บทที่ 80 - ลูกพี่... ครั้งนี้ท่านต้องระวังตัวนะ

บทที่ 80 - ลูกพี่... ครั้งนี้ท่านต้องระวังตัวนะ

★★★★★

เหมือนจะเข้าใจความสงสัยของทั้งสองคน ม่อสิงเจี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพราะพวกเจ้าเหมาะสมที่สุด"

โจวชิงสบตาอาจารย์ เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง "สรุปคือ ครั้งนี้พวกเราเป็นเหยื่อล่อ?"

เหยียนเสี่ยวหูสะดุ้งโหยง

ม่อสิงเจี่ยนส่ายหน้า "พวกมันคงไม่ลงมือกับเจ้าแล้ว เพื่อฆ่าเด็กสร้างรากฐานคนเดียว ต้องเสียรองเจ้ากรมที่แฝงตัวมานานไปหนึ่งคน ต่อให้ฆ่าเจ้าได้ ก็ไม่ได้น่าภูมิใจอะไร แถมยังดูใจแคบอีกต่างหาก"

"งั้นทำไมพวกเราถึงเหมาะสมที่สุดล่ะครับ?" เหยียนเสี่ยวหูถามงงๆ

ก็ข้าววิญญาณมันเลี้ยงคนทั้งสำนัก ไม่ใช่แค่ยอดเขาเสี่ยวหลิงสักหน่อย

ม่อสิงเจี่ยนถอนหายใจ "มีคนเห็นศิษย์พี่รองของพวกเจ้าปรากฏตัวที่นั่น"

โจวชิงและเหยียนเสี่ยวหูหูผึ่งทันที

"ศิษย์พี่รองอยู่ที่เมืองไม้เขียว?"

ม่อสิงเจี่ยนส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน ยัยเด็กนั่นระวังตัวจัด หายออกไปตั้งสามปีแล้ว ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน พวกเจ้าไปถึงที่นั่น ลองใช้ป้ายส่งข้อความถามดู เผื่อจะติดต่อกันได้"

"แต่ละคนทำตัวน่าปวดหัวจริงๆ ไม่รู้จักส่งข่าวคราวกลับมาบ้าง"

ได้ยินแบบนั้น ทั้งสองคนก็อดคิดถึงไม่ได้

ไม่นึกเลยว่าจะผ่านไปสามปีแล้ว พวกเขาคิดถึงศิษย์พี่รองมาก

เมื่อก่อนเวลาโดนอาจารย์ดุ ศิษย์พี่รองจะคอยออกหน้าปกป้องเสมอ เผลอๆ อาจารย์ยังเกรงใจนางด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นเหตุผลนี้ พวกเขาก็เหมาะสมที่สุดจริงๆ เพราะคนอื่นไม่ได้แอดเพื่อนศิษย์พี่รองไว้ หรือต่อให้มี ก็คงไม่ทุ่มเทตามหาขนาดนั้น

"อ้อ แล้วก็นี่ ถ้าเจออันตรายจริงๆ ก็เปิดใช้งานมันซะ อาจารย์จะวาร์ปไปหาภายในเวลาไม่เกินครึ่งก้านธูป!"

ม่อสิงเจี่ยนยื่นม้วนคัมภีร์สีเงินให้ทั้งสองคน

"ของสิ่งนี้เรียกว่าม้วนคัมภีร์มิติ แบ่งเป็นม้วนแม่กับม้วนลูก ที่พวกเจ้าถือคือม้วนลูก ม้วนแม่อยู่ที่ข้า ช่วงนี้สถานการณ์เป็นยังไงพวกเจ้าก็รู้ พวกข้าปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ มีเรื่องให้จัดการเพียบ" ม่อสิงเจี่ยนอธิบาย

มีของดีแบบนี้ ทั้งสองคนค่อยอุ่นใจขึ้นหน่อย

โจวชิงลังเลเล็กน้อย ถาม "แล้วอาจารย์ เรื่องท่านลุงเกาเสวียน..."

ม่อสิงเจี่ยนขมวดคิ้ว "ท่านเจ้าสำนักไปดูที่ถ้ำนั่นแล้ว ร่องรอยต่างๆ เป็นวิชาของเขาจริงๆ ท่านเจ้าสำนักบอกว่าถ้าเป็นตัวปลอม ป่านนี้ทำลายหลักฐานทิ้งไปนานแล้ว จะเก็บร่องรอยไว้ให้คนมาเห็นทำไม"

"แถมท่านเจ้าสำนักยังลองตะล่อมถาม เขาเองก็ยอมรับตรงๆ ว่าเคยโดนลอบโจมตีที่นั่นจริง แล้วก็ฆ่าศัตรูได้ เป็นศัตรูเก่าที่บังเอิญจำเขาได้เลยสะกดรอยตามมา"

"ที่สำคัญคือ ตะเกียงวิญญาณของศิษย์พี่เกาไม่เคยดับ และตอนที่พวกเจ้าโดนลอบสังหาร ก็เป็นเขาที่โผล่มาช่วยชีวิตไว้ในวินาทีสุดท้าย"

ได้ยินคำพูดของม่อสิงเจี่ยน โจวชิงอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

