บทที่ 33 - ศิษย์พี่สาม อย่าลืมดื่มน้ำร้อนเยอะๆ นะ

บทที่ 33 - ศิษย์พี่สาม อย่าลืมดื่มน้ำร้อนเยอะๆ นะ

★★★★★

"พ่อหนุ่ม เลือกได้หรือยัง" ท่านลุงรองถูมือไปมา แววตาเป็นประกายถามย้ำ

โจวชิงยื่นถุงใส่หินวิญญาณทั้งหมดที่มีให้ไป แล้วชี้ไปที่ห่อผ้าทางซ้ายมือ

"มั่วๆ เอาอันนี้แหละขอรับ!"

พอเห็นห่อผ้าที่โจวชิงเลือก ท่านลุงรองก็ชะงักไปเล็กน้อย

"เจ้าแน่ใจนะ"

"แน่ใจขอรับ!"

"เลือกแล้วคืนไม่ได้นะ ไม่คิดใหม่หน่อยเหรอ"

"ไม่คิดแล้วขอรับ!"

"คนหนุ่มสาวอย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ เห็นแก่ที่เจ้าเป็นลูกค้ารายแรก ข้าให้โอกาสเลือกใหม่ได้นะ เดี๋ยวขาดทุนขึ้นมาจะร้องไห้เอาได้"

"ข้าเป็นคนหัวรั้น เอาอันนี้แหละ!"

"แค่นี้ก็เดาถูก หมดสนุกเลย!"

ดูออกเลยว่าท่านลุงรองผิดหวังนิดหน่อย แกโยนห่อผ้านั้นมาให้

ตอนนี้เริ่มมีคนมามุงดูประปราย เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยมาดูๆ กันบ้างแล้ว แต่ของพวกนี้ราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปสามถึงห้าร้อย บางชิ้นเป็นพัน แถมห้ามจับ จิตสัมผัสก็ส่องไม่ได้ ต้องวัดดวงล้วนๆ ใครจะกล้าเอาเงินมาทิ้งเล่น

ทุกคนต่างชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น รอให้โจวชิงเปิดดู

โจวชิงที่รู้อยู่แล้วว่าข้างในคืออะไร ค่อยๆ แกะผ้าห่อออก ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของเหยียนเสี่ยวหู จนกระทั่งเผยให้เห็นกล่องสีเทาใบหนึ่ง

พอกล่องถูกเปิดออก ท่อนไม้สีดำอมเขียวก็ปรากฏแก่สายตา พร้อมกับกลิ่นอายพลังธาตุไม้บริสุทธิ์ที่แผ่ออกมา

"ไม้ตายนรกวิญญาณทมิฬ!" เหยียนเสี่ยวหูอุทานลั่น

เขารีบหยิบมันขึ้นมาดู คนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ต่างพากันทำหน้าอิจฉาตาร้อน

"ศิษย์น้อง ข้ายินดีรับซื้อต่อในราคาห้าร้อยหินวิญญาณ"

"ห้าร้อย? กล้าพูดเนอะ ศิษย์น้อง ข้าให้แปดร้อย ขายให้ข้าเถอะ"

"ข้าให้หนึ่งพันหนึ่งร้อย! ข้าตามหาไม้ชนิดนี้มาหลายปีแล้ว มันช่วยการฝึกวิชาของข้าได้มากจริงๆ ขอร้องล่ะศิษย์น้อง ช่วยข้าหน่อยเถอะ"

โจวชิงหันไปมองเหยียนเสี่ยวหู

ตอนนี้เหยียนเสี่ยวหูยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าสี่จะแทงหวยถูกจริงๆ

พอเห็นสายตาโจวชิง เขาก็รู้ทันทีว่าหมายถึงอะไร

ตัวเขาเองไม่ได้ต้องการไม้นี้ สู้ขายต่อเอาเงินดีกว่า แถมราคาก็สมเหตุสมผลด้วย

ครู่ต่อมา โจวชิงก็ฟันกำไรเน้นๆ เจ็ดร้อยห้าสิบหินวิญญาณ ทั้งสองคนดีใจจนเนื้อเต้น

แค่เจียดเงินมาสักสองร้อย ก็ไปกินเลี้ยงฉลองกันที่หอหยกโอชาได้สบายๆ

"เจ้าสี่ ข้าดูออกแต่เด็กแล้วว่าเจ้าเป็นคนฉลาด แถมดวงดีด้วย รอบต่อไปข้าออกเงินเอง ช่วยศิษย์พี่เลือกสักอันสิ!"

