชกกระจก ก็ตบหน้าฉาดใหญ่!

เพียะ!

ตำรวจหนุ่มล้มกลิ้ง ปืนหลุดมือ กุมแก้มบวมเป่ง มองผู้กำกับที่ปกติรักลูกน้องยิ่งชีพด้วยความงุนงง

เถียนหยวนตะคอก

“ไอ้ควาย! ก่อนออกปฏิบัติการกูบอกว่ายังไง! มึงเอาคำสั่งกูไปทิ้งส้วมเหรอ! ห้ามยิงเฟิงจือเด็ดขาด! ถ้าเธอถลอกแม้แต่นิดเดียว พวกเราทั้งโรงพักได้ตายตามมึงไปแน่!”

ด่าเสร็จ เขาก็หันหลังเดินลงบันได

“ติดต่อศูนย์วิทยุ ขอกำลังเสริมปิดล้อมเขตชุมชนแรงงานทั้งหมด! เราไปสถานีรถไฟเดี๋ยวนี้ ยังทันรถไฟเที่ยวกลางคืน!”

เฟิงเหยียนอีพิงกำแพงคาบบุหรี่ ดูละครฉากเด็ด มองแผ่นหลังเถียนหยวน

“ก่อนไป จ่ายค่ากระจกด้วยนะ”

เถียนหยวนไม่หยุดเดิน แต่ตำรวจหนุ่มที่โดนตบ รีบลุกขึ้นเดินตามขบวน ควักแบงก์ยับๆ ใส่มือปู่สิบสามด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

พอตำรวจไปหมด เฟิงเหยียนอีหันไปมองรถตำรวจที่หายไปในดงหิน สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

ถึงขั้นยิงตำรวจตาย ยัยหนูนี่กำลังท้าทายขีดจำกัดความอดทนของสภา

...

“อยู่นิ่งๆ 626! ขอร้องล่ะ ไหล่นายเลือดไหลไม่หยุดเลย!”

“แผลแค่นี้ ไกลหัวใจเยอะ!”

“บนรถมีกล่องพยาบาล อยู่นิ่งๆ ฉันจะทำแผลให้!”

“โคตรมันเลยว่ะ! เมื่อก่อนแอบฆ่าไอ้สวะพวกนั้นไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่นี่ฆ่าต่อหน้าธารกำนัลแล้วหนี โคตรสะใจ!”

“อย่าพูดคำหยาบ! 626 ปิดเพลงซะที!”

“ฉันรู้นะว่าเธอเพิ่งฆ่าคนครั้งแรก ใจสั่นล่ะสิ ยัยเป๋ ไม่ต้องกลัว นี่คือการป้องกันตัว สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีสิทธิ์ป้องกันตัวตามธรรมชาติ!”

“รู้แล้ว ฉันไม่กลัว! แต่ฉันต้องห้ามเลือดให้นาย!”

หลี่เหวยผิวปาก พยายามสงบอารมณ์พลุ่งพล่านจากอะดรีนาลีน แต่ไม่ยอมปิดเพลง แค่หรี่เสียงลง

เขาขับรถมือเดียว อีกมือพาดหน้าต่าง ฮัมเพลงตามวิทยุ เหยียบคันเร่งมิดไมล์ซิ่งผ่านทุ่งหิน

เฟิงจือเม้มปากขาวซีด กดตัวหลี่เหวยที่อยู่ไม่สุข ทายาห้ามเลือดที่แผล

กระสุนแค่เฉี่ยว เนื้อหายไปหน่อยนึง

เฟิงจือพันผ้าพันแผลให้อย่างทุลักทุเล สุดท้ายผูกเป็นโบว์กระต่าย หลี่เหวยเหลือบมอง รู้สึกว่ามันมุ้งมิ้งไปหน่อย ไม่ค่อยแมน

ข้อความเด้งขึ้นในหัว ตำรวจ 3 คนนี้รวยใช้ได้ ทรัพย์สินคนละล้านกว่า รวมแล้วให้ EXP มา 49 แต้ม

หลอด EXP เป็น [EXP 135,735.9/500,000]

น้อยนิดเหมือนขาของยุง แต่ก็แสดงให้เห็นว่าพวกตำรวจมีความเป็นอยู่ดีกว่าแรงงานที่ตายแล้วได้เงินชดเชยแค่หมื่นห้าลิบลับ

ขับรถมือเดียว หลี่เหวยหยิบปืนจากช่องเก็บของมาดู

“ได้ปืนมา 2-3 กระบอก แจ่มเลย”

เฟิงจือเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างตอนทำแผล เธอหันมามองหลี่เหวย พูดอย่างจริงจัง

“ถึงไม่รู้ว่าพรสวรรค์นายอยู่ตรงนี้ไหม แต่ฉันจะสอนฟิสิกส์ให้นาย!”

หลี่เหวยเลิกคิ้ว พอรู้ระบบพลังของโลกนี้ เขาไม่มองว่า “ฟิสิกส์” ของเฟิงจือเป็นแค่วิชาการธรรมดา

ในความทรงจำของ “ซิ่นเฉิง” เขาเคยไปโรงเรียน แต่โรงเรียนสอนแค่ภาษาจีนกับเลข วิชาอื่นไม่มี

ถ้าเมืองอื่นเป็นแบบเมืองซันที่มีชนชั้นชัดเจน ความรู้คือสิ่งผูกขาด คนระดับล่างไม่มีสิทธิ์แตะต้อง “วิทยาศาสตร์”

“เรียนฟิสิกส์แล้วมีประโยชน์อะไร?” หลี่เหวยถาม

เฟิงจือทำหน้าจริงจัง

“ที่สถาบันฟิสิกส์กลาง ฉันวิจัยเรื่องกฎแรงโน้มถ่วงสากล ถ้านายเข้าใจมัน นายจะแทรกแซงกฎแรงโน้มถ่วงที่ค้ำจุนมนุษยชาติอยู่ตอนนี้ได้”

“F=Gm1m2/r^2?”

ได้ยินสูตรหลุดจากปากหลี่เหวย เฟิงจือตาโต อึ้งจนเก็บอาการไม่อยู่

“ทำไมนายรู้สูตรนี้?”

ถึงจะเรียนจบมา 2 ปี คืนครูไปหมดแล้ว แต่สูตรพื้นฐานแบบนี้หลี่เหวยยังจำได้

แน่นอน เขาใช้ข้ออ้างครอบจักรวาลกับเฟิงจือ

“ตอนเธอฉีดกุญแจเข้ามา มันก็โผล่มาพร้อมความทรงจำอื่นๆ”

ตามคาด เฟิงจือเชื่อสนิทใจ

“ต้องเป็นเพราะในบรรดาตัวอย่างชายคุณภาพ 3.67 ล้านคน มีนักฟิสิกส์รวมอยู่ด้วยแน่ๆ! กุญแจปลุกความทรงจำส่วนนั้นขึ้นมา เยี่ยมไปเลย 626! ถ้ารู้สูตรพื้นฐาน นายจะมีโอกาสเข้าใจแรงโน้มถ่วงได้ง่ายขึ้นมาก!”

[จบแล้ว]