"วางใจเถอะ อาจารย์รู้ลิมิตดี ปกติจะคอยระวังตัวไว้" ม่อสิงเจี่ยนกล่าว

โจวชิงถอนหายใจ ในมือไม่มีหลักฐานอะไรเลย ได้แต่พูดว่า "อาจารย์ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีครับ กันไว้ดีกว่าแก้"

"อาจารย์รู้แล้ว พวกเจ้ากลับไปเตรียมตัวเถอะ รีบออกเดินทาง เรื่องที่เมืองไม้เขียวเกิดมาสองเดือนกว่าแล้ว กว่าจะเดินทางไปถึงก็ต้องเสียเวลาอีกครึ่งเดือน" ม่อสิงเจี่ยนกำชับ

จากนั้น ทั้งสองก็ทำความเคารพแล้วลาจากมา

ในตอนนั้นเอง ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า นอกหน้าต่าง นกกระเรียนกระดาษสีฟ้าตัวหนึ่งกำลังขยับปีกเบาๆ แล้วบินหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

...

สำหรับเรื่องที่จะต้องไปเมืองไม้เขียว โจวชิงไม่ได้ต่อต้านอะไร กลับรู้สึกคาดหวังนิดหน่อยด้วยซ้ำ

ในที่สุดก็จะได้เจอศิษย์พี่รองเสียที

ศิษย์พี่รองนอกจากจะขี้ระแวงและรอบคอบสุดๆ แล้ว ตัวจริงนางสวยมาก เป็นประเภทสวยพิศ ยิ่งมองยิ่งสวย

น่าเสียดายที่นางไม่อยากเป็นจุดสนใจ เลยไม่ค่อยแต่งตัว ดูเรียบๆ บ้านๆ

ส่วนเรื่องอันตราย ตอนนี้วิชาที่เขาฝึกสำเร็จก็พอจะป้องกันตัวได้ระดับหนึ่ง แถมยังมีศิษย์พี่สามและม้วนคัมภีร์ลูกแม่ด้วย

มองดูแม่ไก่แก่ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในรัง เขาเริ่มเก็บข้าวของ

ในขณะเดียวกัน เหยียนเสี่ยวหูก็ส่งข้อความหาลูกสมุนทั้งแปด แต่ไม่นาน ชายหนุ่มสภาพดูไม่จืด หน้าบวมเป่ง ก็โผล่มาที่บ้านเขา

ตาตี่ๆ ของเขาตอนนี้บวมจนเหลือแค่เส้นขีดแทบมองไม่เห็น ปากบวมเจ่อ พูดจาอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง

เห็นสภาพนี้ เหยียนเสี่ยวหูตกใจแทบหงายหลัง

"หนิวกว๋างม่อ ไปโดนอะไรมา? ทำไมสภาพเป็นงี้?" เหยียนเสี่ยวหูรีบถาม

หนิวกว๋างม่อหลบสายตา ประสานมือคารวะ "ลูกพี่... วันนี้... ซวย... ซวยจริงๆ ไม่รู้ผึ้ง... ผึ้งหนามวิญญาณ... มาจากไหน... หลบไม่ทัน..."

"พอๆๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ซวยจริงนั่นแหละ แล้วตอนนี้เป็นไงบ้าง?" เหยียนเสี่ยวหูรีบขัดจังหวะ

หนิวกว๋างม่อตอบ "กินยา... แก้พิษแล้ว... แต่... อีกพักใหญ่กว่าจะยุบ... กลัวพวกเพื่อนๆ ล้อ"

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าอธิบายให้ ฟังนะ พิษผึ้งหนามวิญญาณนี่ร้ายแรงมาก เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้าไม่ไหวพรุ่งนี้ไม่ต้องไปก็ได้"

เหยียนเสี่ยวหูเข้าใจทันที กลั้นขำสุดชีวิต

หนิวกว๋างม่อโบกมือรัวๆ "มะ... ไม่เป็นไร ลูกพี่... ครั้งนี้ท่าน... ท่านต้องระวังตัวนะ"

เหยียนเสี่ยวหูหัวเราะ "รู้แล้วน่า ลืมแล้วหรือว่าข้าเป็นใคร มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ได้พาพวกเอ็งกลับมาครบสามสิบสอง ดูพิษนี่สิ ร้ายกาจจริงๆ ลามไปถึงเส้นประสาทหน้าแล้วมั้ง ตาเจ้ากะพริบถี่ขนาดนี้ ทรมานแย่เลยดิ?"

"ใช่... ทร... ทรมานมาก... ข้า... ข้าไปก่อนนะ!"

หนิวกว๋างม่อพูดจบก็ถอนหายใจ หันหลังวิ่งเหยาะๆ จากไป

มองแผ่นหลังทุลักทุเลของสมุน เหยียนเสี่ยวหูก็ระเบิดหัวเราะออกมา หยิบกระจกทองแดงขึ้นมาส่อง

"จะว่าไป พอโดนต่อยแล้ว ตาตี่ๆ นั่นก็ดูเหมือนข้าอยู่เหมือนกันนะ จุ๊ๆ ผู้ชายตาชั้นเดียวเนี่ย หล่อจริงๆ!"

