บทที่ 970: การทดลองจุดชนวนครั้งที่สาม (ฟรี)

ความรู้สึกที่ถูกใครสักคนใส่ใจนั้นช่างดีเหลือเกิน และการถูกใส่ใจอยู่เสมอก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก

แม้หลี่เสวียนอวี่จะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร แต่แววตาของเธอก็บอกคำตอบทั้งหมดแล้ว

ถึงแม้ในอนาคตทองคำจะไม่มีค่า แต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเครื่องประดับทองที่คนรักมอบให้ได้

เหมือนกับที่ในปัจจุบันทองคำยังมีราคาแพง แต่กำไลเงินก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ ไม่ต่างกัน

จู่ๆ ก็โดนป้อนอาหารสุนัขเต็มๆ คำ หลิงกรอกตามองบน แต่ก็ยังต้องรับคำ

“ทราบแล้วครับเจ้านาย”

หลังจากส่งหลี่เสวียนอวี่ที่หน้าทางเข้าสวนเทคโนโลยีของบริษัทแล้ว ม่อจิงชุนกับหลิงก็ไม่ได้ลงจากรถ พวกเขายังต้องไปที่ฐานทัพเพื่อทำการทดลองนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้

“ที่รัก ถ้ามีอะไรก็บอกหลิงได้เลยนะ ตอนที่ผมทำการทดลอง โทรศัพท์น่าจะถูกตัดสัญญาณ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เสวียนอวี่ก็พยักหน้า

“ค่ะ”

“งั้นพวกเราไปก่อนนะ”

หลี่เสวียนอวี่มองตามขบวนรถจนลับหายไปตรงหัวมุม ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินเข้าไปในสวนเทคโนโลยี

ตอนที่เดินผ่านห้องควบคุม เธอก็ไม่ลืมที่จะทักทายคุณลุงของเธอ

หลี่เสวียนอวี่ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุด แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของม่อจิงชุน

เซี่ยเสี่ยวหมิ่นยังไม่กลับมาจากลาพักร้อน ไม่รู้ว่าการดูตัวเป็นอย่างไรบ้าง

ในห้องทำงานไม่มีใครอยู่เลย ในอากาศมีแต่กลิ่นอับที่เหมือนไม่ได้ระบายอากาศมานาน

“หลิง ในห้องทำงานต้องเปิดระบายอากาศทุกวันให้เหมาะสมด้วยนะ”

“ได้ครับพี่สะใภ้”

“คอยดูเปาจื่อกับเสี่ยวฮุยฮุยด้วย อย่าให้สองตัวนั่นแอบหนีออกไปนอกสวนอีก คราวที่แล้วเสี่ยวฮุยฮุยเกือบโดนรถทับตาย”

“ฮ่าๆๆ พี่สะใภ้ครับ รับรองว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน”

หลี่เสวียนอวี่ส่ายหน้า เธอเชื่อคำพูดของหลิงเก้าส่วน

ส่วนอีกหนึ่งส่วนที่เหลือ เธอยกให้เปาจื่อ

คราวที่แล้ว เปาจื่อนั่นแหละที่เป็นคนพาเสี่ยวฮุยฮุยออกไป

เห็นๆ อยู่ว่าเปาจื่อสู้เสี่ยวฮุยฮุยไม่ได้แล้ว แต่เสี่ยวฮุยฮุยก็ยังขี้ขลาดเหมือนเดิม ยังคงกลัวเปาจื่อ

อีกด้านหนึ่ง ม่อจิงชุนที่ยังอยู่บนรถก็นึกถึงเซี่ยเสี่ยวหมิ่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตอนแรกเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรไปถามแล้ว

แต่คิดไปคิดมา ม่อจิงชุนก็ล้มเลิกความคิดนั้น

“ช่างเถอะ ถ้าดูตัวไม่สำเร็จ ตอนนี้โทรไปถามก็เท่ากับไปโรยเกลือบนแผลน่ะสิ”

เมื่อมาถึงด้านนอกของฐานทัพที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก พอรถจอดสนิท ม่อจิงชุนก็เปิดประตูรถเดินลงมา

