บทที่ 43 ภัยแฝงจากพลังแห่งความตาย

บทที่ 43 ภัยแฝงจากพลังแห่งความตาย

"เฟิงหยวน! ข้อมูลกองเบ้อเริ่มนั่นมันอะไรกัน!"

ทันทีที่เข้าห้องเรียน เผยอวี่ก็โวยวายใส่เฟิงหยวน เฟิงหยวนมองกลับด้วยความสงสัย

"ข้อมูลมีปัญหาตรงไหนเหรอ? ฉันทำตามคำสั่งเป๊ะเลยนะ"

"มันเยอะเกินไปโว้ย! เล่นเอาพวกฉันแทบจะปั่นงานไม่ทัน!"

"นายไปเอาข้อมูลเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน? ฉันลองถามคนอื่นดูแล้ว ไม่มีใครเก็บข้อมูลได้ละเอียดและชัดเจนเท่านายเลยนะ"

จ้งหลิวเหยียนมองเฟิงหยวนด้วยความอยากรู้ เฟิงหยวนยืดอกตอบอย่างภูมิใจ

"ก็ไปหาที่หอสมุดใหญ่มาไง~"

"ไอ้บ้า! ถึงว่าทำไมข้อมูลมันถึงเยอะขนาดนั้น! นายไปหาที่ห้องสมุดประชาชนไม่ได้หรือไง!"

"ก็หอสมุดใหญ่ข้อมูลครบถ้วนกว่านี่นา~"

"นายจงใจแกล้งกันใช่ไหม? รู้ไหมว่ากว่าจะรวบรวมวิเคราะห์ข้อมูลกองมหึมานั่นเข้าไปในงาน ฉันแทบจะรากเลือดตาย!"

"ข้อมูลพวกนั้นละเอียดและน่าเชื่อถือ อย่างน้อยงานคราวนี้อาจารย์กู่ต้องพอใจแน่ๆ เสียดายแค่..."

จ้งหลิวเหยียนถอนหายใจ เผยอวี่มองเฟิงหยวนอย่างไม่พอใจสลับกับจ้งหลิวเหยียนที่เงียบไป จ้งหลิวเหยียนเหลือบไปเห็นเสี่ยวจีที่นอนซึมอยู่ในอ้อมกอดเฟิงหยวนก็ถามด้วยความสงสัย

"มันเป็นอะไรไป? ป่วยเหรอ?"

"เปล่าหรอก คงแค่นอนดึกไปหน่อยมั้ง"

"นอนดึก? สัตว์วิญญาณนอนดึกแล้วโทรมขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วสภาพแบบนี้ตอนบ่ายจะแข่งไหวเหรอ?"

"เกิดเรื่องแบบนี้ก่อนแข่ง หัวหน้าปีศาจเฉินไม่ปล่อยนายไว้แน่~"

เผยอวี่เห็นสภาพเสี่ยวจีแล้วก็พูดสมน้ำหน้า จ้งหลิวเหยียนมองค้อนเผยอวี่แล้วพูดว่า

"แบบนี้โอกาสชนะของห้องเราก็ลดลงน่ะสิ! นายรีบพาเสี่ยวจีไปหาอาจารย์โอลินนาเถอะ เผื่อจะรักษาทันก่อนแข่งตอนบ่าย"

"ไม่เป็นไรหรอกมั้ง... ให้พักสักหน่อยก็น่าจะหายแล้ว"

"โฮก~"

"พอเลย ยังไม่ถึงตาแกออกโรง"

"โฮก..."

โดนเฟิงหยวนปฏิเสธ ลูกมังกรนิทราก็ลอยกลับมาเกาะไหล่เฟิงหยวนอย่างผิดหวัง มันใช้กรงเล็บตะกุยเสื้อเฟิงหยวนอย่างแค้นเคือง ม้วนตัวขดเป็นก้อน กลอกตาไปมาเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง เฟิงหยวนวางเสี่ยวจีลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วฟุบลงเล่นโทรศัพท์ ชีเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็พูดอย่างอ่อนใจ

"นายนี่นะ จะเริ่มคาบเรียนอยู่แล้วยังเล่นโทรศัพท์อีก"

"ขอดูหน่อยซิว่าเมื่อคืนเสี่ยวจีดูอะไรไปบ้าง..."

