บทที่ 14 เด็กสาวลึกลับ
บทที่ 14 เด็กสาวลึกลับ
บทที่ 14 เด็กสาวลึกลับ
"สมาชิกหลักของลัทธิ G ในเมืองเหมามู่ถูกกวาดล้างเกือบหมดแล้ว? โม้ชัดๆ นักข่าวไม่ใช่คนในลัทธิ G สักหน่อย จะไปรู้ได้ไงว่ากวาดล้างหมดจริงไหม หรือจะให้พวกลัทธิ G ออกมาตะโกนป่าวประกาศว่า 'พวกแกจับคนของพวกเราไปหมดแล้ว' งั้นเหรอ?"
เฟิงหยวนเบะปากอย่างไม่เชื่อถือพลางยื่นโทรศัพท์คืนให้ชีเฉิน ชีเฉินรับโทรศัพท์กลับมาเลื่อนดูข่าวต่อแล้วพูดว่า
"ก็น่าจะประมาณนั้นแหละมั้ง องค์กรผิดกฎหมายอย่างลัทธิ G คงไม่ได้มีคนเยอะแยะอะไรนักหรอก จับทีเดียวตั้งหลายสิบคนแบบนี้ ก็น่าจะกวาดคนในพื้นที่รอบๆ เมืองเราไปเกลี้ยงแล้วล่ะมั้ง?"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ?"
"ใครว่าไม่เกี่ยว! เรื่องเมื่อสุดสัปดาห์ก่อนนายลืมไปแล้วเหรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ใครเขาจะไปสนใจองค์กรผิดกฎหมายบ้าบอพรรค์นั้นกัน"
"จี้!"
เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีมาไว้ในอ้อมกอด มือเกาพุงมันเล่นพลางตอบ
"คราวก่อนมันก็แค่อุบัติเหตุน่า อีกอย่างฉันก็ไล่พวกนั้นไปได้แล้วไม่ใช่เหรอ? แต่คนที่เรียกตัวเองว่าเหล่าเว่ยคนนั้นเก่งใช่ย่อยเลยนะ เล่นงานพวกลัทธิ G จนอยู่หมัดเลย"
"เขาบอกว่าแค่มาช่วยไม่ใช่เหรอ?"
"นายเชื่อด้วยเหรอ? นายดูสิ แค่หน่วยปฏิบัติการพิเศษทีมเดียว แถมไม่ใช่ทีมหลักด้วย ถ้าไปเจอทีมหลักของลัทธิ G เข้า นายคิดว่าจะสู้ไหวเหรอ?"
ชีเฉินมองเฟิงหยวนด้วยสายตาเหยียดๆ
"แล้วนายรู้ดีนักหรือไง?"
"แน่นอน อย่าลืมสิว่าฉันเคยปะมือกับคนของลัทธิ G มาแล้วนะ แค่กลุ่มที่บุกมาโรงเรียนเราคราวก่อน ถ้าเจอคู่ต่อสู้ฝีมือระดับนั้นเข้า ต่อให้พวกมันมีจำนวนเยอะกว่าก็โดนเก็บเรียบได้ง่ายๆ เลย"
"แบบนั้นเขาเรียกว่าปะมือเหรอ? ปล่อยท่าไม้ตายตูมเดียวแล้วลงไปนอนกองกับพื้นเนี่ยนะเรียกว่าปะมือ!"
"ไม่เชื่อก็ตามใจ!"
เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีเดินหนีไปอย่างงอนๆ ชีเฉินส่ายหน้าแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
...
ผ่านไปไม่กี่วัน ร่างกายของเฟิงหยวนก็ฟื้นตัวกลับมาเกือบปกติ เย็นวันนั้นพอเลิกเรียน เฟิงหยวนที่กำลังเตรียมตัวจะชิ่งก็ถูกเฉินซินยืนดักหน้าประตู จ้องเขม็งแล้วถามว่า
"คิดจะหนีไปไหนฮะ!"
เห็นเฉินซินยืนกอดอกจ้องตาเขียว เฟิงหยวนก็ถอยหลังกรูด เกาหัวยิ้มแห้งๆ
"เอ่อ... คือ... ฉันกะว่าจะไปกินมื้อเย็นก่อนน่ะ"
"ให้ชีเฉินซื้อไปฝากสิ! เร็วเข้า! เดือนหน้าก็จะแข่งแล้วนะ!"
"เฮ้ย! อย่าดึงสิครับ!"
"ตู?"
ชีเฉินมองเฟิงหยวนที่โดนเฉินซินลากถูไปแล้วก็ส่ายหน้า หันไปพูดกับอามู่ที่ทำหน้างงๆ ว่า
"ไปกันเถอะ เราไปกินข้าวเย็นกันก่อน"
"ตู~"
"แล้วเสี่ยวจีล่ะ?"