บริเวณที่เคยเป็นป่าสนซึ่งถูกตัดโค่นไป บัดนี้กลายเป็นพื้นที่ราดคอนกรีตทั้งหมด และตรงกลางของพื้นที่นั้นก็มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์อยู่ด้วย

แต่จนถึงปัจจุบัน ก็ยังไม่เคยมีเฮลิคอปเตอร์ลำไหนมาลงจอดที่นี่เลย

เมื่อนั่งลิฟต์เข้าไปในฐานทัพ สิ่งที่เห็นจนชินตาก็คือต้าไป๋ที่กำลังง่วนอยู่กับงาน

พอเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์สีขาว ม่อจิงชุนก็เดินเหินอย่างกระฉับกระเฉง

“การทดลองเตรียมไปถึงไหนแล้ว”

“เจ้านายครับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอแค่คำสั่งจากเจ้านาย ก็เริ่มการทดลองได้เลยครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ม่อจิงชุนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ การทดลองจุดชนวนนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้ครั้งที่สาม

หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น สามารถจุดชนวนได้สำเร็จ เดินเครื่องได้อย่างมีเสถียรภาพ และผลิตพลังงานไฟฟ้าออกมาได้อย่างคงที่

เมื่อทราบว่าจะมีการทดลองจุดชนวนครั้งที่สามในวันนี้ เฉินเส้าเซี่ยว หรือเฉินหงผิง ก็รีบเดินทางจากส่วนสำนักงานมาทันที

เฉินหงผิงที่มาถึงพื้นที่ทดลองหลักก่อนพบว่าม่อจิงชุนยังมาไม่ถึง เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

จากการอยู่ร่วมกันในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เฉินหงผิงพบว่าเขายิ่งมองม่อจิงชุนไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ

ตามหลักแล้ว โครงการอย่างนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้ควรจะมีระดับการรักษาความลับที่เข้มงวดมาก ถึงแม้เขาจะเป็นผู้รับผิดชอบด้านความปลอดภัยของฐานทัพ แต่ตามทฤษฎีแล้ว ม่อจิงชุนก็น่าจะพยายามหลีกเลี่ยงเขา

ต่อให้ม่อจิงชุนไม่พูด เขาก็ควรจะหลีกเลี่ยงด้วยตัวเอง

แต่ฐานทัพใต้ดินที่ผ่านการดัดแปลงโดยต้าไป๋แล้ว ห้องทดลองแทบจะเป็นแบบเปิดโล่ง แค่เข้ามาในฐานทัพก็จะมองเห็น แม้แต่พื้นที่ทดลองหลักก็ยังเปิดให้เห็น

แม้ว่าอุปกรณ์ทดลองหลายอย่างจะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นถึงความสุดยอดของถังกั่วเทคโนโลยี

เพียงแค่อุปกรณ์เหล่านี้ ถังกั่วเทคโนโลยีก็น่าจะทุ่มเททรัพยากรด้านการวิจัยและงบประมาณในการพัฒนาไปมหาศาลแล้ว

ทันใดนั้น เฉินหงผิงก็ได้ยินเสียงพูดของม่อจิงชุน และเสียงขานรับของหลิง

เขาหันไปทางต้นเสียง แล้วเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม

“ศาสตราจารย์ม่อ ผมมาแอบเรียนรู้อย่างเปิดเผยอีกแล้วครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ม่อจิงชุนก็มองเฉินหงผิงด้วยสายตาแปลกๆ

ไม่ใช่ว่าม่อจิงชุนดูถูกคน แต่ตลอดกระบวนการทดลองไม่มีเอกสารข้อมูลใดๆ เลย ถ้าคนที่ไม่ได้มาจากสายเทคนิคจะสามารถเรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้เพียงแค่การมองไม่กี่ครั้ง อัจฉริยะแบบนั้น ม่อจิงชุนยินดีจะยกย่องให้เป็นผู้มีไอคิวสูงที่สุดในยุคนี้เลย

“ยินดีต้อนรับครับ”

หลังจากพูดคุยกับนายพันตรีอยู่สองสามประโยค ม่อจิงชุนก็ลงไปตรวจสอบสถานะความพร้อมของอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยตัวเอง

