บทที่ 7 การพิพากษาแห่งความตาย

บทที่ 7 การพิพากษาแห่งความตาย

"ใคร!"

อาจารย์หยานตวาดถามไปทางทิศที่ลูกศรยิงมา พร้อมกับซัดลูกบอลแสงสีฟ้าครามสวนกลับไป หลังสิ้นเสียงระเบิด ร่างของคนในชุดคลุมยาวสีดำสนิทก็พุ่งฝ่ากลุ่มควันออกมา

"ลัทธิ G!"

พอเห็นเครื่องแต่งกายของคนคนนั้น อาจารย์หยานก็คำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น ชีเฉินรีบอุ้มอามู่วิ่งไปหลบข้างอาจารย์ ส่วนเฟิงหยวนสะบัดเคียวในมือแล้วมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม

"พวกหนูสกปรกที่ชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ อย่างพวกแกนี่เองสินะ ที่ทำให้ฉันเกือบอดออกมาข้างนอก"

"ร่างทดลองปริศนาเหรอ? พวกนั้นดูแลหละหลวมจริงๆ กลับไปกับฉันซะดีๆ เถอะ"

"ไสหัวไป!"

พอได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง เฟิงหยวนก็ตวาดกลับพร้อมกับแกว่งเคียวเตรียมจะพุ่งเข้าไป เสี่ยวจีเองก็จ้องมองอีกฝ่ายอย่างโกรธเกรี้ยวในท่าเตรียมพร้อมโจมตี

"กลับมา!"

เห็นเฟิงหยวนทำท่าจะบุก อาจารย์หยานก็รีบตะโกนห้าม เสี่ยวจีร้องรับคำแต่ยังคงเตรียมพร้อมโจมตีทุกเมื่อ

"ชิ!"

พอเห็นเสี่ยวจีทำท่าจะพุ่งตามเขาไป เฟิงหยวนก็จำใจต้องดึงตัวเสี่ยวจีถอยกลับไปรวมกลุ่มกับอาจารย์หยานอย่างไม่สบอารมณ์

"คิดจะปกป้องมันเหรอ? ลำพังตัวคนเดียวคิดจะขวางฉันได้หรือไง?"

อาจารย์หยานจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างดุเดือด เธอรีบเรียกสัตว์วิญญาณอีกสองตัวออกมา ทันทีที่เต่าดำยักษ์ 'ต้าเฮย' ปรากฏตัว มันก็กระทืบเท้าซ้ายลงพื้น สร้างโล่แสงสีน้ำตาลอ่อนปกป้องทั้งสามคนไว้ตรงกลาง ส่วนนกแก้วเสียงใสบินโฉบลงมาตรงหน้าพวกเขาพลางขับขานบทเพลงไพเราะ

"แค่นี้เหรอ? เสี่ยวเมิ่ง นรกหนามกุหลาบ!"

เถาวัลย์หนามสีดำพุ่งขึ้นจากพื้นดินล้อมรอบทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว อาจารย์หยานตัดสินใจเด็ดขาดหันไปสั่งลูกศิษย์ทั้งสอง

"พวกเธอรีบหนีออกไปพร้อมกับต้าเฮย!"

"แล้วอาจารย์ล่ะครับ?"

ชีเฉินถามด้วยความเป็นห่วง อาจารย์หยานไม่ตอบแต่หันไปสั่งกุมารสมาธิให้โจมตีคนชุดดำ ดูเหมือนเฟิงหยวนจะเข้าใจแผนของอาจารย์ เขาอุ้มเสี่ยวจียัดใส่อ้อมแขนชีเฉินให้ไปเบียดอยู่กับอามู่แล้วพูดว่า

"เจ้านี่ฉันจัดการเอง ฝากดูแลเสี่ยวจีด้วย"

เสี่ยวจีสังหรณ์ใจไม่ดีรีบดิ้นรนในอ้อมกอดของชีเฉิน พอเห็นว่ามันพยายามจะหนี เฟิงหยวนก็กดหัวมันเบาๆ เสี่ยวจีหมดแรงยวบลงทันที พอรู้ตัวว่าหนีไม่พ้นแน่แล้ว มันก็ส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง

"นายจะทำอะไร!"

ชีเฉินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีรีบตะโกนถาม แต่เฟิงหยวนแค่ยิ้มแล้วส่ายหน้า ก่อนจะกระชับเคียววิ่งพุ่งเข้าหาคนชุดดำ

"ทำบ้าอะไรของเธอ! กลับมาเดี๋ยวนี้!"

