บทที่ 17 อาหารกลางวันแสนสุข

บทที่ 17 อาหารกลางวันแสนสุข

"ดูสินายเนี่ย ไม่รักเดียวใจเดียว เสี่ยวจีโกรธแล้วนะ~"

จ้งหลิวเหยียนยิ้มแซวเฟิงหยวน เฟิงหยวนได้แต่หยิบเครื่องปรุงที่ลูกมังกรนิทราเพิ่งเลือกออกมาวางแยกไว้อย่างจนใจแล้วตอบว่า

"ก็บอกแล้วไงว่ามันแค่มาขออาศัยอยู่ชั่วคราว แล้วพวกนายไม่คิดจะทำของอร่อยให้สัตว์วิญญาณของตัวเองกินบ้างเหรอ?"

"ขอดูวิธีทำของนายก่อนแล้วกัน~"

"ได้เลย"

เฟิงหยวนมองเจ้าตัวเล็กสองตัวที่ยังฟัดกันอยู่ แล้วหันมาหยิบเครื่องปรุงของลูกมังกรนิทรา ตั้งหม้อเหล็กใบเล็กเริ่มลงมือปรุงอาหาร ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนทั้งสามที่มุงดูอยู่

"โฮก?"

"โฮก~~~"

ลูกมังกรนิทราที่กำลังฟัดกับเสี่ยวจีได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยมาแตะจมูก มันเหลือบตามองเสี่ยวจีอย่างดูแคลน พ่นลูกไฟใส่หนึ่งทีแล้วลอยลิ่วไปหาเฟิงหยวนทันที

"จี้!!!"

เห็นลูกมังกรนิทราขดตัวทำท่าเหมือนชามใบใหญ่ ห่อหุ้มอาหารลอยขึ้นไปละเลียดกินกลางอากาศอย่างสบายใจเฉิบ เสี่ยวจีก็จ้องเฟิงหยวนตาเขียวปัด เฟิงหยวนกวักมือเรียกเสี่ยวจีพลางพูดว่า

"เสี่ยวจีมานี่เร็ว~ มาเลือกเครื่องปรุงรสที่ชอบซิ~"

"จี้... จี้!"

เสี่ยวจีลังเลอยู่นาน แต่พ่ายแพ้ต่อกลิ่นหอมที่ลอยมาจากบนฟ้า สุดท้ายก็ยอมขยับตัวเข้าไปเลือกเครื่องปรุงที่ชอบอย่างไม่เต็มใจนัก

"แค่นี้เองเหรอ?"

จ้งหลิวเหยียนมองลูกมังกรนิทราที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยบนท้องฟ้าด้วยความทึ่ง เฟิงหยวนปรุงอาหารให้เสี่ยวจีไปพลางตอบว่า

"แน่นอน ที่บอกว่ารสชาติไม่เหมือนอาหารคน จริงๆ มันต่างกันแค่ตรงเครื่องปรุงแค่นั้นแหละ~"

"จี้!"

"รู้แล้วน่า~ อย่าเร่งสิ~"

เห็นเฟิงหยวนมือช้าลง เสี่ยวจีที่เริ่มหิวจนทนไม่ไหวก็ร้องเร่งยิกๆ เฟิงหยวนยิ้มขำแต่ก็ค่อยๆ ปรุงอาหารต่อไป สักพักก็เทอาหารใส่ชาม เสี่ยวจีรีบคว้าชามไปกอด หันหลังให้เฟิงหยวนแล้วก้มหน้าก้มตาจิกกินทีละคำอย่างมีความสุข นานๆ ทีก็เงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาท้าทายลูกมังกรนิทราบนฟ้าสักที

"พวกนายจะลองทำดูไหม? แค่ใช้เครื่องปรุงที่สัตว์วิญญาณชอบ แล้วก็ทำเหมือนทำอาหารปกติก็พอ"

เฟิงหยวนจัดขวดเครื่องปรุงให้เข้าที่แล้วหันไปถามเพื่อนทั้งสามที่ดูท่าทางกระตือรือร้น จ้งหลิวเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็อุ้มลิงขนสีขาวที่โผล่หัวออกมาจากเป้ขึ้นมาถามความเห็น ส่วนเผยอวี่บอกลาทุกคนแล้วเดินไปตามหาแรดเหล็กของตัวเอง

"จี้..."