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เวลา 11:10 น. เมื่อม่อจิงชุนพยักหน้า หลิงก็เปิดสัญญาณเตือนภัยทางอากาศภายในฐานทัพทันที

เหล่าทหารที่คุ้นเคยกับเหตุการณ์นี้ดี ไม่ว่าจะกำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม ต่างก็เริ่มอพยพออกจากฐานทัพอย่างเป็นระเบียบ

ฝ่ายโรงครัวที่กำลังทำอาหารอยู่ก็รีบปิดอุปกรณ์ทุกอย่าง แล้วถอนตัวออกไปพร้อมกับกองกำลังหลักอย่างเป็นระเบียบ

หลังจากยืนยันว่าทหารทั้งหมดได้อพยพออกจากฐานทัพใต้ดินเรียบร้อยแล้ว ม่อจิงชุนและเฉินหงผิงก็สบตากัน ก่อนจะเดินออกจากฐานทัพเป็นคนสุดท้าย

แม้ว่าการทดลองจุดชนวนสองครั้งก่อนหน้าที่ล้มเหลวจะไม่ได้เกิดอันตรายใดๆ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าทุกครั้งจะไม่เกิดอุบัติเหตุ

ที่นี่คือใต้ดิน หากเกิดการระเบิดและถล่มขึ้นมา ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการได้ อุปกรณ์พังไป ม่อจิงชุนยังไม่ใส่ใจ แต่ถ้าทหารเหล่านี้เป็นอะไรไป ม่อจิงชุนคงไม่รู้จะไปชี้แจงอย่างไรจริงๆ

เมื่อออกมาจากฐานทัพ ม่อจิงชุนเห็นทหารกว่าร้อยนายถอยไปอยู่บนถนนที่ตัดเข้าภูเขาแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก

มีหน่วยรบพิเศษอยู่ด้วย การประเมินความรุนแรงของการระเบิดช่างแม่นยำจริงๆ

ตำแหน่งที่เหล่าทหารยืนอยู่เรียกได้ว่ากำลังพอดี สสารนิวเคลียร์ฟิวชันที่ม่อจิงชุนเตรียมไว้ ต่อให้เกิดการระเบิดที่ไม่เสถียรและปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมา อย่างมากที่สุดเหล่าทหารก็แค่จะหูอื้อชั่วคราวเท่านั้น

ม่อจิงชุนมองทุกคนแวบหนึ่ง แล้วเดินต่อไปอีกร้อยกว่าเมตรอย่างเงียบๆ ก่อนจะหยุดลง

ชีวิตเป็นสิ่งล้ำค่า อาการหูอื้อชั่วคราวเป็นอย่างไรม่อจิงชุนไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือมันต้องไม่น่าอภิรมย์อย่างแน่นอน

“ไอ้พวกลูกเจี๊ยบ พวกแกไม่รักชีวิตกันรึไง? ไม่เห็นรึว่าศาสตราจารย์ม่อยังถอยไปซะไกลขนาดนั้น!” พอเห็นทหารใต้บังคับบัญชายืนนิ่งเป็นตอไม้ เฉินหงผิงก็โกรธจนควันออกหู

หลังจากได้รับการบรรยายจากผู้เชี่ยวชาญเบื้องบน เฉินหงผิงก็พอจะรู้ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับนิวเคลียร์ฟิวชันมาบ้างแล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้ก็คือดวงอาทิตย์ย่อส่วน เป็นการจำลองปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นภายในดวงอาทิตย์

ความอันตรายของมันสูงขนาดไหน ไม่ต้องพูดก็รู้

เมื่อเห็นเหล่าทหารถอยกลับไปอีกร้อยเมตรหลังจากโดนผู้พันตวาด ม่อจิงชุนก็กระตุกมุมปาก

“แค่กๆ ทุกคนเตรียมใจให้พร้อมนะครับ อีกหนึ่งนาที ผมจะให้หลิงเริ่มกระบวนการจุดชนวน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างกลั้นหายใจ รอคอยอย่างเงียบงัน

เวลาหนึ่งนาทีนั้นสั้นนัก ทุกคนนับถอยหลังในใจ ไม่นานก็ผ่านไป