เหยียนเสี่ยวหูถูไม้ถูมือ กวาดตามองห่อผ้าบนแผงไปมา

โจวชิงไม่กล้าเสี่ยง เพราะสกิล [ตรวจสอบประจำวัน] ของเขาใช้ได้แค่วันละครั้ง อีกอย่างเขาเข้าใจคำว่า 'พอแค่นี้' ดีขืนโลภมากเดี๋ยวจะกลายเป็นผีพนัน

"ไม่ดีกว่าศิษย์พี่ วันนี้พอก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน เราไปเดินดูที่อื่นเถอะ" โจวชิงปฏิเสธ

พอได้ยินว่าโจวชิงจะไป ท่านลุงรองก็รีบพูดขึ้น "เดี๋ยวก่อนสิ ศิษย์พี่เจ้าพูดถูกนะ วันนี้ดวงการเงินเจ้ากำลังพุ่ง ต้องรีบตีเหล็กตอนร้อน ข้าบอกให้ก็ได้ ในกองนี้มีของชิ้นหนึ่งมูลค่ากว่าหมื่นหินวิญญาณเชียวนะ"

ได้ยินคำยั่วยวนของท่านลุงรอง ทั้งเหยียนเสี่ยวหูและคนมุงต่างตาลุกวาว

หนึ่งหมื่นหินวิญญาณระดับต่ำ ก็เท่ากับหนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับกลาง หรือหนึ่งหินวิญญาณระดับสูงที่หายากสุดๆ!

จากการคลุกคลีกันมาหลายครั้ง โจวชิงรู้ดีว่าท่านลุงรองพูดจริง แต่จะให้หาของชิ้นนั้นเจอในบรรดากล่องสุ่มพวกนี้ มันงมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ

"ไม่ล่ะขอรับ กว่าจะหาเงินได้เลือดตาแทบกระเด็น ข้าอยากกอดเงินไว้อุ่นใจนานๆ หน่อย" โจวชิงยิ้มปฏิเสธ แล้วลากเหยียนเสี่ยวหูเดินออกมาทันที

คนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ถึงกับคันไม้คันมือ แต่ก็ยังไม่กล้าเสี่ยง

พอเห็นโจวชิงเดินจากไปแบบไม่มีเยื่อใย พวกเขาก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล?

อ๋อ เข้าใจแล้ว ไอ้หมอนั่นต้องเป็นหน้าม้าแน่ๆ!

เกือบหลงกลไปแล้วไหมล่ะ!

แยกย้ายๆ!

มองแผ่นหลังของโจวชิงที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ท่านลุงรองยิ้มแห้งๆ แต่ในแววตานั้นกลับแฝงความชื่นชม

เส้นทางการฝึกตน จะมีสักกี่คนที่สามารถยึดมั่นในจิตใจของตนเองโดยไม่เกิดความโลภ หากปีนั้นเขาไม่โลภ ก็คงไม่ติดอยู่ในแดนลับนานขนาดนั้นหรอก

...

"โอ๊ย เจ้าสี่ จู่ๆ ข้าก็ปวดท้อง สงสัยเมื่อเช้ากินอะไรผิดสำแดงแน่ๆ เจ้าเดินเล่นไปก่อนนะ เดี๋ยวข้ามา!"

ขณะที่โจวชิงกำลังจูงไก่เดินดูของที่แผงอื่นอยู่เพลินๆ จู่ๆ เหยียนเสี่ยวหูก็กุมท้อง หน้าตาทรมาน แล้วรีบวิ่งแจ้นออกไป

โจวชิงไม่ได้คิดอะไร แต่พอนึกขึ้นได้ก็ชะงัก

เมื่อเช้าเราสองคนยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลยนี่นา

ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เหยียนเสี่ยวหูก็เดินกลับมาในสภาพเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง หน้าซีดเผือด

"เป็นอะไรไปศิษย์พี่" โจวชิงรีบถาม

เหยียนเสี่ยวหูมองโจวชิงตาละห้อย "มะ... ไม่เป็นไร แค่ถ่ายจนหมดแรงเฉยๆ"

"งั้นเหรอ กลับไปแล้วจำไว้นะ ต้องดื่มน้ำร้อนเยอะๆ ศิษย์พี่สาม ไปเดินทางโน้นกันต่อเถอะ"

"ไม่ไปแล้ว!"

