บทที่ 52 - ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้ท่านทิ้งข้าไปอีกแล้ว

บทที่ 52 - ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้ท่านทิ้งข้าไปอีกแล้ว

★★★★★

เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง ในมือของลี่เต้าเสวียนก็ปรากฏกระบี่หนักเล่มโตขึ้นทันที

"ศิษย์น้องโจว พวกนี้อย่างต่ำก็ระดับจินตาน ภารกิจของเจ้าคือปกป้องศิษย์น้องลู่ และอาศัยจังหวะชุลมุนพาศิษย์น้องสือเจินหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"

"เจ้าระดับทารกวิญญาณนั่นข้าจะรับมือเอง พอข้าจัดการเสร็จจะรีบไปช่วยพวกเจ้า จำไว้ นี่คือคำสั่ง!"

เห็นโจวชิงและลู่เหยาเหยาทำท่าจะแย้ง ลี่เต้าเสวียนก็ใช้น้ำเสียงเฉียบขาดสั่งการ

ตูม!

วินาทีต่อมา ชายชุดดำกลางอากาศก็เปิดฉากโจมตีทันที

ลี่เต้าเสวียนพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเข้าปะทะแทบจะพร้อมกัน

"เจ้าสี่ รีบไป!" เหยียนเสี่ยวหูทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะนำศิษย์สายตรงอีกแปดคนพุ่งตามขึ้นไปติดๆ

ตูม ตูม ตูม!

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังสะเทือนเลื่อนลั่นกระจายไปทั่ว เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

โจวชิงกัดฟันแน่น ยัดแม่ไก่แก่ใส่อ้อมแขนลู่เหยาเหยา แล้วแบกร่างศิษย์พี่สือเจินที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นหลัง

"ไป!"

โจวชิงตะโกนบอกลู่เหยาเหยาที่ยังยืนอึ้ง

ลู่เหยาเหยากำมือแน่น เจ็บใจตัวเองที่ช่วยอะไรพวกศิษย์พี่ไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาดราม่า จึงรีบตามโจวชิงถอยออกมา

"อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" เซวี่ยอี้ที่กำลังสู้กับลี่เต้าเสวียนเหลือบเห็นคนแบกสือเจินกำลังจะหนี จึงรีบตะโกนสั่ง

ทันใดนั้นผู้ฝึกตนระดับจินตานสองคนก็พุ่งตามลงมา

"ไอ้พวกขี้ขลาดที่ไม่กล้าโผล่หัวในที่แจ้ง คู่ต่อสู้ของแกคือพี่เสือคนนี้โว้ย!"

เหยียนเสี่ยวหูที่กำลังรับมือกับระดับจินตานสามคนอยู่แล้ว เห็นท่าไม่ดีจึงรีบพุ่งเข้ามาขวางทางพวกมันไว้

โจวชิงกัดฟันกรอด รีบฉวยโอกาสนี้หลบหนี

"ส่งข้อความไม่ได้เลย สัญญาณตอบรับจากป้ายของท่านอาจารย์ไม่มี!" ลู่เหยาเหยาร้อนรน

โจวชิงคว้าเอวบางของลู่เหยาเหยาเข้ามากอดหมับ

"จะส่งทำไมตอนนี้ ไม่ดูหรือว่าเราอยู่ไกลจากสำนักไท่ชิงขนาดไหน ศิษย์น้องลู่ ล่วงเกินแล้ว!"

โจวชิงมือหนึ่งประคองศิษย์พี่สือเจินบนหลัง อีกมือโอบเอวลู่เหยาเหยา ที่เท้ามีประกายสายฟ้าสีเงินแลบแปลบปลาบ ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

แม่ไก่แก่ดิ้นหลุดออกมาจากอ้อมอก เจอเข้ากับลมแรงปะทะหน้า มันร้องกะต๊ากๆ ด้วยความตื่นเต้น

สัมผัสได้ถึงทิวทัศน์รอบข้างที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ลู่เหยาเหยามองโจวชิงด้วยความตกตะลึง

"เร็วจัง!"

ยิ่งได้เห็นเสี้ยวหน้าเคร่งขรึมของโจวชิงในระยะประชิดแบบนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเขามีเสน่ห์แบบลูกผู้ชายอย่างบอกไม่ถูก

"จำถ้ำที่ถล่มไปครึ่งหนึ่งนั่นได้ไหม? วิชานี้ของข้ากินพลังงานมหาศาล คงรักษาสภาพนี้ได้ไม่นาน พอถึงข้างหน้าที่ปลอดภัยแล้ว เจ้าพาแม่ไก่แก่กับศิษย์พี่สือเจินไปหลบที่นั่นก่อน!"