ขณะที่เฟิงหยวนกำลังสอนจ้งหลิวเหยียนทำอาหารให้เจ้าเสี่ยวไบ๋ เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาถูที่ขา พอก้มลงดูก็เห็นเสี่ยวจีกอดชามเปล่าที่เลียจนเกลี้ยงสะอาดมาถูไถอ้อนเขาอยู่ เฟิงหยวนรับชามเปล่ามาจากเสี่ยวจีแล้วพูดกับเจ้าตัวเล็กที่ทำตาเป็นประกายว่า

"รอเดี๋ยว ให้พวกเขาทำเสร็จก่อนแล้วค่อยทำให้แกอีกชามนะ"

"จี้~"

ผ่านไปสักพัก เสี่ยวไบ๋ของจ้งหลิวเหยียนก็นั่งกอดชามอาหารฝีมือเจ้าของกินอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ พอเห็นว่าเผยอวี่ยังไม่กลับมา ชีเฉินก็หันมาถามเฟิงหยวน

"ต่อไปตาอามู่แล้วใช่ไหม?"

"ตู~"

ผ่านไปนานสองนาน เผยอวี่ถึงพาแรดเหล็กกลับมาด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว เฟิงหยวนเห็นเข้าก็แซวขำๆ ว่า

"ทีนี้รู้ซึ้งหรือยังว่าเลี้ยงสัตว์วิญญาณตัวใหญ่มันลำบากแค่ไหน~"

"ใครว่าล่ะ!"

"พกพาไม่สะดวกไง~"

"ชิ!"

"มอ!"

"เฮ้ย! ดูแลเจ้าตัวมอนของนายดีๆ สิ!"

"ตัวมอน เด็กดีนะ"

เห็นแรดเหล็กตัวมอนเบิกตาโตเท่าระฆังจ้องเขม็ง เฟิงหยวนก็รีบยกมือยอมแพ้ เผยอวี่รีบตบตัวปลอบใจสัตว์วิญญาณของตัวเองเป็นการใหญ่

เฟิงหยวนสอนเผยอวี่ทำอาหารไปพลาง มองร่างมหึมาของตัวมอนไปพลาง แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

"ทำแค่นั้นเจ้าตัวมอนไม่อิ่มหรอกมั้ง~"

"มอ~~~"

"หุบปากน่า!"

เผยอวี่ง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบอย่างทุลักทุเล เทียบกับเฟิงหยวนและชีเฉินแล้ว ฝีมือการทำอาหารของเขาเข้าขั้นแย่

"ทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

เสียงหวานใสของหญิงสาวดังขึ้นด้านหลัง เฟิงหยวนหันไปเจอกับสาวน้อยผมสั้นหน้าตาน่ารักในชุดนักเรียน เขาเกาหัวแล้วทักทาย

"อ้าว โต้วเยียนหลาน พวกเรากำลังทำอาหารให้สัตว์วิญญาณกินกันน่ะ เธอจะลองไหม? ทำของอร่อยให้เจ้าเหมียนฮวาของเธอกินไง~"

เฟิงหยวนพยักพเยิดหน้าไปทางแมววิญญาณขนสวยสง่าชื่อเหมียนฮวาในอ้อมกอดของโต้วเยียนหลาน พอเจ้าเหมียนฮวารู้ตัวว่าถูกมอง มันก็หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน โต้วเยียนหลานถามด้วยความสนใจ

"อาหารพิเศษสำหรับสัตว์วิญเหรอ? ฉันก็ทำได้ใช่ไหม?"

"แน่นอน~"

"จี้!"

เสี่ยวจีที่รออยู่นานร้องประท้วงอย่างไม่พอใจ เฟิงหยวนยิ้มแล้วลูบหัวมันแก้เก้อ

"แต่ว่ารอให้เผยอวี่ทำเสร็จแล้ว ต้องทำให้เสี่ยวจีก่อนนะ ไม่งั้นเจ้าขี้งกนี่โกรธตายเลย~"

"จี้!"

"โอ๊ย! จิกฉันอีกแล้วนะ!"

โต้วเยียนหลานมองเฟิงหยวนหยอกล้อกับเสี่ยวจีแล้วยิ้มบางๆ กระซิบกับเจ้าเหมียนฮวาในอ้อมกอด

"พวกเขาสนิทกันจังเลยเนอะ~"

"เมี๊ยว~"

หลังจากเผยอวี่ยกอาหารไปให้เจ้าตัวมอนที่รอจนน้ำลายยืด เฟิงหยวนก็รีบปรุงอาหารให้เสี่ยวจีอย่างรวดเร็ว พอเสี่ยวจีได้อาหาร มันก็กลอกตาเจ้าเล่ห์ ชูชามขึ้นส่งสัญญาณให้เฟิงหยวนอุ้ม เฟิงหยวนอุ้มมันขึ้นมาอย่างงงๆ แต่พอเห็นสายตาเสี่ยวจีจ้องไปที่หัวของเขา เขาก็บ่นอุบ

"ไปติดนิสัยเสียมาจากไหนฮะ? ทำไมต้องขึ้นไปกินบนหัวฉันด้วย"

"จี้!"