หลงตัวเองเสร็จ เหยียนเสี่ยวหูก็เก็บของต่อ

ยอดเขาเสินเยว่!

"ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านมีบันทึกการฝึกฝนระดับสร้างรากฐานไหม? ตั้งแต่สร้างรากฐานมา ข้ายังไม่เคยตั้งใจฝึกจริงๆ จังๆ เลย ครั้งนี้ข้าอยากจะปิดด่านยาวๆ สักที!"

คืนนั้น ลู่เหยาเหยาไปหาลี่เต้าเสวียน

ลี่เต้าเสวียนยิ้มหน้าบาน "มีแน่นอน คิดได้แบบนี้ดีมาก รอเดี๋ยว พี่หาให้"

ไม่นาน ลี่เต้าเสวียนก็หยิบแผ่นหยกแผ่นหนึ่งออกมา

"นานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย หาตั้งนาน นึกไม่ถึงว่าพอมองย้อนกลับไป มันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว..."

"ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ งั้นระหว่างปิดด่านข้าจะไม่ออกไปไหนนะ!"

ยังไม่ทันที่ลี่เต้าเสวียนจะรำลึกความหลังจบ ลู่เหยาเหยาก็รีบคว้าไปอย่างดีใจ

ลี่เต้าเสวียนมองด้วยความเอ็นดู "วางใจเถอะ ไม่กวนแน่นอน แต่ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ส่งข้อความมาถามได้ตลอด พี่ รวมถึงศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สาม พร้อมไปหาทันที"

"รับทราบ ขอบคุณพวกท่านมาก!"

ลู่เหยาเหยากอดแผ่นหยก กระโดดโลดเต้นจากไป

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวชิงและคนอื่นๆ มารวมตัวกันครบ ขาดแค่หนิวกว๋างม่อ

ไม่นาน ทั้งสองก็ได้รับข้อความจากม่อสิงเจี่ยน

"เพื่อความปลอดภัย อาจารย์จะไม่ไปส่งพวกเจ้านะ เดี๋ยวพวกไม่หวังดีจะเห็นเข้า ขอให้เดินทางปลอดภัย!"

เห็นข้อความนี้ เหยียนเสี่ยวหูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบตอบกลับ "จริงสิอาจารย์ ครั้งนี้ถือว่าไปราชการ ค่าใช้จ่ายระหว่างทางเบิกได้ไหมครับ?"

แต่รอตั้งนานม่อสิงเจี่ยนก็ไม่ตอบ กลับเห็นหนิวกว๋างม่อเดินมาอย่างเชื่องช้า

หนิวกว๋างม่อในชุดคลุมสีม่วงของศิษย์สายตรงตามปกติ แต่หน้าบวมกว่าเดิม

นอกจากเค้าโครงคิ้วตาที่ยังพอดูออก ที่เหลือคือแม่มาเห็นยังจำไม่ได้แน่

จากหัววัวกลายเป็นหัวหมูไปแล้ว!

ทุกคนรู้จากเหยียนเสี่ยวหูว่าเจ้าวัวซวยโดนผึ้งต่อยเมื่อวาน แต่นึกไม่ถึงว่าผ่านไปคืนหนึ่งจะหนักกว่าเดิม

"เจ้าวัว ถ้าเจ้าโดนต่อยตรงนั้น แล้วเดินโชว์รอบๆ รับรองสาวๆ มาเคาะหน้าต่างห้องเจ้าตรึมแน่"

"ตาตี่ขนาดนี้มองเห็นทางไหมเนี่ย? ให้พี่แบกไหม? ฮ่าๆ~~"

"ซวยซ้ำซ้อนจริงๆ ยอดเขาเสี่ยวหลิงเรามีผึ้งหนามวิญญาณด้วยหรือ? หรือว่ามีคนเลี้ยงไว้?"

...

โดนเพื่อนฝูงล้อเลียน หนิวกว๋างม่อฝืนยิ้มแห้งๆ ชี้ที่ปาก แล้วใช้นิ้ววาดตัวอักษรเล็กๆ ในอากาศด้วยพลังปราณ

[คอบวม พูดไม่ได้!]

เหยียนเสี่ยวหูเดินเข้าไป ตบต้นคอหมอนั่นดังป้าบ แล้วกอดคอหัวเราะร่า

"วางใจเถอะ อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว พี่เหยียนของเอ็ง รวมทั้งพี่น้องทุกคนจะดูแลเอ็งเอง!" เหยียนเสี่ยวหูว่า

หนิวกว๋างม่อลูบคอตัวเอง มองเหยียนเสี่ยวหูด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ

กลางอากาศปรากฏตัวอักษร [ขอบคุณพี่เหยียน]

"เอาล่ะ ดูท่าตาแก่ม่อคงไม่มาส่งแล้ว ในเมื่อคนครบ ก็ออกเดินทางได้!" เหยียนเสี่ยวหูสั่งการ

จากนั้น ทุกคนก็ขี่กระบี่เหาะ มุ่งหน้าสู่เมืองไม้เขียว...

[จบแล้ว]