อาจารย์หยานที่กำลังสั่งการกุมารสมาธิต้านรับอย่างยากลำบากเห็นการกระทำของเฟิงหยวนก็ตะโกนห้ามด้วยความโกรธจัด เฟิงหยวนไม่สนใจเสียงเรียก เขาพึมพำคาถาบางอย่างขณะพุ่งเข้าหาศัตรู

"ไม่เจียมตัว"

คนชุดดำแค่นเสียงเยาะเย้ยเมื่อเห็นเฟิงหยวนวิ่งถือเคียวเข้ามา เขาเรียก 'ดอกตูมศักดิ์สิทธิ์' ออกมาเตรียมจะสั่งการ แต่เฟิงหยวนโยนเคียวในมือขึ้นฟ้า เคียวขยายขนาดใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอหมอกสีดำพวยพุ่งออกจากร่างเฟิงหยวนเข้าไปหลอมรวมกับเคียวยักษ์บนท้องฟ้า

"การพิพากษาแห่งความตาย!"

อาจารย์หยานพึมพำกับตัวเองด้วยความตกตะลึง แสงสีดำวาบผ่าน เคียวยักษ์บนท้องฟ้าฟาดฟันลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรง ไอทมิฬอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วทั้งป่าในชั่วพริบตา

เมื่อไอทมิฬจางหายไป อาจารย์หยานค่อยๆ เดินเข้าไปหาเฟิงหยวนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

เสี่ยวจีฉวยโอกาสตอนที่ชีเฉินกำลังตะลึงดิ้นหลุดจากมือแล้ววิ่งไปหาเฟิงหยวน มันพยายามส่งเสียงร้องเรียกให้เขาตื่น ไม่ว่าจะใช้วิธีปลุกตอนเช้า หรือจะจิกมือเขาสุดแรง เฟิงหยวนก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

"ยังไม่ตาย"

อาจารย์หยานเดินมาตรวจอาการเฟิงหยวนด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เสี่ยวจีมองอาจารย์หยานด้วยสายตาเว้าวอน

"พาเขากลับไปก่อน ที่นี่รักษาไม่ได้"

เห็นสายตาอ้อนวอนของเสี่ยวจี อาจารย์หยานจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้าขรึมดึงร่างเฟิงหยวนขึ้นไปวางบนหลังเต่าดำยักษ์ต้าเฮย

ระหว่างทางกลับ อาจารย์หยานเอาแต่นั่งหน้าเครียดไม่พูดไม่จา ชีเฉินที่อยากจะถามอะไรบางอย่างก็ไม่กล้า สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าถามออกไป

"อาจารย์หยานครับ เขา... จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ..."

"ไม่รู้!"

เห็นอาจารย์ระเบิดอารมณ์ใส่ ชีเฉินลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนถามต่อ

"เขา... ทำอะไรลงไปเหรอครับ?"

"เขาใช้การพิพากษาแห่งความตาย!"

อาจารย์หยานหันมาตอบชีเฉินด้วยความโกรธเกรี้ยว

"นั่นมันท่าไม้ตายที่แม้แต่สัตว์วิญญาณธาตุความตายยังไม่กล้าใช้พร่ำเพรื่อ! เขาไปเอาความกล้ามาจากไหน!"

"คงไม่มีผลข้างเคียงอะไรหรอกมั้งครับ..."

พอเห็นชีเฉินถอยหลังกรูด อาจารย์หยานก็ได้สติ หันหลังกลับไปหัวเราะเย็นชาแล้วพูดประชด

"ใครจะไปรู้ล่ะ? บางทีเขาอาจจะโชคดีไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยก็ได้?"

เสี่ยวจีที่นั่งอยู่บนหลังเต่าดำมองเฟิงหยวนที่หมดสติด้วยความเศร้าสร้อย มันพยายามถ่ายทอดพลังของตัวเองให้เขา แต่ก็ไร้ผล

"กล้าใช้ท่าไม้ตายธาตุความตาย! เพียงเพราะสู้กับสมาชิกลัทธิ G แค่คนเดียว! แถมยังจับตัวมันไว้ไม่ได้อีก!"

อาจารย์หยานโวยวายด้วยความหงุดหงิด ชีเฉินที่เดินตามหลังมารู้สึกสับสนปนเปจนพูดไม่ออก หลังจากระบายอารมณ์ไปชุดใหญ่ อาจารย์หยานก็ถอนหายใจแล้วดูจะใจเย็นลงบ้าง เธอพึมพำกับตัวเองว่า

"การพิพากษาแห่งความตาย ขนาดสัตว์วิญญาณธาตุความตายใช้ยังต้องแลกด้วยพลังชีวิต เขาบ้าหรือเปล่าที่กล้าใชมัน!"

"หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะ..."

ถึงอาจารย์หยานจะพูดเสียงเบา แต่เสี่ยวจีก็ได้ยินชัดเจน มันมองเฟิงหยวนด้วยความเจ็บปวดใจแล้วเอาหัวเล็กๆ ถูไถแก้มเขาเบาๆ

ทั้งสองคนเดินกลับเข้าเมืองเหมามู่อย่างเงียบเชียบ เพราะในเมืองห้ามปล่อยสัตว์วิญญาณขนาดใหญ่ออกมาเดินเพ่นพ่าน อาจารย์หยานจึงเรียกแท็กซี่

"เสี่ยวจี ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเขาก็หายดี"

ชีเฉินกอดเสี่ยวจีไว้พลางปลอบโยนเจ้าตัวเล็กที่กำลังเศร้า เมื่อมาถึงโรงพยาบาลและพาเฟิงหยวนเข้าห้องพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว อาจารย์หยานกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง หญิงสาวผมบลอนด์แสนสวยก็ผลักประตูเข้ามา เธอมองเฟิงหยวนบนเตียงแล้วหันมาถามทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ

"เกิดอะไรขึ้นกับเขา? ไม่เจอกันไม่กี่วันทำไมสภาพดูไม่ได้แบบนี้ล่ะ?"

อาจารย์หยานเงียบกริบ เดินไปยืนมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ชีเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า

"อาจารย์โอลินนาครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ..."

หลังจากฟังชีเฉินเล่าเรื่องราวในป่าคร่าวๆ สีหน้าของโอลินนาก็เคร่งเครียดขึ้น เธอเดินไปที่เตียงคนไข้เพื่อตรวจอาการเฟิงหยวนอย่างละเอียด สักพักเธอก็ขมวดคิ้วเหมือนเจอเรื่องเหลือเชื่อ เธอเรียกสัตว์วิญญาณภูตดอกไม้ที่มีดอกไม้เจ็ดสีอยู่บนหัวและมือทั้งสองข้างเป็นดอกตูมเจ็ดสีออกมา

"เสี่ยวไฉ่ ตรวจสอบพลังชีวิต"

สัตว์วิญญาณที่ชื่อเสี่ยวไฉ่ประกบมือเข้าหากัน ละอองแสงสีขาวจางๆ พุ่งออกมาจากดอกตูมเจ็ดสีลอยไปที่ร่างของเฟิงหยวนบนเตียง ผ่านไปครู่หนึ่งเสี่ยวไฉ่หันมามองโอลินนาด้วยความงุนงงเหมือนไม่เข้าใจผลลัพธ์ที่ได้

โอลินนาที่รับรู้ผลการตรวจสอบผ่านการเชื่อมต่อทางจิตก็มีสีหน้าประหลาดใจ เธอมองร่างเฟิงหยวนแล้วจับคางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ชีเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินเข้าไปถามโอลินนา

"อาจารย์โอลินนาครับ เจออะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?"

คำถามของชีเฉินดึงสติโอลินนากลับมา เธอมองเฟิงหยวนสลับกับชีเฉินแล้วตอบว่า

"ก็ถือว่าใช่ นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กคนนี้จะพิเศษขนาดนี้จริงๆ"

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

"อีกเดี๋ยวเขาก็น่าจะตื่นแล้วล่ะ"

"เป็นไปไม่ได้!"

อาจารย์หยานหันขวับมามองเฟิงหยวนบนเตียงสลับกับโอลินนาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ โอลินนาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า

"ถึงจะเหลือเชื่อ แต่ดูเหมือนการพิพากษาแห่งความตายจะไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเขามากนัก ไม่สิ บางทีอาจจะไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยด้วยซ้ำ"

"อาจารย์หมายความว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้วเหรอครับ?"

"อืม ดูจากอาการตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นแหละ"

ได้ยินแบบนั้น ชีเฉินก็โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก เสี่ยวจีกระโดดขึ้นไปบนเตียงอย่างดีใจ เฝ้ามองเฟิงหยวนที่ยังคงหลับใหล

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

โอลินนาชี้มือไปทางหน้าต่างด้วยความตกใจ ทั้งสองคนหันมองตามไปแล้วก็ต้องตะลึง

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!"

ชีเฉินอุทานด้วยความตกใจ