บทที่ 239 : ยูหลัวมุ่งหน้าไปก่อน
บทที่ 239 : ยูหลัวมุ่งหน้าไปก่อน
บทที่ 239 : ยูหลัวมุ่งหน้าไปก่อน
เมื่อมองไปยังเจียงชิงเกอที่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ลู่เย่ก็ยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า
“ไม่ต้องกังวล”
ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นมหาปรมาจารย์ที่แท้จริง แต่หากลู่เย่ต้องการจะหนี...ถึงแม้จะเป็นมหาปรมาจารย์ ก็ไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้
เพราะอย่างไรเสีย นอกจากท่าร่างแล้ว ในมือของลู่เย่ ยังมีค่ายกลเคลื่อนย้ายระดับต่ำ
ถึงแม้ระยะทางในการเคลื่อนย้ายจะไม่ไกลนัก ก็ประมาณร้อยเมตร…แต่หากไม่มีค่ายกลห้ามปราม เขาก็สามารถไปมาได้อย่างอิสระ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เย่ก็หันหลังกลับ ตั้งใจที่จะไปดูที่ร้านค้าของยูหลัว ซื้อค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ระดับสูงกว่าสองสามอัน
และถือโอกาสถามดู ว่ายูหลัวรู้หรือไม่ ว่านิกายสืบทอดของเฒ่าอินหมางมีที่มาอย่างไร
ถึงแม้จะไม่ต้องการให้ลู่เย่ไปอย่างยิ่ง แต่เจียงชิงเกอรู้ดีว่า ในเมื่อลู่เย่ต้องการจะไป หากฝืนรั้งเขาไว้...ก็จะทำให้เขาเกิดมารในใจที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง!
สำหรับเส้นทางการฝึกฝนในภายภาคหน้า ไม่เป็นผลดีอย่างยิ่ง
ดังนั้น เจียงชิงเกอก็ทำได้เพียงมองลู่เย่ออกจากเรือนเล็กไปด้วยความกังวล
ในขณะที่กำลังมองลู่เย่จากไป ในใจก็เต็มไปด้วยความกังวล และความโกรธที่กดข่มไว้
ในส่วนลึกของดวงตาของเจียงชิงเกอ มีประกายแสงสีดำจางๆปรากฏขึ้นและหายไป…แม้แต่นางเองก็ยังไม่ทันได้สังเกต
….
เมื่อมาถึงหอการค้า สาวใช้ที่รับผิดชอบก็ลุกขึ้นยืนทันที และคำนับอย่างเคารพ
เมื่อไม่นานมานี้ ประมุขที่จากไปได้กำชับไว้เป็นพิเศษ หากแขกผู้มีเกียรติสองคนนี้มา ห้ามดูแคลนเด็ดขาด!
ถึงแม้พวกเขาจะจู่ๆก็อยากจะรื้อร้าน...ก็ให้ความร่วมมือ!
“ท่านมาแล้ว!”
ลู่เย่พยักหน้าเล็กน้อย พลางกล่าวว่า
“เจ้าของร้านของพวกเจ้าล่ะ ข้ามีธุระกับนาง”
“เอ๊ะ? คือว่า...” สาวใช้พูดตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือไม่
สาวใช้ไม่รู้ว่า ชายหนุ่มที่กำลังพูดคุยกับนางอยู่ตรงหน้า ก็คือปรมาจารย์ลึกลับผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแดนเหนือ เพียงแต่รู้สึกว่า หากพูดไปประมุขกลับมาจะด่านางได้อย่างไร?
“เป็นอะไรไป ไม่เป็นไร พูดมาเถอะ”
“ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านเป็นแขกผู้มีเกียรติของเจ้าของร้าน ข้าก็จะไม่ปิดบังท่าน”
“เจ้าของร้านออกไปแล้วเจ้าค่ะ เมื่อไม่นานมานี้”
ออกไปแล้วงั้นรึ?
ลู่เย่ตะลึงไปเล็กน้อย หรือว่าจะกลับไปดินแดนโกลาหลแล้ว?