เห็นเสี่ยวจีทำท่าจะงอนอีก เฟิงหยวนก็ส่ายหน้าอย่างยอมแพ้

"เออๆ ก็ได้ แต่อย่าทำหกเลอะเทอะนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย"

"จี้~"

พอเฟิงหยวนชูตัวมันขึ้นไป เสี่ยวจีก็ส่งสายตาท้าทายไปทางลูกมังกรนิทราที่กลับมานอนบนไหล่เฟิงหยวนแล้ว ลูกมังกรนิทราปรายตามองเสี่ยวจีอย่างไม่ยี่หระ หาวหนึ่งทีแล้วหลับต่อ

"เมี๊ยว~"

เจ้าเหมียนฮวาในอ้อมกอดโต้วเยียนหลานร้องใส่เสี่ยวจีที่กำลังได้ใจบนหัวเฟิงหยวนอย่างดูแคลน แต่เสี่ยวจีกำลังตื่นเต้นเกินเหตุเลยไม่ได้ยิน ไม่มีการตอบโต้ใดๆ

"เหมียนฮวา~ ลองชิมดูสิว่าชอบไหม~"

โต้วเยียนหลานวางชามอาหารลงตรงหน้าเหมียนฮวาอย่างเบามือ เหมียนฮวาชำเลืองมองเจ้าของที่ทำหน้าลุ้นระทึก แล้วค่อยๆ ยื่นลิ้นออกมาเลียชิมนิดหนึ่ง พอรู้รสชาติ มันก็ทิ้งมาดนางพญาผู้สูงส่ง กระโจนเข้าใส่จานอาหารกินอย่างมูมมาม โต้วเยียนหลานเห็นแบบนั้นก็ยิ้มดีใจ

"ชอบก็ดีแล้วล่ะ~"

เห็นเหมียนฮวาเพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศ โต้วเยียนหลานก็หันไปถามเฟิงหยวนที่กำลังแหย่เสี่ยวจีเล่น

"เหมียนฮวาชอบมากเลยล่ะ เธอช่วยบอกสูตรเครื่องปรุงพวกนั้นให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

พอได้ยินคำขอของโต้วเยียนหลาน เผยอวี่กับจ้งหลิวเหยียนก็หูผึ่งรอฟังคำตอบทันที เฟิงหยวนจิ้มพุงกลมๆ ของเสี่ยวจีที่กินอิ่มนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะเล่นแล้วตอบว่า

"ได้สิ เดี๋ยวฉันส่งสูตรให้"

"ตอนนี้เลยได้ไหม?"

"ได้"

เห็นสายตาคาดหวังของเผยอวี่และจ้งหลิวเหยียน เฟิงหยวนก็นึกขึ้นได้ หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความ สักพักทั้งสามคนก็ได้รับสูตรอาหารจากเฟิงหยวน

"ขอบใจนะ~"

"ขอบคุณมาก~"

"เอ่อ... ขอบคุณนะ"

ทั้งสามคนดูสูตรแล้วรู้ทันทีว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงกล่าวขอบคุณเฟิงหยวน ชีเฉินมองดูข้อความในมือถือแล้วยิ้มให้เฟิงหยวนโดยไม่พูดอะไร เฟิงหยวนเก็บข้าวของลงเป้พลางถามว่า

"เดี๋ยวพวกนายจะไปไหนกันต่อ?"

"ก็คงเดินเล่นแถวๆ นี้แหละ แล้วนายล่ะ มีแผนอะไรไหม?"

"ไปบึงสายฟ้ากันไหม?"

เฟิงหยวนยิ้มอย่างมีเลศนัย ชีเฉินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ถามอย่างสงสัย

"บึงสายฟ้ามีของแปลกๆ อะไรเหรอ?"

"ไม่มีหรอก"

"แล้วนายอยากไปทำไม?"

"ก็เขาว่ากันว่าแถวนั้นมีแดนศักดิ์สิทธิ์บึงสายฟ้าไม่ใช่เหรอ? ฉันกะว่าจะไปลองหาดู เผื่อฟลุคเข้าไปได้~"

เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเฟิงหยวน จ้งหลิวเหยียนก็อดขัดคอไม่ได้

"เลิกฝันเถอะ แดนศักดิ์สิทธิ์บึงสายฟ้ามันก็แค่ตำนาน กี่ปีมาแล้วมีคนเข้าไปได้แทบนับนิ้วได้"

"แหม อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าเป็นแดนลับที่มีอยู่จริงนี่นา~ ไปลองหาก็ไม่เสียหายอะไรนี่ ไปกันเถอะชีเฉิน~"

พูดจบเฟิงหยวนก็จับเสี่ยวจีวางบนหัวแล้วลากชีเฉินเดินลิ่วไปทันที จ้งหลิวเหยียนส่ายหน้าแล้วเดินตามไปพร้อมกับเผยอวี่ โต้วเยียนหลานอุ้มเหมียนฮวาเดินตามไปติดๆ