"ทำไมล่ะ"

"ไม่อยากไป ข้าอยากกลับบ้านไปกินน้ำร้อน"

...

ที่ลานกว้าง ศิษย์จากสองสำนักกำลังประลองฝีมือกันอย่างดุเดือด โจวชิงอุ้มแม่ไก่นั่งดูอย่างเพลิดเพลิน

เสียดายที่ศิษย์พี่สามไม่อยู่ ดูเหมือนอาการท้องเสียจะหนักเอาการ รีบร้อนกลับสำนักไปแล้ว

[แต้มการถูกเมิน +1]

[แต้มการถูกเมิน +1]

...

ตกดึก พอกลับถึงห้อง โจวชิงก็ทุบหินวิญญาณให้แม่ไก่กินอีกก้อน แต่มันจิกกินไปแค่สองสามคำก็หยุด โจวชิงลูบท้องกลมๆ ของมันแล้วตาเป็นประกาย

จากนั้นเขาก็หยิบหินวิญญาณระดับสุดยอดมานั่งสมาธิต่อ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอเปิดประตูออกมา ก็เจอศิษย์พี่สามยืนขอบตาดำปิ๊ดปี๋อยู่หน้าห้อง สภาพดูไม่ได้เลย

เส้นผมเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้าง

โจวชิงตกใจ "ศิษย์พี่สาม ท่านไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ"

เหยียนเสี่ยวหูไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้ามาลูบคลำตัวโจวชิงพัลวัน

"ทำอะไรเนี่ย!" โจวชิงรีบผลักออก

เหยียนเสี่ยวหูฝืนยิ้ม "ขอกู้ดวงหน่อย สายแล้ว รีบลงเขากันเถอะ วันนี้ข้าเปิดดูปฏิทินแล้ว ฤกษ์งามยามดี เหมาะแก่การเดินทาง มีเกณฑ์รวยเละ"

"ปกติท่านไม่เชื่อเรื่องพวกนี้นี่นา" โจวชิงมองท่าทางแปลกๆ ของศิษย์พี่สามอย่างสงสัย

เหยียนเสี่ยวหูยิ้มเจื่อนๆ "อดีตก็คืออดีต คนเรามันเปลี่ยนกันได้ ไปกันเถอะน่า"

พอมาถึงเมืองเยี่ยนหลง โจวชิงนึกไม่ถึงว่าศิษย์พี่สามจะลากเขาตรงดิ่งมาหาท่านลุงรองทันที

"อ้าว เจ้าหนูเสือ วันนี้ก็มาอีกเหรอ ยังอยากได้ของราคาสามพันหินวิญญาณอีกไหม หรือจะเอาพวกนี้ราคาพอกัน เลือกได้เลย!"

พอเห็นหน้าเหยียนเสี่ยวหู ท่านลุงรองก็ยิ้มแก้มปริ ราวกับเห็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภเดินมาโปรด

โจวชิงหันขวับไปมองศิษย์พี่สามด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

เหยียนเสี่ยวหูไม่สนใจสายตาโจวชิง เขาล้วงเอาหินวิญญาณที่เหลือติดตัวเจ็ดร้อยกว่าก้อนออกมายัดใส่มือโจวชิง

"เจ้าสี่ ดวงเจ้ากำลังขึ้น เราสองคนรวมเงินกันพันห้าร้อยก้อน ถ้าชนะ แบ่งกันคนละครึ่ง!"

เหยียนเสี่ยวหูยัดเงินใส่มือโจวชิงด้วยท่าทางร้อนรน

โจวชิงมองหน้าเขาแล้วเพิ่งจะเก็ท

"เมื่อวานท่านได้อะไรมา" โจวชิงถามเสียงเรียบ

หน้าเหยียนเสี่ยวหูแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที ส่วนท่านลุงรองที่ชอบดูเรื่องชาวบ้านหัวเราะร่า

"เจ้าหนูเสือนี่ใจถึงจริงๆ เมื่อวานทุ่มไปสามพันหินวิญญาณ เปิดได้ของกระจุกกระจิกราคาแค่สิบกว่าก้อน ดวงกุดชะมัดเลย!"

โจวชิงหันไปมองศิษย์พี่สามที่หน้านิ่วคิ้วขมวดจนเกือบจะร้องไห้

นี่มันขาดทุนจนหมดเนื้อหมดตัวเลยนี่หว่า ผีพนันเข้าสิงหนักแล้วนะเนี่ย!

[จบแล้ว]