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง สาวใช้ก็กระซิบเสริมว่า
“เจ้าของร้านของเราดูเหมือน ไม่รู้ว่าเพราะเรื่องอะไร...เเต่นางโกรธมาก”
“หมายความว่าอย่างไร?”
สาวใช้เรียบเรียงคำพูด พลางกล่าวว่า
“เมื่อครู่ ข้าบอกกับเจ้าของร้านของเราเรื่องข่าวที่เพิ่งจะแพร่กระจายออกไป มีคนไปที่เขาอินหมาง จะสะสางความแค้นกับปรมาจารย์ลึกลับท่านนั้น”
“หลังจากที่พูดจบ เจ้าของร้านของเราดูเหมือนจะโกรธมาก และก็ออกจากร้านไปทันที”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของลู่เย่ก็ขมวดเข้าหากันในทันที
ยูหลัว...ก็รู้ตัวตนของเขาเช่นกัน!
หลังจากที่ฟังจบ ลู่เย่ก็มีความมั่นใจอย่างน้อยแปดส่วน ว่านางน่าจะไปยังเขาอินหมาง!
“ขอบคุณที่บอก” ลู่เย่กล่าวอย่างรวดเร็ว
“ขอค่ายกลเคลื่อนย้ายระดับสองขึ้นไปสองอัน ราคาเท่าไหร่?”
สาวใช้รีบหาค่ายกลสองอันออกมา พลางกล่าวว่า
“นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้ายระดับสามสองอัน...ไม่ต้องให้เงิน เจ้าของร้านกำชับไว้ ท่านหยิบไปได้เลย”
ลู่เย่ก็ไม่มีใจที่จะเสียเวลาอีกต่อไป หลังจากที่รับมาก็พยักหน้า และออกจากร้านอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน ยันต์สื่อสารก็อยู่ในมือแล้ว และส่งข้อความไปยังยูหลัว
ตลอดห้านาที ก็ไม่มีการตอบกลับใดๆ
คิ้วของลู่เย่ขมวดเข้าหากัน ยัยยูหลัวนี่ จะไม่ใช่ว่าเห็นแล้ว แต่จงใจไม่ตอบกระมัง?
เพราะอย่างไรเสีย ยันต์สื่อสารทันทีที่ผูกมัดแล้ว หากมีคนส่งข้อความ ตนเองก็จะได้รับการแจ้งเตือน
หลังจากที่ส่งข้อความไปหานางอีกครั้ง ลู่เย่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และมุ่งหน้าไปยังนอกเมืองเมฆาใบไม้เช่นกัน
เป้าหมาย...เขาอินหมาง!
….
ณ อีกด้านหนึ่ง ยูหลัวเห็นข้อความของลู่เย่จริงๆและก็จงใจไม่ตอบ
นาง ณ ตอนนั้น ได้รีบเดินทางมาแล้วนับพันลี้ ข้ามผ่านเมืองไปแล้วหลายเมือง
อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าก็มีข้อความที่สองส่งมา
หลายนาทีต่อมา ข้อความที่สาม...จนนางต้องกัดฟัน
ยูหลัวรู้ดีว่าด้วยนิสัยของลู่เย่ หากจู่ๆก็ส่งข้อความมาหานางหลายข้อความ...แปดส่วนคือรู้ว่าตนเองจะไปทำอะไร
เดิมทีไม่อยากจะฟัง แต่เมื่อนึกถึงว่าหลังจากที่กลับไปแล้ว อาจจะต้องเผชิญกับความโกรธของสามีนายหญิง...
ร่างอรชรที่คลุมด้วยชุดดำของยูหลัว ก็สั่นเล็กน้อย ก็ยังคงกลัวอยู่!