ชีเฉินหิ้วข้าวกล่องมื้อเย็นมาถึงสนามประลองก็เห็นว่าทุกคนพักซ้อมกันแล้ว พอเห็นชีเฉินเดินถือของกินเข้ามา เฟิงหยวนก็โยนเคียวในมือทิ้ง ปล่อยให้มันสลายไปกลางอากาศ แล้วรับข้าวกล่องไปหาที่นั่งกินพลางตอบว่า
"ยังคุยเรื่องแผนการต่อสู้กับเฉินซินอยู่เลย"
"หา?"
"เสี่ยวจีพูดได้เหรอ?"
"พูดไม่ได้หรอก โอ๊ะ~ มีแต่ของโปรดฉันทั้งนั้นเลย~"
เฟิงหยวนกวาดตามองอาหารในกล่องด้วยความดีใจ ชีเฉินมองไปทางเฉินซินที่กำลังคุยกับคนอื่นๆ อยู่อย่างไม่เข้าใจ
"พูดไม่ได้แล้วจะคุยกันรู้เรื่องได้ไง?"
เฟิงหยวนปรายตามองชีเฉินแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า
"ยังไงเฉินซินก็เป็นคนวางแผนอยู่แล้ว คนอื่นแค่ทำตามก็พอ ขอแค่เสี่ยวจีฟังรู้เรื่องก็จบ ไม่เห็นจำเป็นต้องให้เสี่ยวจีพูดได้เลย"
"เดี๋ยวนะ แล้วการแข่งรอบก่อนๆ พวกนายก็ทำแบบนี้เหรอ?"
"ก็ใช่น่ะสิ นายคิดว่าทำไมเฉินซินถึงดูกระตือรือร้นนักล่ะ? ขืนเป็นแบบห้องหนึ่ง ป่านนี้เฉินซินคงเลิกทำไปนานแล้ว"
ชีเฉินถามด้วยความอยากรู้
"ห้องหนึ่งเป็นไงเหรอ?"
"กัดกันเองน่ะสิ ต่างคนต่างคิดว่าแผนตัวเองเจ๋งสุด เถียงกันจนป่านนี้ยังหาข้อสรุปไม่ได้เลยมั้ง ได้ข่าวว่าการแข่งคราวนี้ก็น่าจะถอนตัวอีกตามเคย"
"ไม่จริงน่า? ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ไม่อยากแข่งรายการในโรงเรียนเฉยๆ ที่แท้เป็นเพราะเรื่องแค่นี้เองเหรอ?"
เฟิงหยวนเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ คิดสักพักก็ตอบว่า
"อาจจะไม่อยากแข่งด้วยแหละมั้ง ยังไงห้องนั้นก็เป็นห้องท็อปของโรงเรียน ไม่สนการแข่งภายในโรงเรียนก็ไม่แปลกหรอก"
"จี้~"
"เสี่ยวจีกลับมาแล้วเหรอ~"
"จี้~"
เห็นเสี่ยวจีเดินท่าทางเหนื่อยอ่อนกลับมา ชีเฉินก็หยิบอาหารสัตว์วิญญาณจากเป้ยื่นให้
"เสี่ยวจีหิวแล้วใช่ไหม? มา กินนี่นะ ฉันรู้ว่ามีบางคนลืมเตรียมอาหารให้เธออีกแล้วแน่ๆ"
"จี้~"
"ใครลืมเตรียมฮะ ฉันแค่ไม่มีเวลากลับไปเอาที่หอต่างหาก!"
"เดี๋ยวพวกนายต้องซ้อมต่อไหม?"
"อือ นายกลับไปก่อนก็ได้นะ ซ้อมน่าเบื่อจะตาย"
...
"เก่งชะมัด!"
ชีเฉินมองเฟิงหยวนที่ถือเคียวสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเสี่ยวจีในสนาม ทั้งสามคนรุมโจมตีอาจารย์หยาน แต่อาจารย์ก็สั่งการสัตว์วิญญาณทั้งสามตัวรับมือได้อย่างสบายๆ ชีเฉินอดชื่นชมไม่ได้ เขาเอามือลูบอามู่บนตักแล้วพูดว่า
"สักวันพวกเราจะต้องเก่งแบบนั้นให้ได้เนอะ~"
"ตู~"
"สองคนนั้นอู้งานชัดๆ ยัยเฉินซินนั่นดูไม่ออกหรือไงนะ บื้อจริง"
ชีเฉินตกใจหันไปมองเด็กสาวที่มายืนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอรูปร่างสมส่วน ผมยาวประบ่า ใบหน้าเย็นชาดูไม่สนใจสิ่งรอบข้าง พอเห็นชีเฉินจ้องมอง เธอก็แค่ปรายตามองกลับนิ่งๆ แล้วหันไปสนใจการต่อสู้ในสนามต่อ
"มีแค่ไก่เปลือกไข่ตัวนั้นกับเฉินซินที่สู้เต็มที่? ขนาดมูนไวท์ดอร์มอนยังอู้งานเลย ดูท่าห้องพวกนายจะเก่งกว่าที่เขาลือกันซะอีก"
"แต่แบบนี้สิถึงจะน่าท้าทายหน่อย"
เด็กสาวคนนั้นดูการซ้อมอยู่ครู่หนึ่งก็เดินจากไป พอซ้อมเสร็จ เฟิงหยวนพาเสี่ยวจีเดินออกมาเห็นชีเฉินนั่งเหม่ออยู่ก็ทักทาย
"โย่~ ยังไม่กลับอีกเหรอ? รอฉันอยู่เหรอเนี่ย? ซึ้งใจจังเลย~"
ชีเฉินเงยหน้าจ้องเฟิงหยวนเขม็งแล้วถามเสียงเครียด
"เมื่อกี้ตอนซ้อม นายอู้งานตลอดเลยใช่ไหม?"