"เอ๊ะ?! คู่มือการใช้ท่าไม้ตายธาตุความตาย?"

เฟิงหยวนวางโทรศัพท์ลงด้วยความตกใจ เอื้อมมือไปขยี้หัวเสี่ยวจี เสี่ยวจีที่ฟุบอยู่บนโต๊ะเงยหน้าไม่ขึ้น ได้แต่กลอกตามองเฟิงหยวนแล้วส่งเสียงร้องอย่างอ่อนแรง เฟิงหยวนจิ้มหลังเสี่ยวจีบ่นอย่างไม่พอใจ

"แกแอบดูคู่มือท่าไม้ตายธาตุความตายทำไม! ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่แกจะเรียนท่าพวกนั้นนะ!"

"...จี้!"

"จริงๆ เลย ดูท่าคงต้องพาไปหาอาจารย์โอลินนาจริงๆ ซะแล้ว"

"...จี้?"

เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีขึ้นมาแล้วบอกชีเฉิน

"ฉันพาเสี่ยวจีไปหาอาจารย์โอลินนาก่อนนะ เดี๋ยวฝากนายลาให้ด้วย"

"เอ๊ะ? ได้สิ"

มองเฟิงหยวนรีบร้อนออกไป ชีเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก้มมองอามู่ที่เท้าแล้วพึมพำ

"เสี่ยวจีคงไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง?"

"ตู?"

"อาจารย์โอลินนา~"

"ไม่อยู่เหรอ?"

เฟิงหยวนผลักประตูห้องพยาบาลเข้าไปแต่ไม่เจอใคร เขาอุ้มเสี่ยวจีเข้าไปวางบนเตียงแล้วหันไปหยิบเครื่องมือมาตรวจอาการ สักพักโอลินนาก็เดินเข้ามาจากข้างนอก เห็นเฟิงหยวนกำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลบนหน้าจอเครื่องมือก็ถามด้วยความแปลกใจ

"เฟิงหยวน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"อืม... ร่างกายถูกกัดกร่อนจากการใช้พลังแห่งความตายเกินขนาด แปลกแฮะ เมื่อคืนแกก็ไม่ได้ออกจากหอพักนี่นา ไปฝึกท่าบ้าบอพวกนั้นตอนไหน?"

เฟิงหยวนวิเคราะห์ข้อมูลแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กประวัติการใช้งานอย่างสงสัย โอลินนาชะโงกหน้ามาดูข้อมูลบนหน้าจอเครื่องมือ เฟิงหยวนเก็บโทรศัพท์แล้วลูบหัวเสี่ยวจีเบาๆ

"รออยู่นี่แป๊บนะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาของแล้วจะรีบมา"

"จี้..."

"แค่กลับหอไปเอาของ เดี๋ยวก็มา"

"จี้..."

"จริงๆ เลย..."

เฟิงหยวนถอนหายใจ อุ้มเสี่ยวจีขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องไป โอลินนาวิเคราะห์ข้อมูลเสร็จเงยหน้าขึ้นมาจะถามเฟิงหยวน แต่ก็พบว่าเขาหายตัวไปแล้ว

"เป็นเด็กที่ลึกลับจริงๆ..."

โอลินนาพึมพำขณะเก็บเครื่องมือ ตอนที่จะลบข้อมูล เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดอัปโหลดข้อมูลลงคอมพิวเตอร์ส่วนตัว แล้วค่อยกดลบข้อมูลออกจากเครื่องมือจนเกลี้ยง

"จริงๆ เลย เพราะแกทำตัวเหลวไหลแท้ๆ ฉันเลยอดเรียนคาบเช้าเลย"

เฟิงหยวนบ่นอุบขณะอุ้มเสี่ยวจีกลับมาที่ห้องพยาบาล เห็นโอลินนานั่งยิ้มอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขาก็วางเสี่ยวจีลงบนเตียงแล้วทัก

"อาจารย์โอลินนา กลับมาแล้วเหรอครับ?"

"ฮื้ม? เมื่อกี้ครูก็ยืนอยู่ข้างเธอนะ แกล้งทำเป็นไม่เห็นครูเหรอ?"