นางชะลอความเร็วลงเล็กน้อย พลางหยิบยันต์สื่อสารออกมา และฟังจนจบ
และก็เป็นไปตามที่นางคาด ข้อความของลู่เย่ก็คือถามว่านางอยู่ที่ไหน ให้กลับมา
ยูหลัว [ข้าไม่ได้ไปเขาอินหมาง...ไม่ได้ไปจริงๆ! นิกายยูหลัวมีธุระ ข้ากำลังจะกลับไปดู]
[เจ้าบอกมาว่าอยู่ที่ไหน ข้าจะไปหาเจ้า มีเรื่องอะไร ข้าจะไปกับเจ้า]
ยูหลัว [ยูหลัวมีธุระส่วนตัว!]
[ตอนนี้แม้แต่กับข้าก็ไม่พูดความจริงแล้วงั้นรึ? ประมุขนิกายยูหลัว ข้าดูเจ้าผิดไป ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่พูดอะไรมากแล้ว]
เมื่อได้รับข้อความนี้ ยูหลัวก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
จากคำพูดนี้ นางดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด!
ยูหลัว [ไม่ใช่เช่นนั้น! ยูหลัว...ยูหลัวไม่เคยโกหกท่าน!]
แต่ว่าครั้งนี้ หนึ่งสองนาทีต่อมา ยันต์สื่อสารก็ยังคงเงียบ ไม่มีการตอบกลับใดๆ
ยูหลัวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจ
เขาโกรธจริงๆงั้นรึ?!
ร่างที่กำลังพุ่งไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็วก็หยุดลง ยูหลัวหยุดลง รู้สึกสับสนอยู่บ้าง
ยูหลัว [สามีนายหญิง ท่าน...ท่านทำไมไม่พูดอะไรเลย?]
ก็ยังคงเงียบอยู่หลายนาที ยูหลัวก็ร้อนใจอย่างสิ้นเชิง
ยูหลัว [ท่านพูดอะไรหน่อยได้ไหม? ยูหลัว...ยูหลัวกลับไปเมืองโกลาหลจริงๆ]
ก็ยังคงเงียบ
ในวินาทีนี้ ยูหลัวก็แทบจะมึนงงไปทั้งคน
หรือว่า...สามีนายหญิงจะไม่สนใจนางอีกต่อไปแล้วงั้นรึ?
“สามีนายหญิง...ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกท่านจริงๆ!”
“ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นพวกเขามาทำร้ายท่านแบบนี้! ทำไม?!”
“ในเมื่อต้องการจะทำร้ายท่าน...ยูหลัวก็จะไปฆ่าพวกเขาทั้งหมด!!”
นางพึมพำกับตนเอง จากนั้นแววตาก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
เเต่ในขณะที่นางกำลังจะรีบไปยังเขาอินหมางก่อน และรับการต่อสู้ในครั้งนี้
ทันใดนั้น…ข้างหลังนาง มีเสียงที่จริงจังเล็กน้อยดังขึ้น
“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะกลับไปเมืองโกลาหลรึ ทิศทางนี้ ไม่ใช่ทางไปเมืองโกลาหล”
สิ้นเสียง ร่างอรชรของยูหลัวก็สั่นสะท้าน ราวกับไม่อยากจะเชื่อ
นางหันกลับมา ก็เห็นว่าชุดดำชุดหนึ่งไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ กลับปรากฏขึ้นข้างหลังตนเองไม่ไกล!
เมื่อครู่จิตใจของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ทันได้สังเกตภาพรอบๆ!
“ยูหลัว แม้แต่เจ้าก็จะโกหกข้างั้นรึ” ชายในชุดดำถอนหายใจเบาๆ
เขารู้ดีว่ายูหลัวมาเพื่อแก้แค้นให้ตนเอง
อย่างไรก็ตาม ความแค้นในครั้งนี้เป็นเรื่องของเขา ไม่จำเป็นต้องให้ยูหลัวมารับผิดชอบ
เมื่อมองไปยังดวงตาที่เผยออกมา และได้ยินความผิดหวังในคำพูดของเขา ยูหลัวก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ราวกับมีหินก้อนหนึ่งกดทับอยู่
นางเหินร่างไปยังหน้าลู่เย่ในชุดดำ
“ขอโทษสามีนายหญิง! ยูหลัวหลังจากนี้...จะไม่ทำอีกแล้ว!”
………………..