โจวชิงสั่งการรัวเร็ว

ตอนนี้เขาบรรลุถึงขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายแล้ว วิชา "เกราะไม้วิญญาณ" "หัตถ์มังกรเงิน" และ "ย่างก้าวมังกรเงิน" ล้วนฝึกถึงขั้นสมบูรณ์

บวกกับพลังจากการสร้างรากฐานวิถีสวรรค์ ต่อให้ฆ่าระดับจินตานไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะพอถ่วงเวลาได้สักคน

ต้องไม่ลืมว่าคนที่กำลังซื้อเวลาหนีตายให้เขาอยู่ตอนนี้คือศิษย์พี่สามของเขาเชียวนะ!

เขาไม่มีทางทิ้งศิษย์พี่สามไว้ที่นั่นแน่

พอลู่เหยาเหยาได้ยิน ก็ส่ายหน้าทันควัน

"ไม่ ข้าเองก็สร้างรากฐานสำเร็จแล้ว อย่างน้อยก็พอสู้ได้ จะไปก็ไปกันหมด จะอยู่ก็ต้องอยู่ด้วยกัน!"

ลู่เหยาเหยายืนกรานเสียงแข็ง ปฏิเสธแผนของโจวชิง

"ศิษย์น้องลู่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอวดเก่ง โดยเฉพาะศิษย์พี่สือเจินต้องการการรักษาด่วน..."

"ระวัง!"

โจวชิงยังพูดไม่ทันจบ ลู่เหยาเหยาก็สะบัดตัวหลุด พลางใช้นิ้วร่ายคาถาชี้ไปข้างหลัง กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศสวนกลับไปทันที

ปัง!

ลูกไฟขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับกระบี่บิน เกิดเสียงระเบิดกึกก้อง

คลื่นกระแทกซัดกระจาย จนโจวชิงเซถลา ศิษย์พี่สือเจินที่สลบอยู่บนหลังกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

ลู่เหยาเหยาเองก็ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ เลือดสายหนึ่งไหลซึมที่มุมปาก

โจวชิงรีบยั้งเท้า เอาตัวมาบังหน้านางไว้ ถึงได้เห็นว่ามีชายชุดดำคนหนึ่งตามมาทันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"เป็นแกนี่เอง!" พอเห็นหน้าโจวชิง ชายชุดดำก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

โจวชิงหอบหายใจหนัก หรี่ตามอง รู้สึกคุ้นเสียงเจ้านี่พิกล

วินาทีต่อมา เขาก็นึกออก

"ที่แท้ก็พวกแก!"

โจวชิงจำได้แล้วว่าหมอนี่เป็นใคร มันคืออินเซียว คนที่แข่งประมูลของตัดหน้าเขาที่แผงลอย และเป็นคนแอบป้ายน้ำมันเต่าวิญญาณไว้ที่หยกของชุยอิ๋งอิ๋ง

เมื่อเห็นว่าโจวชิงจำตนได้ อินเซียวก็เลิกแอ๊บ กระชากผ้าปิดหน้าออก

ยังไงซะเขาก็เป็นถึงจินตานขั้นสมบูรณ์ กึ่งทารกวิญญาณ ไอ้มดปลวกสร้างรากฐานสองตัวตรงหน้า เขาบี้ให้ตายได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

"หนีไป เร็วเข้า!" โจวชิงหน้าเครียด เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาสามคำ

ลู่เหยาเหยาหน้าซีดเผือด นางสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย แต่มองแผ่นหลังของโจวชิงแล้วนางกลับส่ายหน้าดิก

"ไม่ ข้าไม่ไป ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้ท่านทิ้งข้าไปอีกแล้ว" ลู่เหยาเหยาขอบตาแดงก่ำ

โจวชิงไม่เข้าใจว่ายัยนี่พูดเรื่องอะไร แต่การเผชิญหน้ากับจินตานขั้นสมบูรณ์ ถ้าเขาทุ่มสุดตัวใช้วิชา "ย่างก้าวมังกรเงิน" อาจจะพอมีโอกาสรอดริบหรี่

แต่ถ้ามีลู่เหยาเหยาอยู่ด้วย เขาจะหนีรอดยังไง?

"พวกเจ้า... รีบหนีไป ข้าจะขวางไว้เอง!"