"จี้?"
เฟิงหยวนหันซ้ายแลขวา พอเห็นว่าเฉินซินไม่อยู่แล้วก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วหันมาโวยวายใส่ชีเฉิน
"บ้าเหรอ! นายใส่ร้ายฉัน!"
เห็นท่าทางเฟิงหยวน ชีเฉินก็รู้ทันทีว่าเดาถูก เลยพูดอย่างหมั่นไส้ว่า
"พอเลย เมื่อกี้มีผู้หญิงคนหนึ่งดูออกหมดแล้วว่าพวกนายเล่นละครกันอยู่ นอกจากเฉินซินกับเสี่ยวจี คนอื่นอู้งานกันหมด!"
"จี้!"
"เอ๊ะ! ใครกันเก่งขนาดนั้น พวกเราเล่นเนียนขนาดนี้ยังดูออกอีก"
"ไม่รู้สิ เธอดูแป๊บเดียวก็ไปแล้ว"
ชีเฉินมองเฟิงหยวนอย่างไม่เข้าใจ
"ทำไมพวกนายไม่เอาจริงล่ะ? ซ้อมแบบเล่นๆ อย่างนี้มันจะดีเหรอ?"
"จี้!"
เห็นเสี่ยวจีมองค้อนตาเขียว เฟิงหยวนก็รีบลูบหัวมันแล้วแก้ตัว
"เอาจริง? แค่ไหนถึงเรียกว่าเอาจริง? ต้องให้ฉันใช้ท่าพิพากษาแห่งความตายเลยไหม? อีกอย่างแค่แข่งในโรงเรียน อู้หน่อยจะเป็นไรไป~"
"จี้!"
"แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครนะ เก่งชะมัดที่ดูออก"
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันว่าถ้าเฉินซินรู้เรื่องที่พวกนายทำ พวกนายโดนจัดหนักแน่"
"ก็อย่าให้รู้สิ~"
เฟิงหยวนพาเสี่ยวจีเดินหนีไปอย่างไม่แยแส ชีเฉินส่ายหน้าแล้วอุ้มอามู่เดินตามไป
...
สุดสัปดาห์วันทัศนศึกษา พอไปถึงสวนสาธารณะหลีหลง ก็มีคนเสนอให้ไปที่เจดีย์พันหลง ในฐานะหัวหน้าห้อง เฉินซินเห็นเพื่อนส่วนใหญ่อยากไปก็จำใจตกลงพาไปเจดีย์พันหลงก่อน
"ทำไมถึงอยากไปเจดีย์พันหลงกันนักนะ? จำได้ว่าต้องเดินไปไกลไม่ใช่เหรอ?"
ชีเฉินมองเฟิงหยวนที่ตื่นเต้นจนออกนอกหน้าอย่างสงสัย เฟิงหยวนตอบอย่างกระตือรือร้น
"ก็แน่สิ~ ลูกมังกรนิทรายังไม่โดนจับ ใครๆ ก็อยากไปลองจับดูทั้งนั้นแหละ~"
"จี้!"
"นายจะทำสัญญากับลูกมังกรนิทราเหรอ? หรือนายจะทิ้งเสี่ยวจี?"
"จี้!"
"พูดบ้าอะไรของนาย! ฉันพูดตอนไหนว่าจะทิ้งเสี่ยวจี! เสี่ยวจีเด็กดี~ อย่าโกรธนะ~"
"จี้!"
เห็นเสี่ยวจีกระโดดลงจากหัวเดินงอนตุ๊บป่องหันก้นให้ เฟิงหยวนต้องรีบตามไปง้อ ชีเฉินแอบขำแล้วพูดว่า
"ไม่งั้นนายจะหาลูกมังกรนิทราทำไม? ตอนนี้นายยังทำสัญญากับลูกมังกรนิทราที่มีศักยภาพระดับยอดเยี่ยมเป็นอย่างต่ำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?"
เฟิงหยวนไม่สนใจชีเฉิน เอาแต่พูดยกยอเสี่ยวจีไม่หยุด กว่าเสี่ยวจีจะหายงอนก็เล่นเอาเหนื่อย เฟิงหยวนอุ้มเสี่ยวจีที่ยังหน้างออยู่ขึ้นมา แล้วหันไปมองค้อนชีเฉินด้วยความไม่พอใจ