"เหรอครับ? เมื่อกี้ผมไม่ทันสังเกต..."

เฟิงหยวนเกาหัวแก้เก้อ ถอดเป้ออกจากหลัง โอลินนาเดินไปที่ตู้ยาหยิบยาออกมาสองสามขวดส่งให้เฟิงหยวน

"อะนี่ ยาพวกนี้ช่วยบรรเทาอาการกัดกร่อนจากพลังแห่งความตายได้ รีบพาเสี่ยวจีไปโรงพยาบาลเถอะ ครูไม่มีเครื่องมือรักษาดีๆ หรอก ต่อให้เป็นท่ารักษาของเสี่ยวไฉ่ก็รักษาอาการนี้ไม่ได้ เว้นแต่เธอจะไปตามนากูน่ามาช่วย"

"ไม่ต้องถึงมือนากูน่าหรอกครับ ผมจัดการเองได้ เอ่อ... ผมขอยืมยาบางตัวหน่อยได้ไหมครับอาจารย์..."

เห็นเฟิงหยวนเกาหัวทำท่าเกรงใจ โอลินนาก็กอดอกถอยไปยืนดูด้วยความสนใจ

"หยิบเองได้เลย ครูอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะรักษามันยังไง"

"...จี้..."

"รอแป๊บนะเสี่ยวจี"

เฟิงหยวนปลอบเสี่ยวจีแล้วหยิบสมุนไพรออกมาจากเป้ เห็นผลทูทิส โอลินนาก็อุทาน

"ผลทูทิส? ของหายากนะเนี่ย แต่ปกติตัวนี้ใช้กับสัตว์วิญญาณธาตุไม้ไม่ใช่เหรอ?"

"มันใช้รักษาอาการกัดกร่อนจากพลังแห่งความตายได้ครับ แต่กรรมวิธีเตรียมยามันยุ่งยากหน่อย"

เฟิงหยวนหยิบน้ำยาจากตู้ยามาผสมอย่างคล่องแคล่ว โอลินนามองวิธีการเตรียมยาของเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ พอเห็นขั้นตอนการจัดการผลทูทิส เธอก็ลูบคางครุ่นคิด

"เสร็จแล้ว เสี่ยวจี รีบกินสิ"

"จี้..."

พอเห็นเสี่ยวจีกินยาแล้วเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา เฟิงหยวนก็จิ้มหน้าผากมันบ่นอย่างหมั่นไส้

"ไอ้ตัวแสบ ที่ฉันไม่ให้แกเรียนท่าธาตุความตายเพราะมันยังไม่ถึงเวลา ดันแอบไปฝึกเองซะงั้น!"

"จี้!"

"ยังมีหน้ามามองค้อนอีก? รู้ไหมว่าทำแบบนี้มันวุ่นวายขนาดไหน!"

"จี้!"

โอลินนามองเฟิงหยวนดุเสี่ยวจีอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหา ตัดสินใจพูดสิ่งที่คิด

"ถึงมันจะทำใจยอมรับยาก แต่เพื่อตัวเสี่ยวจีเอง เธอควรหาวิธีกำจัดพลังแห่งความตายในตัวมันออกไปดีไหม?"

"จี้!"

"เสี่ยวจี อย่าดื้อ!"

"จี้!"

เห็นเสี่ยวจีทำท่าจะโจมตีโอลินนา เฟิงหยวนก็รีบเอาตัวไปขวาง กอดมันไว้แน่น พอเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวจี โอลินนาก็ถอนหายใจ

"ครูรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่สิ่งมีชีวิตที่ใช้พลังแห่งความตายยังไงก็ต้องมีผลข้างเคียง แม้แต่ตัวเธอเอง เฟิงหยวน ครูก็คิดว่าเธอไม่ควรใช้พลังแห่งความตายอีก"

"ทุกครั้งที่ใช้พลัง ร่างกายของเธอก็จะถูกกัดกร่อน ถ้าขืนยังทำแบบนี้ต่อไป อายุขัยของเธออาจจะสั้นลงมาก็ได้นะ"

"จี้!"

เห็นเสี่ยวจีมองมาด้วยความตื่นตระหนก เฟิงหยวนก็ยิ้มส่ายหน้า