จังหวะนั้นเอง ศิษย์พี่สือเจินที่เกาะอยู่บนหลังโจวชิงก็ขยับเปลือกตา พูดเสียงแผ่วเบา

จากนั้นร่างอ่อนปวกเปียกก็พยายามจะดิ้นลง แต่โจวชิงกลับเหวี่ยงนางไปพาดหลังลู่เหยาเหยา แล้วล้วงแม่ไก่แก่ออกมายัดใส่มือให้ไปพร้อมกัน

"จำที่ข้าบอกเมื่อกี้ได้ไหม? ไปที่นั่น แล้วส่งข้อความหาท่านเจ้าสำนัก ถ้าท่านรู้เรื่อง อย่างมากครึ่งวันก็มาถึง พวกเราถึงจะมีโอกาสรอด!"

โจวชิงบีบไหล่นางแน่น

ลู่เหยาเหยาน้ำตาไหลพราก ส่ายหน้าไม่หยุด

"ทำไมดื้อแบบนี้ฮะ? อย่าลืมว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ายังอยู่ข้างหน้า ข้าจะถ่วงเวลามันไว้ ถ้าเจ้ายังดื้อดึงอยู่แบบนี้ เดี๋ยวพวกเราได้ตายกันหมดแน่ เจ้ารู้ดีนี่ว่าตอนนี้สำนักไท่ชิงกำลังเจอกับวิกฤตอะไร!"

โจวชิงย้ำอีกครั้ง

อินเซียวที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศปรบมือแปะๆ "ช่างน่าประทับใจจริงๆ สมกับเป็นจอมโจรขโมยไก่ ขนาดเวลานี้ยังรู้จักถนอมบุปผา แต่น่าเสียดาย เจ้ามั่นใจในตัวเองเกินไปหน่อยมั้ง?"

"เชื่อข้า ไปซะ!" โจวชิงบีบไหล่ลู่เหยาเหยาอย่างแรง ก่อนจะหันขวับกลับมา กระบี่ยาวปรากฏขึ้นในมือ

ลู่เหยาเหยาสะอื้นฮัก กอดแม่ไก่แก่ในอก แบกศิษย์พี่สือเจินที่ร่อแร่ กัดฟันแน่นแล้วหันหลังวิ่งหนีไป

"ทิ้งคนไว้ซะ!"

เห็นสองสาวจะหนี อินเซียวก็พุ่งเข้ามาทันที แต่โจวชิงที่หมดห่วงหน้าพะวงหลังแล้วก็ขยับเท้าแวบเดียว ไปโผล่ขวางหน้ามันไว้

"ตามจีบชุยอิ๋งอิ๋งมาตั้งนาน แม้แต่มือคงยังไม่ได้จับสินะ น่าเสียดายที่ข้าได้กำไรไปเต็มๆ ข้าเห็นมาหมดแล้ว ขอบอกเลยว่าหุ่นนางนี่เด็ดสะระตี่จริงๆ เจ้าว่าแบบนี้เรียกว่าข้าสวมหมวกเขียวให้เจ้าได้หรือเปล่านะ?"

โจวชิงจิ๊ปากยั่วโมโห น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

ได้ผล อินเซียวโกรธจนหน้ามืดทันที แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ล็อกเป้าไปที่โจวชิง กัดฟันกรอด

"ดี ดีมาก จำท่าทางลำพองใจของเจ้าตอนนี้ไว้ให้ดี เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าอยากตายก็ตายไม่ได้!"

พูดจบ อินเซียวก็พุ่งเข้าใส่โจวชิง

โจวชิงขยับเท้า วูบหายไปจากจุดเดิม ทำให้อินเซียวคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

"วิชาตัวเบาน่าสนใจนี่ เป็นของข้าก็แล้วกัน!" อินเซียวหน้าตาทมึนทึง เสื้อคลุมสีดำแผ่รังสีอำมหิต พุ่งเข้ามาอีกรอบ

โจวชิงใจสั่นระรัว รู้ดีว่าต่อให้เก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางต่อกรกับจินตานขั้นสมบูรณ์ได้นานนัก

แต่เขาต้องซื้อเวลาให้ลู่เหยาเหยาหนีไปให้ได้

เขาซูมหายใจลึก พลังปราณในร่างไหลเวียนราวกับแม่น้ำเชี่ยวกราก เผชิญหน้ากับการโจมตีของอินเซียว ร่างของเขาพุ่งออกไปดุจสายฟ้า พร้อมกับสะบัดมือขวาออกไป แสงสีเงินเจิดจ้าสว่างวาบ

มังกรเงินขนาดยักษ์ส่งเสียงคำรามแหลมสูง พุ่งตรงเข้าใส่อีกฝ่าย...

[จบแล้ว]